Met de dag wordt de Nederlandse samenleving meer bedekt door de verstikkende mist van politieke polarisatie. Instituties waarvan we het functioneren lange tijd als vanzelfsprekend en autonoom achtten, blijken nu 'links' of 'rechts', 'haatzaaiend' of 'goedpratend' te zijn. Of ze worden misbruikt om een politiek standpunt de met verdeeldheid verzadigde publieke ruimte in te slingeren. Het laatste slachtoffer hiervan is de beeldende kunst. De weigering van de directeur van het Haags gemeentemuseum om twee foto's van de kunstenares Sooreh Hera te exposeren leidde tot enorme ophef, waarbij het niet meer over de kunst zelf ging, maar over de vraag of de museumdirecteur de kunst wel of niet had mogen weigeren.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De komende dagen zal GeenCommentaar in gedeeltes aandacht besteden aan de nieuwe journalistieke conceptcode. Wij zijn benieuwd naar jullie mening, als bloggers en reageerders, over deze code.
Vandaag bespreken we de eerste acht punten. Wat valt jullie op, wat missen jullie, of is het al perfect?
Algemeen
Waarheidsgetrouw
Aldus first lady Nancy Reagan. Zij gebruikte in haar anti-drugscampagne in de jaren tachtig in de Verenigde Staten deze simplistische slogan om jongeren te wijzen op gevaar van drugs. Heel veel Amerikanen konden echter geen nee zeggen en de vraag naar drugs bleef. Vervolgens was strijd die volgde om het aanbod te stoppen tot mislukken gedoemd. Miljarden dollars werden gepompt in een niet te winnen strijd tegen een onzichtbare vijand. Maar de Amerikanen bleven een heilig geloof houden tijdens deze eindeloos lijkende ´oorlog´.
Vraag, aanbod en drugs
Vraag en aanbod, zou dat voor Amerikanen een nieuw concept zijn? Dat is de gedachte die mij bekroop bij het lezen van het artikel ´How America Lost the War on Drugs´ van het onvolprezen Amerikaanse blad Rolling Stone Magazine, dat dit jaar veertig jaar bestaat.
De Amerikaanse ´oorlog tegen drugs´ kost volgens Rolling Stone jaarlijks 50 miljard dollar, leidt tot overvolle gevangenissen, maar tegelijkertijd nauwelijks tot een daling in het drugsgebruik of -handel. Ondanks dat is het bestrijden van de oorzaak van het drugsgebruik nooit populair geweest in de Verenigde Staten:
We’ve never had a true effort where the U.S. as a whole. [..] We’re never going to crack this problem without a real demand-reduction program. [..] That’s something that’s just never happened.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Why don’t we trust readers? Why don’t we trust filmgoers? Oh, it causes me to shake my head with sorrow that such nitwits could be loose in the world.”
Schrijver Philip Pullman reageert op de ophef over de kinderfilm ‘The Golden Compass’, die is gebaseerd op zijn boek ‘The Northern Lights”. Amerikaanse katholieken ontvingen mailtjes waarin zij werden gewaarschuwd voor blasfemische plannen om kinderen door de film te verleiden tot aanschaf van Pullman’s (andere) anti-religieuze boeken. De ‘Catholic League’ roept op tot een boycot van de film en neemt daarbij meteen de boeken mee (die al jaren verkrijgbaar zijn).
Het gaat hier dus niet om een in elkaar geflanst internetfilmpje, of om een politicus die filmmakertje speelt, maar om een heuse schrijver die kinderboeken schrijft die kinderen en Harry Potter-volwassenen waarderen. L.A. Times’ Laura Miller: In America, religious groups gain political advantage and rally their followers by presenting themselves as embattled. Actually listening to the other side is tantamount to admitting you’re not really being persecuted.” Niet ‘only in America’.
Kijk eens aan, een bres in het onneembaar geachte Bastion der Journalistiek! Een nieuwe lichting journalisten werkt daar namelijk aan een modernere ethische code voor journalisten. De huidige versie dateert van 1995, en voldoet niet meer aan de eisen van deze multimediale tijd.
De initiatiefnemers voor deze code, Henk Blanken en Bart Brouwers, schrijven in het aankondigingsstuk op de Nieuwe Reporter het volgende: “Opvallend nieuw vertrekpunt is de stelling dat iedereen journalist is die zich journalist noemt en deze code wil onderschrijven, ongeacht of deze persoon daar zijn geld mee verdient.”
Dit is inderdaad opvallend en een trendbreuk met de vorige code, waar een journalist iemand was “die, hetzij in dienstverband, hetzij als zelfstandige, er zijn hoofdberoep van
maakt mede te werken aan de redactionele leiding of redactionele samenstelling van
publiciteitsmedia“. In deze code vervalt het onderscheid tussen bloggers journalisten dus in belangrijke mate.
Daarnaast besteedt de nieuwe code aandacht aan de toegenomen digitalisering van de samenleving. Er zijn nu bijvoorbeeld nieuwe soorten bronnen, zoals databases en online opiniepeilingen. Ook gaat de code in op verouderde richtlijnen, zoals het afkorten van achternamen, terwijl die namen nu al overal op het internet te vinden zijn.
Een ander nieuw punt in de code, dat de buren bij GeenStijl leuk zullen vinden, is dat niemand journalist genoemd zal worden zonder dat hij of zij dat wil. De nieuwe code zal dus niet van toepassing zijn op mensen die niet pretenderen journalistiek te bedrijven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
FNV spoort politiek aan om AOW-gat
Staatssecretaris van Sociale Zaken Ahmed Aboutaleb moet meer doen om het AOW-gat te dichten. Daar heeft FNV-voorzitter Agnes Jongerius de PvdA-bewindsman dinsdag toe opgeroepen. Ook vraagt zij Kamerleden het AOW-gat volgende week opnieuw aan de orde te stellen bij de behandeling van de begroting van Sociale Zaken.
PvdA zou een sociaal-democratie moeten zijn die serieus weerwerk biedt tegen de neoliberale economie, bepleit de auteur.
Identificatieplicht werkt voor geen meter
Oh nee? Goh!
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.