Goed volk | Van den vos Reynaerde (1)

Van den vos Reynaerde, geschreven tussen 1257 en 1271, is niet alleen veruit de bekendste Middelnederlandse tekst, het verhaal heeft ook internationaal zijn weg door de tijd gevonden tot en met serieuze stripverhalen aan toe. De 'Knuvelder' wijdt er dertien pagina's aan; in het eerste deel ('Stemmen op schrift') van Kuvelders opvolger, Geschiedenis van de Nederlandse Literatuur, besteedt de onvolprezen Frits van Oostrom liefst 38 pagina's aan het epos, hoewel Van Oostrom Reynaert nogal ongenuanceerd wegzet als een louter boosaardige vos. Onze zuiderburen hebben een compleet Reynaertgenootschap in het leven geroepen waarvan het jaarboek Tiecelijn als PDF gratis te downloaden is. Ik ga het hier niet hebben over algemene feitjes rondom dit epos - wie meer wil weten over Reinaard de vos en koning Nobel leest de handboeken of de vele artikelen op het internet maar - maar wel over het genre, de traditie en de boodschap. Dit alles naar aanleiding van de in september 2020 verschenen nieuwe vertaling in modern Nederlands, en met name het nawoord hierbij, van de Reynaertkenner René Broens, die tot opmerkelijke conclusies komt.

Door: Foto: © Sargasso logo Goed volk

Closing Time | Too Many Zooz

Too Many Zooz is een band uit New York, die sinds 2013 bezig is met het maken van een eigen genre, hetwelk ze BrassHouse noemen. Het is een hitsige combi van avant-garde jazz, punk, ska, rock, en nog wat meer, hetgeen ze altijd zeer energiek brengen.

Ze begonnen hun carrière met optredens in de New Yorkse metro, maar sindsdien zijn het veel gevraagde muzikanten die in een veelvoud van projecten een flink partijtje mee blazen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Mirjam Groen (cc)

Sargasso Lijst | De beste live albums! (de uitslag)

Bruce Springsteen. Met Live 1975/1985. Ja, ik kan wel met een hele inleiding en tromgeroffel en “oh wat is het toch spannend” maken, maar jullie waren helder, toen we jullie vroegen wat nou eigenlijk het beste live-album was: Bruce Springsteen met Live 1975/1985 is gewoon de beste. Wellicht hebben we met het clipje hieronder ook al een hint gegeven:

Op korte afstand wordt Bruce gevolgd door de Talking Heads (Stop making sense), en de bronzen plak delen Deep Purple (Made in Japan) en Jimi Hendrix (Band of Gypsys). De complete lijst vinden jullie hieronder.

Het proces

Maar eerst, voor de mensen die daar nieuwsgierig naar zijn, het proces: ik heb alle inzendingen gecopy/paste naar een Excel-tabel. Eerst degenen in de comments, maar na uitgebreid redactioneel overleg is besloten toch over onze harten te strijken en ook de inzendingen via asociale media (Twitter) mee te nemen. Deze totale lijst is nog een keer gecontroleerd, op of er geen bijvoorbeeld geen dubbelingen inzaten doordat mensen een artiest of album anders spelden. Evidente taalfouten zijn er uit gehaald, maar voor de rest is gewoon vertrouwd op jullie, de lezers.

Semi-willekeurige observaties

En voor we naar de lijst gaan nog wat semi-willekeurige observaties. Ten eerste, het lijkt dat ‘muziek met gitaren’ de overhand heeft. Veel rock, hardrock en aanverwanten, zeker bij de albums die vaker genoemd zijn. Ten tweede zijn er een aantal artiesten die minder hoog scoren doordat ze meerdere goede live albums hebben. Bob Marley, Bruce Springsteen, Children of Bodom, Frank Zappa, Jimi Hendrix, Johnny Cash, Neil Young, Nirvana, Peter Gabriel, The Velvet Underground en Thin Lizzy komen allen meerdere keren langs.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Trying Your Luck

In de vroege zomer van 2002 had ik besloten vanuit Nederland naar Kassel te fietsen, alleen. En ik moest natuurlijk op zoek naar een soundtrack bij die sportieve prestatie. Ik had toen van alles bij me qua muziek, maar bij één plaat ging ik toen steeds als vanzelf in een hogere versnelling. Dat was Is This It van The Strokes. Die was redelijk nieuw toen. Ik kon geen genoeg krijgen van die jengelende gitaar en die snerende, wat verveelde zang. En op die plaat had ik dan een favoriet: Trying Your Luck. En op het geluid van die melancholische gitaar zoefde ik door de bloeiende koolzaadvelden en langs de Weser: Trying Your Luck

Closing Time | The Reno Poem

Hoe kom ik aan dit liedje? Heeft iemand mij dit linkje ooit toegezonden, heb ik het zelf een keer opgepikt van de radio? Stond het een keer op een van mijn gebookmarkte sites, dat ik het daar zag? Ik weet het niet meer en het geheugen van mijn computer zwijgt. Bigott, nooit eerder van gehoord. Maar wat vind ik het een mooi liedje en een wonder van (Bruce Springsteen, lees je even mee?) subtiliteit. Twee gitaren en een drum gedempt door een handdoek. En dan die Nick Drake achtige laidback sfeer die The Reno Poem heeft, dat getik op dat bekken, dat charmante Spaanse Engels van Bigott.  En de tekst van het liedje? Die plakken we gewoon op de keukentrap.

Closing Time | Head First

Head First is, voor zover ik weet, een collectief uit Nederland, dat iets doet met ‘vette beats’. Zo ook op ‘to da bone‘. Veel meer dan dat kan een leek als ik, voor wie alles zonder gitaren ‘house’ of ‘klassiek’ is, er niet van maken. Maar ik kan er wel met veel plezier naar luisteren.

 

 

Closing Time | Pussy Riot

‘Waar heb ik nou precies naar zitten kijken? Beeld en geluid vertelden niet alles.’

-‘Pussy Riot was dat. Ze stonden toen op het dak van  Detentie Centrum N1. En daar speelden ze hun song: Dood aan de gevangenis, vrijheid om te protesteren. Een protestlied. In dat complex zaten toen arrestanten die werden vastgehouden na protesten. Een concert om steun te betuigen was het dus eigenlijk. Ik heb dit clipje gekozen vanwege oppositieleider Navalny die nou ook vastzit in een strafkamp na een schijnproces.’

Closing Time | Terug naar school

Deze week is het dan zo ver: de basisschoolleerlingen mogen weer terug naar school! Een feest van opluchting voor veel ouders.

De Kik schreef er een bijpassend liedje bij. De melodie zal menigeen bekend voorkomen, die is namelijk van Baggy Trousers van Madness.

https://www.youtube.com/watch?v=YUCzn_eMFF4

Closing Time | Race For The Prize

De band, The Flaming Lips, op het podium in Oklahoma in plastic bubbles. Het publiek alleen of met z’n twee in een plastic bubble en de crowdsurfer ook in zijn plastic bubble dobberend over de andere bubbles. Je mag alleen uit je bol gaan als je naar de wc wil. Dan is daar een knopje voor, dan mag je naar buiten met een maskertje voor en krijg je een escorte mee. Allemaal coronaproof, dat is het idee.

Closing Time | Lonely

Een clip die bij de aftiteling de telefoonnummers laat zien van de Zelfmoordhulplijn, de Kindermishandeling telefoon en de Drugsmisbruik telefoon, dan zal de song vast geen luchtig niemendalletje zijn geweest. En ik denk dat er nog wel wat telefoonnummers bij hadden gekund: depressie (‘the only home I know is my bed’) scheiding, automutilatie, eenzaamheid –  de song heet Lonely. En de clip laat qua tekst en qua beeld weinig te raden over. Is het te veel drama, te theatraal, is het over the top? Misschien wel. Maar de muziek is zo heerlijk. Een serieus thema, maar erg aantrekkelijk vormgegeven.

Closing Time | Kiss

Het moet zo rond 1993 zijn geweest dat ik kennismaakte met de muziek van Will Oldham. Ook al heette hij op de plaat eerst nog Palace Brothers en daarna Palace Songs en Palace om weer later als Bonnie Prince Billy verder te gaan. Het maakte het zoeken in de platenzaken er niet makkelijk op. Maar ik besloot obsessief fan te worden van iemand die niet kon zingen en dat toch deed. Want dat trof me. Je moet maar durven.

Closing Time | Düsseldorf

Het zijn Engelsen. Die stijve harken van Teleman met dat leuke liedje. En ik was dus op het verkeerde been gezet door de bandnaam en de song: ik dacht dus dat het een Duitse band was. Dat kun je toch ook wel zien. Ik ben zelf 1 keer in Düsseldorf geweest. En daarvan kan ik mij nog de leuke havenbuurt herinneren met moderne architectuur en het museum waar M. dwars door een kunstwerk van Joseph Beuys liep en daarop een berisping kreeg van de suppoost.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende