Eén incident, en ineens zijn alle transvrouwen het probleem

Dagblad van het Noorden publiceerde recent een artikel van journalist Ina Reitzema met de kop: “Petitie na grof geweld door als man geboren Groningse (47) in vrouwengevangenis. ‘Transvrouwen zijn gevaar voor vrouwelijke medegedetineerden’.” De aanleiding is een ernstig incident in vrouwengevangenis Ter Peel. Een transvrouw stichtte brand in haar cel en mishandelde een cipier zwaar. De bewaker liep onder meer botbreuken rond de oogkas op. Dat geweld is ernstig en verdient natuurlijk aandacht. Opvallend is echter hoe snel het artikel het incident gebruikt als opstap naar een bredere politieke claim. Binnen enkele alinea’s verandert één dader in een argument over een hele categorie mensen. De kop kiest het frame Formeel staat de uitspraak over het gevaar van transvrouwen tussen aanhalingstekens. Het gaat dus om een citaat uit de petitie van stichting Voorzij, geen redactionele conclusie. De redactionele keuze zit ergens anders. Precies dit citaat staat in de kop. Dat is de plek met de grootste impact. Daarmee krijgt een activistisch geformuleerde claim onmiddellijk het zwaarste journalistieke gewicht. Daar komt nog iets bij. De titel gebruikt ook de formulering "als man geboren Groningse" voor een transvrouw. Dat is een vrij specifieke en in het debat vaak denigrerend gebruikte aanduiding. Het is geen neutrale beschrijving maar een term die het perspectief van tegenstanders van transrechten overneemt. Een kop bepaalt voor een groot deel hoe een artikel gelezen wordt. Hier staat daardoor niet het geweldsincident centraal, maar de boodschap van een campagne. Mensen worden zo geprimed om het stuk op een bepaalde manier te lezen. Van dader naar categorie De redenering die zo ontstaat is eenvoudig. Een transvrouw pleegt geweld in een vrouwengevangenis. Vervolgens verschijnt de suggestie dat transvrouwen als groep een veiligheidsprobleem vormen. Wat ontbreekt is de context die nodig is om zo’n conclusie te kunnen trekken. Geweld in gevangenissen is sowieso geen zeldzaamheid. Mishandeling, intimidatie en brandstichting komen in vrijwel alle detentie-inrichtingen voor. De relevante vraag is dus of transgedetineerden daarin een bijzondere rol spelen. Het artikel geeft geen cijfers over hoeveel transpersonen in Nederlandse gevangenissen zitten, hoe vaak zij betrokken zijn bij geweldsincidenten, of hoe geweld in vrouwengevangenissen zich überhaupt verhoudt tot andere detentieomgevingen. Wat daarbij ook buiten beeld blijft is het praktische dilemma. Transvrouwen simpelweg in mannendetentie plaatsen lost weinig op. Integendeel: internationaal onderzoek laat zien dat transvrouwen in mannengevangenissen juist een uitzonderlijk hoog risico lopen op mishandeling en seksueel geweld. Daarom kiezen veel landen voor individuele risicoafwegingen. Dat ingewikkelde beleidsvraagstuk verdwijnt zodra het debat wordt teruggebracht tot een simpele tegenstelling tussen 'wij' en 'zij'. Wanneer journalistiek framing wordt De directe aanleiding voor het stuk is een petitie van stichting Voorzij die wil dat transvrouwen niet langer in vrouwengevangenissen worden geplaatst. En ja, die petitie kan nieuws zijn. Journalistiek hoort dan wel de onderliggende claim te toetsen. In dit stuk gebeurt dat nauwelijks. Het incident, de petitie en de kop versterken vooral dezelfde boodschap. Daarmee laat het Dagblad van het Noorden zich opvallend gemakkelijk gebruiken als doorgeefluik voor een campagne. De centrale claim van de petitie krijgt maximale zichtbaarheid, terwijl de feitelijke onderbouwing nauwelijks wordt onderzocht. Het probleem ontstaat wanneer de framing van een activistisch initiatief al in de kop wordt overgenomen, en in de rest van het artikel niet wordt besproken. Dan verschuift de aandacht van de vraag hoe gevangenissen veiliger worden naar de vraag welke minderheidsgroep als probleem kan worden aangewezen. En precies dat lijkt hier te gebeuren.

