Leent porno zich voor veredeling?
, door
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
I Predict a Pussy Riot
, door
Drie Russische punkers kijken tegen zeven jaar celstraf aan omdat ze in een optreden Poetin bekritiseerden. Dat valt niet in goede aarde bij mensenrechten-activisten en artiesten wereldwijd, schrijft criminologe Therese Klok.
I Predict a Pussy Riot. Of eigenlijk helemaal niet. Ik dacht zelfs ‘dat waait wel weer over’. Die drie brutale meisjes die in gekleurde panty’s een kerkdienst verstoorden in Rusland worden vanzelf wel weer vrijgelaten en dan hoor je er nooit meer wat van. Als Poetin dat had gedaan, was het waarschijnlijk ook niet meer dan een storm in een glas water geweest. Maar helaas, Poetin voelde zich op zijn teentjes getrapt en liet een sterk staaltje machtsvertoon zien. De drie dames hebben meer macht dan ze dachten. Want zeg nou zelf: hoe sneu is het dat een wereldleider zich alleen kan verdedigen tegen een ‘punkgebed’ van drie artistieke meiden door ze voor onbepaalde tijd in de gevangenis te zetten?
De drie vrouwen, Nadezhda Tolokonnikova, Maria Alyokhina and Yekaterina Samutsevich, onderdeel van de feministische punkband ‘Pussy Riot’, gingen op 21 februari de Christus de Verlossers kathedraal in Moskou in, gekleed in vrolijke jurkjes, gekleurde panty’s en zelfgebreide bivakmutsen. Zij hielden daar een punkgebed en zongen onder andere: “Heilige moeder, Heilige maagd, gooi Poetin eruit.” Op de beelden zijn meerdere leden te zien, maar deze drie dames zitten nog steeds vast. Ze worden beschuldigd van het bedreigen en beledigen van de Russische president en de Russisch-orthodoxe kerk. De tenlastelegging luidt ‘hooliganisme’, wat in Rusland duidelijk een andere betekenis heeft dan in Nederland. Er valt namelijk religieuze haat en vijandelijkheid onder.
Boeiender dan Zomergasten
, door
Zomergasten is niet meer van deze tijd. Veel boeiender is Kijken in de Ziel van Coen Verbraak. Dit jaar staan artsen centraal.
Het is bijna vloeken in de kerk, maar Zomergasten kan me weinig boeien. De afgelopen jaren probeerde ik het nog wel eens, maar nooit heb ik de drie uur uitgezeten. Toen Dick Swaab vorig jaar ook nog eens een fragment uit The Birds liet zien, was ik er – als semi-ornithofoob – wel klaar mee. Dit jaar houd ik het gewoon bij de recensies van Max Molovich.
Het is niet dat ik niet van een goed interview houd, daar ben ik verzot op. Daarom maakte mijn hart een klein sprongetje toen dinsdagavond Coen Verbraak weer op tv was, met een nieuwe serie Kijken in de Ziel. Na psychiaters, voetbaltrainers, advocaten en politici zijn dit jaar artsen aan de beurt. In de introductie belooft Verbraak antwoorden op een aantal indringende vragen: “Wat kan de dokter werkelijk voor ons doen? Wat mogen we van hem of haar verwachten? Moeten we willen genezen tot elke prijs? Is de dood in feite een uit de hand gelopen vorm van ziekte?”
In de eerste aflevering waren die antwoorden er helaas nog niet, maar komen we er wel achter dat hoewel de meeste ondervraagde artsen van kinds af aan al dokter wilden worden (behalve de trauma-chirurg die droomde van astronaut worden), ze niet 24/7 arts zijn. En dat – wat wel een beetje een inkoppertje was – je nooit een goede arts kunt zijn als je niet van mensen houdt. De aflevering besluit met een hartbrekend verhaal over een 12-jarige patiënte met een hersenbloeding. Verbraak bereikt bij mij in 35 minuten wat drie uur aan Zomergasten nog nooit heeft bereikt: continue aandacht, inleving, nieuwsgierigheid, en zin in de volgende aflevering.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Ebolavirus duikt op in Ugandese hoofdstad
, door
Zeker een kuttweet
, door