Geschiedenis wordt geschreven en herschreven door overwinnaars. Geschiedenis gaat over het verleden, maar wordt geschreven in en voor het heden. Geschiedenis is dan ook per definitie gekleurd: wat niet past, wordt weggestopt in bijzinnen, en wat goed uitkomt wordt opgeblazen tot immense proporties. Martin Bosma verkondigt dan ook een waarheid als een koe als hij beweert dat we in het Westen weinig tot geen aandacht hebben voor de 'Europese' slachtoffers van 'islamitische' slavenrovers in de zeventiende eeuw, maar wel hele bibliotheken volschrijven over de transatlantische slavenhandel. Het eerste past niet echt heel lekker in ons verhaal van westerse koloniale hegemonie - terwijl wij de wereld ontdekten, verdwenen zonen en dochters uit onze mediterrane achtertuin naar de duistere zijde van de wijnblauwe Mediterranée. Het tweede is bij uitstek onderdeel van onze eigen culturele geschiedenis: het (formeel) afschaffen van slavernij is een cruciale stap in de westerse ontwikkeling naar een beschaafde samenleving met gelijke rechten voor iedereen. Bosma heeft misschien wel gelijk dat dit fenomeen meer aandacht zou verdienen. Maar hij is zelf geen haar beter. Bosma - het begint een handelsmerk te worden - verdraait de feiten. Zijn verhaal is selectief en gekleurd.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Knettergek is het voorstel van de Koeweitse (ex-)politica Salwa al Mutairi om mannen, op basis van de Koran, seksslavinnen te gunnen. Met deze stellingname nemen we als linkse kosmopolieten Geert Wilders alvast wat wind uit de zeilen want de geblondeerde volksmenner zal dit nieuws ongetwijfeld gaan gebruiken om meer angst- en haat te zaaien rond de Islam.
Salwa al Mutairi is een oud-parlementskandidaat in kielekiele Koeweit. Niet zo heel belangrijk dus maar via de internets heeft iedere gek een podium en zodoende heeft haar Youtube betoog over seksslavinnen inmiddels de (internationale) media bereikt. Wat is het probleem? Rijke Koeweiti worden verleid door de schoonheid van hun buitenlandse huishoudsters, deze vrouwen zouden hier zelfs tovenarij voor gebruiken. Vervolgens gaan de mannen vreemd en vreemdgaan is haram. Wat is de oplossing? Salwa sprak met een paar islamitisch geleerden die beweren dat het gebruiken van een seksslavin niet haram is. Deze slavin moet een gevangene zijn uit een land dat is veroverd door een islamitisch land. Volgens de geleerden zou Tsjetsjenië in aanmerking komen voor het leveren van 100% halal seksslavinnen aan behoeftige Koeweiti. Salwa pleit vervolgens voor het opzetten van speciale kantoren om in deze diensten te voorzien.
[qvdd]
Op steeds meer Neder-Oostenrijkse aardbeienvelden moeten de pluksters al sinds 2008 een broek dragen. In “Aardbeienland” in Pottenstein en op minstens tien andere aardbeienkwekerijen vond men de plicht tot het dragen van een broek uit, omdat Turkse vrouwen, die daar in het seizoen hadden gewerkt, tijdens het werk op de aardbeien geürineerd en tussen de planten ook nog andere “grotere boodschappen” hadden gedaan. Men kon bepaalde geïmmigreerde bevolkingsgroepen niet algemeen de toegang tot de aardbeienvelden verbieden, dat zou volgens Oostenrijkse wetten tegenwoordig “racistisch” en “discriminerend” zijn.
Aldus Udo Ulfkotte, in een in het Nederlands vertaald stuk op amsterdampost.nl, met een alternatieve verklaring voor de verspreiding van de EHEC-bacterie. Hij noemt bovenstaande de Fecaliën-Jihad. Je moet er maar opkomen.
Naar we mogen aannemen zijn moslims dus immuun voor deze bacterie? Of eten ze gewoon wat minder aardbeien komkommers spruitjes taugé?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“We don’t want the West to go and find alternatives, because, clearly, the higher the price oil goes, the more you have incentive to go and find alternatives” (ThinkProgress)
De Saoedische prins Alwaleed bin Talal legt uit dat zijn land liever een olieprijs tussen de 70 en 80 dollar per vat ziet in plaats van veel hoger zoals nu. Want bij een hogere olieprijs verdienen de Saoedi’s wel lekker, maar dan gaan hun afnemers sneller op zoek naar alternatieven. Aardgas bijvoorbeeld, Fatih Birol econoom van het Internationaal Energie Agentschap (IEA) noemde aardgas gisteren een ‘gelukkige brandstof’, zeker nu kernenergie na Fukushima in veel landen wordt heroverwogen. “Gas is a fortunate fuel because all its competitors have some problems” aldus Birol. Maar datzelfde IEA waarschuwde dat aardgas, ondanks lagere CO2 emissie geen panacea voor het klimaatprobleem is. Het is een blijft een fossiele brandstof die bij verbranding CO2 in de atmosfeer brengt. Een dealer-junkie uitspraak als hierboven van de Saoedische prins over de aardgasprijs is nog niet gevonden, maar zal vrij zeker deze eeuw nog worden gemaakt door een iemand uit aardgasgiganten Rusland, Iran of Qatar.
Onderzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken wijst uit dat oneigenlijk gebruik van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) beperkt is. Nog altijd heeft de minister geen oog voor de moedwillige tegenwerking door de overheid die burgers en journalisten ervaren.
Minister Donner stuurde eerder deze week een brief aan de Tweede Kamer. De brief wordt begeleid met de resultaten van een enquête onder ambtenaren. Het rapport rammelt aan alle kanten. Op basis van het onderzoek concludeert de minister dat “de omvang van het probleem van oneigenlijk gebruik van de wet lijkt mee te vallen”. Verzoekers die geld proberen te verdienen aan een traag reagerende overheid, houden daar weinig aan over. De bewindsman constateert ook “dat omvangrijke verzoeken niet in grote getale ingediend worden”.
De minister besteedt slechts één van zijn zestien pagina’s lange kamerbrief aan de kant van de verzoekers. In de praktijk ervaren burgers en journalisten regelmatig actieve obstructie door de overheid. De minister gaat voorbij aan het vaak aantoonbaar onnodige uitstel van de beslissing op een verzoek. Ook spreekt de bewindsman met geen woord over de onzorgvuldige en soms willekeurige censuur waarmee onterecht veel informatie in documenten wordt weggestreept. Aan inbreng voor de minister heeft het niet gelegen. Er is in de afgelopen maand veel kritiek geweest op de eenzijdige plannen van Donner. Naast kritiek hebben de ambtenaren ook tal van goede ideeën in de enquête aangeleverd.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
CPB: daling onderwijskwaliteit schaadt economie ?
Noemt ontwikkelingen ‘zorgelijk’.
Europese Commissie zet vraagtekens steunplan voor PSV
Misschien verboden staatssteun
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.