Door: Foto: ©️ TransDistribution_free use_free share

Closing Time | Violent times

, door

Het zijn gewelddadige tijden. Verblind door wat op zakeklijke winsten beluste presidenten, bommenwerpende staatsdhoofden en moordende olichargen aanrichten, zou je bijna vergeten dat er ook heel vriendelijke mensen zijn.

Dat zingt St. Vincent (pseudonieme voor singer-songwriter en multi-instrumentalist Annie Clark, in ‘Violent Times’, hier in een oprjestrale uitrvowering bij de BBC Proms van 3 september vorig jaar.

Het hele concert vind je hier. St. Vincent sloot hiermee haar wereldtournee af, waarmee ze het album ‘All Born Screaming’ (2024) presenteerde.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Stratocumulus Evergaol

, door

Supervage, progessieve, experimentele space opera met invloeden van jazz, death en psychedelische metal. En ja joh, tuurlijk een nummer (Stratocumulus Evergaol) van een half uur, want waarom ook niet? Supervette cover art trouwens, past er uitstekend bij. Cryptic Shift, mensen, vette shit!

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time | Country Joe McDonald It’s Finally Over

, door

Country Joe McDonald is aan Parkinson bezweken. Hij zal vooral herinnerd worden door ‘I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag’, het olijke protestliedje tegen de Vietnamoorlog. Hij zong het ook op het Woodstock Festival in 1969.

Het magazine Rolling Stone haalde een niet eerder gepubliceerd interview uit de kast, waarin Country Joe McDonald zijn gedachten over die periode deelt:

Ik had nooit echt stilgestaan ​​bij de historische betekenis ervan, maar ik geloof wel dat het Woodstock Festival, de film en het album alles in Amerika hebben veranderd. En die veranderingen vinden vandaag de dag nog steeds plaats, toch? Het is nog steeds een strijd tussen de normen en waarden van de generatie van de Tweede Wereldoorlog en de Woodstock-generatie, die strijd woedt nog steeds. Maar al het andere is in de samenleving verankerd geraakt. We beschouwen al die dingen die Woodstock ons ​​heeft gebracht als vanzelfsprekend.

Closing Time | With God on our side

, door

En zo staat het geschreven:

Psalm 118:6: Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen, wat kunnen mensen mij doen?

De Wikipedia over ’With God on Our Side’, van Bob Dylan:

De tekst gaat over de neiging van Amerikanen (of veel andere samenlevingen) om te geloven dat God altijd aan hun kant zal staan ​​en zich zal verzetten tegen degenen met wie ze het oneens zijn, waardoor de moraliteit van gevoerde oorlogen en door hun land begaan wreedheden onbetwist blijft.

Closing Time | Lente in Buenos Aires

, door

De klimatologische lente begon 1 maart. De astronomische lente begint op het noordelijk halfrond meestal op 20 maart.

De lente in Buenos Aires kun je het hele jaar door meemaken als je luistert naar de muziek van Astor Piazzolla. ‘Primavera Porteña’ is een van de vier seizoenen die Piazzolla op muziek zette:  de Cuatro Estaciones Porteñas. ‘Porteña’ verwijst naar ‘zij die in Buenos Aires zijn geboren’.

Een beetje tango past wel bij het mooie weer van deze week. Hier uitgevoerd door het Britse Fugata Quintet.

Closing Time | Lara Fabian

, door

Ik zag iemand dit delen op BlueSky. Heee, leuk, dacht ik, een onbekende mevrouw, en die kan best aardig zingen, misschien leuk voor de Closing Time. Ik naar de wiki, lees ik “she is one of the best-selling Belgian artists of all time”. Ja weet ik veel mensen, niet mijn genre, ik houd ook niet alles bij. Maar mochten er meer mensen zijn die hier nog nooit van gehoord hebben: prima stem, moeite waard om te checken!

Closing Time | The Who Barbara Ann

, door

The Who en Barbara Ann? Maar dat is toch van de Beach Boys?

Tja, laten we het nog eens over een co(ntro)vers(ieel) onderwerp hebben. Want er is altijd wel wat over covers te doen. Puristen hebben de voorkeur voor de originelen, anderen vinden covers soms beter dan de oerversies. Allemaal kwestie van persoonlijke smaken.

En dan al die coverbandjes, opgewaardeerd tot ‘tribute bands’. Leuk voor een nostalgisch avondje uit, maar de pest voor “bands die met eigen muziek willen doorbreken in Nederland”. Die sterven langzaam uit.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende