[qvdd]Maar ik zie mezelf niet echt als politicus. Deze woorden zijn opgetekend in het interview met Jan Kees de Jager, in de VN van deze week. Hij ziet zichzelf liever als ondernemer. VN citeert zijn woorden (met enige vrijheid) in de titel van het stuk: "Ik ben geen echte politicus". Het is iets waar bijna iedereen altijd het over eens is: politiek stinkt, macht is slecht en aan politici kleeft een smet. Het gaat zelf zo ver dat de mensen die het ver schoppen in dit bedrijf zeggen dat ze er eigenlijk niet achter staan. Maar stel nu eens u komt bij de dokter en nadat de diagnose is gesteld maakt U een praatje met haar. Zij vertelt u het volgende: "ik ben niet echt een dokter, ik ben een ondernemer!", met andere woorden zij zou u net zo lief brood, verzekeringen of een vliegvakantie willen verkopen want zij is namelijk niet echt geïnteresseerd in haar vak als dokter, maar ziet zich zelf liever als "ondernemer". Dat zou toch merkwaardig zijn? Zou u zich nog willen laten behandelen door die dokter? Waarom gaat de Jager niet weer gewoon terug naar zijn ICT-bedrijf om te ondernemen? Wat trekt hem dan wel in de politiek? Of wil hij zeggen: "ik ben te goed voor dit werk, maar het land heeft mij nodig, daarom offer ik mij zelf op. Ik doe dit omdat de Koningin mij heeft gevraagd." Het is zo gewoon dat politiek vereenzelvigd wordt met corruptie, macht en zakkenvullerij dat de beoefenaren van het beroep zich er voor schamen en dat we het heel gewoon vinden dat politici ons wijs proberen te maken dat zij helemaal geen politici zijn. Ondertussen worden wij geregeerd door ondernemers.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
[qvdd] Ze krijgen ingewikkelde financiële constructies voorgelegd [maar d]e specialistische expertise om die te beoordelen, ontbreekt in het parlement. Ik heb wel eens voorgesteld om mensen in te vliegen die daarbij ondersteuning kunnen bieden, maar daar is het in de praktijk nooit van gekomen. Dat toont toch een gebrek aan zelfkennis bij het parlement.
Aldus Paul Tang in de Vrij Nederland van deze week (Papieren versie, geen link), over zijn oud collega’s. Op dit weblog is afgelopen week gediscussieerd over het voorstel om het aantal Kamerleden te verminderen van 150 naar 100. Maar wat maakt het uit hoeveel Kamerleden er zijn als deze zich niet eens in de materie willen verdiepen of zelfs maar willen laten voorlichten? Stap één op weg naar verbetering moet zijn het inzicht dat je niet alles kan weten en besef van je eigen tekortkomingen.
Een gastbijdrage van Bert van Wee en Chantal Cantarelli, verbonden aan TU Delft. Het stuk is overgenomen van Sociale Vraagstukken.
De exploderende kosten van de Amsterdamse Noord-Zuidlijn roepen de vraag: is het besluit tot aanleg wel op grond van betrouwbare cijfers genomen? Ook de kosten voor de aanleg van de Betuwelijn liepen indertijd gigantisch uit de klauwen. Dat is te voorkomen door nieuwe spelregels en strategisch gedrag uit te bannen.
Over de vraag of grote infrastructurele en bouwprojecten tot enorme kostenoverschrijdingen moeten leiden, heeft de Technische Universiteit Delft een literatuurstudie uitgevoerd. Daaruit blijkt dat kostenoverschrijdingen wereldwijd veel voorkomen, zowel bij wegen, spoorwegen, bruggen als tunnels. De problematiek speelt ook op andere terreinen, zoals bij grote ICT- of defensieprojecten en bijzondere gebouwen, zoals het Opera House in Sydney. De meest uitgebreide studie is die van de Deen Bent Flyvbjerg. Hij onderzocht 258 grote infrastructuurprojecten wereldwijd. Resultaat: wegen worden gemiddeld 20 procent duurder, spoorwegen 45 procent.
Maar was het maar zo dat alle wegen ongeveer 20 procent duurder worden, en spoorwegen 45 procent, dan kun je van te voren de schattingen gemakkelijk corrigeren. Maar helaas, sommige projecten kosten achteraf minder dan van te voren aangegeven, andere meer dan twee keer zo zoveel. Ongebruikelijke projecten, bijvoorbeeld met nieuwe technologie zoals een hogesnelheidslijn of een revolutionaire boortechniek, kennen vaak de grootste kostenoverschrijdingen. Logisch: er is nog weinig ervaring mee opgedaan en ze vallen vaak meer tegen dan gedacht.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Als je je kind héél dik laat worden, mag het dan uit huis geplaatst worden?
Ethisch dilemma rond de frituurpan
Emile Roemer ergert zich aan de opstelling van de PvdA en GroenLinks. In een interview met NU.nl toont hij zijn verwondering over de medewerking van PvdA en GroenLinks aan sommige kabinetsmaatregelen. Zo steunde GroenLinks de missie in Kunduz en toonde de PvdA zich positief over de missie in Libië en het pensioenakkoord. Op deze manier kon Rutte volgens Roemer gemakkelijk in het zadel blijven:
“Op zulke momenten laat de oppositie het kabinet gewoon zitten. Hoe meer de oppositiepartijen dat doen, hoe meer ik ze verantwoordelijk acht voor het instandhouden van dit kabinet en de maatregelen op al die bezuinigingsterreinen.”
Volgens Roemer maken PvdA en GroenLinks het Rutte op deze manier erg gemakkelijk om lachend door te regeren:
“De oppositie moet stevig oppositie voeren op cruciale punten. Ik roep GroenLinks en zeker de PvdA op om een keer nee tegen Rutte te zeggen. Die man breekt wel met de kleinst mogelijke meerderheid sociaal Nederland af. Ze hebben zich in de luren laten leggen.”
Dat is een stevige uitspraak van Roemer. Maar is het nu echt zo dat GroenLinks en PvdA aan de leiband van de premier lopen en zijn kabinet keer op keer in het zadel houden als het voor de coalitie lastig wordt? Dat beeld is sterk overdreven.
[speld]
Minister voor Immigratie en Asiel Gerd Leers (CDA) komt tegemoet aan de kritiek op zijn harde asielbeleid. Voortaan zullen mediagenieke illegalen sneller het Nederlanderschap kunnen verkrijgen. Hierbij werkt de Nederlandse overheid samen met Talpa Media.
Leers: “We hebben gezien dat er regelmatig een nette, goed Nederlands sprekende illegaal naar voren wordt geschoven, waarvan niemand wil dat hij of zij naar Angola of Afghanistan vertrekt. Deze gevallen ondergraven ons immigratiebeleid.” Met name Rita Verdonk had veel last van mediagenieke asielzoekers, vertelt Leers. “Zij gooide Salomon Kalou eigenhandig uit het Nederlands elftal en dankzij haar publiceert Ayaan Hirsi Ali haar bestsellers tegenwoordig in Amerika. Dat kun je niet uitleggen aan het Nederlandse volk.”
Leers wil daarom asielzoekers die illegaal maar wel zeer mediageniek zijn voortaan makkelijker toelaten. “Zo’n Iraans meisje dat keurig gymnasium doet, natuurlijk moeten we die erbij hebben, dat ziet een kind.” Leers wil hier in overleg met Talpa een televisieformat van maken. Het zou gaan om een nieuw onderdeel van de show ‘Ik hou van Holland’, genaamd ‘Heb jij de NL-factor?’. Een groepje geselecteerde illegalen zal zich daarbij kunnen bewijzen door bijvoorbeeld een steekhoudend betoog op te zetten. Presentatrice Linda de Mol ziet zoiets wel zitten: “Een licht exotisch accent doet het altijd goed bij onze kijkers, maar de kandidaten moeten zich natuurlijk wel houden aan de basisregels van de Nederlandse grammatica. En je moet ermee kunnen lachen natuurlijk.”
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Zaden verspreid over heel West-Europa
Niet de informatie, maar waar die te vinden wordt onthouden
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.