Westerse bezoekers in ontwikkelingslanden vinden bijna altijd dat 'we' het beter weten. Judith van de Kamp is er door haar onderzoek naar de invloed van westerlingen in een Kameroenees ziekenhuis bijna dagelijks mee bezig. Maar wat denken we beter te weten, en waarom dan? Waarom hebben sommige westerlingen een bijzonder sterke verbeterdrang en anderen niet? Je kunt vooronderstellingen zien als een soort geschreven en ongeschreven regels die door een groep mensen worden gedeeld, over ‘zo moet het’, ‘dit klopt’, en ‘dit is normaal’. Over duizend-en-één onderwerpen. Ze geven ons houvast en richting. Nederlanders zullen de volgende herkennen. Je slaat je kinderen niet. Je draagt geen witte sokken in sandalen. Je eet netjes je groente op. In de metro maak je geen oogcontact (tenzij met goede reden). Vaders horen hun kinderen goed te kennen. Wat niet strookt met onze vooronderstellingen klopt niet. Daar een oordeel op plakken gaat bijna automatisch. Dus de Amerikaanse toerist die onze sokkenregel niet kent loopt een beetje voor gek. En die man met 39 kinderen kan deze onmogelijk allemaal goed kennen, en dat vinden wij geen goede zaak. Om maar niet te beginnen over serieuzere onderwerpen, zoals vrouwenbesnijdenis en de inheemse medicijnman.
Veel maatschappelijke onrust speelt zich in Nederland alleen af op televisie.
Bas Heijne over het uitblijven van – de verwachte – onrust in Apeldoorn toen bekend werd dat Volkert van der G. zich in deze stad had gevestigd.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
ACHTERGROND - De Egyptische revolutie is volledig terug bij af.
Egypte heeft dus weer een gekozen president, de tweede in even zoveel jaren. Zondag werd maarschalk b.d. Abdel Fatah al-Sisi geïnstalleerd in een Caïro dat voor de gelegenheid was getransformeerd in een militaire vesting.
Vorige week dinsdag werd bekend dat Sisi bij de verkiezingen 23,780,104 stemmen had gekregen, wat neerkwam op 96.9 % van de geldige uitgebrachte stemmen. Zijn enige tegenkandidaat, de progressieve Hamdeen Sabbahi kreeg slechts 3,05%. Eigenlijk kwam Sabbahi trouwens op de derde plaats, want het aantal blanco stemmers was nog net iets hoger: 3,1%.
Maar Sisi’s overwinning was dus onbetwistbaar. Helaas voor hem werd het resultaat echter niet met groot enthousiasme behaald. Slechts 45.47 % van de kiesgerechtigden nam de moeite te gaan stemmen. En dat terwijl de stembussen juist langer open waren gebleven dan oorspronkelijk gepland, de kiescommissie de tweede verkiezingsdag tot nationale feestdag had uitgeroepen en vervolgens ook nog de verkiezingen nog met een extra dag tot drie dagen had verlengd.
Allemaal maatregelen om te voorkomen dat de opkomst een laagterecord zou gaan opleveren. Dat werd dus weliswaar nog net afgewend (al bestaat er twijfel aan de betrouwbaarheid van de officiële opkomstcijfers), maar het resultaat bleef toch absoluut aan de magere kant. Zeker als we ons realiseren dat Sisi had gezegd dat hij zich kandidaat had gesteld ‘omdat hij het massale beroep dat de Egyptenaren op hem hadden gedaan niet kon weerstaan.’ Bovendien had hij het electoraat opgeroepen om massaal te gaan stemmen, opdat hij een breed mandaat zou krijgen van minimaal 80% van de keizers.
ACHTERGROND - In alle reisgidsen voor het Midden Oosten is te lezen dat de moderne westerse toerist daar beter niet zegt dat hij atheïst is, als hij naar zijn religie gevraagd wordt – aldaar een hele gewone vraag. Dat wordt in die regio niet echt goed begrepen. Althans: het komt daar over alsof hier iemand – gevraagd naar zijn politieke overtuiging – zou antwoorden: ‘nationaal socialist’. Ik ken een atheïst die zich voor dit doel identificeert als Boeddhist.
De redenering die achter dat idee zit, is niet geheel gespeend van enige logica. De God die mensen uit het Midden Oosten doorgaans voor ogen staat, is een type bij wie ‘s mensens misdaden niet onopgemerkt blijven, of erger. Die wetenschap, zo wordt vaak gedacht, houd de mens bij de les. Uiteindelijk is een vorm van vergelding noodzakelijk om ervoor te zorgen dat mensen zich ook blijven gedragen in situaties waarin hen dat geen voordeel, of zelfs nadeel bezorgt. Wie niet op enigerlei wijze in zo’n soort vergelding gelooft, heeft als puntje bij paaltje komt geen reden om zich te gedragen.
Helaas voor deze theorie zijn er in de echte praktijk mensen die niet in welke vorm van vergelding dan ook geloven en zich toch gedragen. Ik heb seculieren wel eens horen uitleggen hoe dat kan en de redenen die daarbij werden gedebiteerd waren alle van een zeer praktische tot zeer nobele aard. Het ziet ernaar uit dat het verband tussen geloof in een rechtvaardige tot wraakzuchtige God en fatsoen dus niet zo sterk is als in het Midden Oosten wordt geloofd.
Of toch wel? Ik blogde al eerder over het recente onderzoek naar kerkelijkheid van het Sociaal Cultureel Planbureau. Dat kwam in het nieuws omdat het geloof in de hel kennelijk weer terug is en dat werd opmerkelijk geacht. Maar er staan dingen in die veel opmerkelijker zijn dan dat. Zo is het al langer bekend dat mensen die kerkelijk zijn, gemiddeld genomen iets meer maatschappelijke betrokkenheid vertonen dan seculieren. Het SCP komt op dit punt echter tot een kwantificering van dat gegeven dat ronduit schokkend is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Some [cult leaders] come to believe their own bullshit — they almost have to in order to be convincing. But on a deeper level they know they’re full of shit. I say that because the guru’s teachings will always correspond with his desires. For example, if there is a pretty young convert, the Holy Spirits will always decide that she has been specially ordained to be the leader’s consort, whereas the homely, hardworking woman will always be reserved for one of his schmucks. It’s the same thing with money — the richest devotee is always considered the most devout.
[…] the most powerful cults, like Scientology or est, don’t for a minute believe their own bullshit, at least not at the higher levels. The people in control know it’s a game of money and power.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Het NRC:
Theo Langejan, de bestuursvoorzitter van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) heeft sinds zijn aantreden vier jaar geleden 22 buitenlandse dienstreizen gemaakt. Driekwart daarvan is betaald door bedrijven en organisaties die onder toezicht van de NZa staan of opdrachten krijgen van de NZa. Dat blijkt uit onderzoek van NRC.
Het reisgedrag van Langejan staat op gespannen voet met de eigen integriteitscode en de Rijksregeling voor bezoldiging van bestuursorganen als de NZa. Die verbieden dat bestuurders van de NZa “in hun ambt vergoedingen van derden” aannemen. De NZa stelt desondanks dat het vertoonde gedrag “niet verboden” is, want er zou geen sprake zijn van “vergoedingen”. […]
De toezichthouder, die in de zorg onjuiste declaraties aanpakt, overtreedt zelf eigen regels bij het declareren van buitenlandse reizen en de aanbesteding van onder meer dienstauto’s voor de raad van bestuur.
Langejan keurde zijn eigen reisuitgaven en andere kosten van zichzelf goed. In 2012 betaalde hij daarnaast een privé-uitgave met de creditcard van de NZa. Hij gaf het bedrag een jaar later terug nadat de financiële administratie dit signaleerde.
In de beleving van mensen is die ‘eer’ het fundament van de samenleving en is hij geconcentreerd tussen de benen van de vrouw.
Thomas von der Osten-Sacken, Duits journalist en directeur van de in Frankfurt gevestigde hulporganisatie Wadi over vrouwenbesnijdenis ofwel female genital mutilation (FGM).
Maar Von der Osten heeft meer interessants te melden.
Over de mythe dat vrouwenbesnijdenis in veel landen een ‘onschuldige inkeping in de clitoris is’:
Krautreporter beoogt de Duitse evenknie van De Correspondent te worden. Het benodigde geld is inmiddels binnengehaald via crowdfunding.
Eigenlijk wisten we al dat de FIFA niet deugt, maar John Oliver legt het allemaal nog eens een keertje uit.
That [stoning gay people to death] goes against some parts of libertarianism, I realize, and I’m largely libertarian, but ignoring as a nation things that are worthy of death is very remiss.
Zo vindt Scott Esk, Republikeins politicus uit de staat Oklahoma, die verwoede pogingen doet zijn libertarische overtuigingen in overeenstemming te brengen met zijn christelijk geloof.
Nu is de combinatie libertarisme en fundamentalistisch christendom vanzelfsprekend nogal problematisch, maar onder een bepaald slag Republikeinen wordt deze onzalige verbinding niettemin steeds populairder.
En veel twijfel over de juistheid van de beschuldiging is er niet.
En voor wie het nog niet wist, dit is wie Hedges is:
Hedges had been a star foreign correspondent at the Times, where he reported from war zones and was part of the team that won the 2002 Pulitzer Prize for covering global terrorism. In 2002, he had received the Amnesty International Global Award for Human Rights Journalism. He is a fellow at the Nation Institute. He has taught at Princeton University and Columbia University. He writes a weekly column published in the widely read progressive website Truthdig and frequently republished on the Truthout website. He is the author of twelve books, including the best-selling American Fascists. Since leaving the Times in 2005, he has evolved into a polemicist of the American left. For his fierce denunciations of the corporate state, his attacks on the political elite, and his enthusiasm for grassroots revolt, he has secured a place as a firebrand revered among progressive readers.
Het gaat hard.
Niet alleen geven Iraakse troepen – schijnbaar zonder slag of stoot – terrein prijs aan ISIS, ze verdwenen bijvoorbeeld ook uit de stad Kirkoek, waar Koerdische strijdgroepen nu de touwtjes in handen hebben.
Is dit de ineenstorting van het centrale Iraakse gezag? Krijgen we nu een sjiitisch zuidoosten, een Koerdisch noorden en een centraal-westelijke soennitische zone die aansluiting zoekt bij Oost-Syrië? Het zou zomaar kunnen.
