In Nederland kan je giften die je doet aan een goed doel aftrekken van je inkomen. Op die manier betaalt de overheid 36 tot 52% van je gift. De aftrekbaarheid is ooit ingesteld om mensen te stimuleren geld aan goede doelen te geven. Dat klinkt als een goede maatregel die moreel gedrag bevoordeelt. Maar vanuit bepaalde filosofische perspectieven, is het juist onrechtvaardig of zelfs immoreel om bepaald gedrag te bevorderen. Consequentialisten en deontologen De moraliteit van een handeling kan je op verschillende manieren beoordelen: op basis van de gevolgen die de handeling heeft of op basis van intentie van de actor. Volgens de eerste doctrine, het consequentialisme, is het bevorderen van het doen van giften heel wenselijk. Immers meer mensen geven aan goede doelen! Daarmee krijgen die goede doelen meer geld om hun goede werk te doen. Iedereen wint!
Zo weet nu.nl ons te melden:
Bijna een derde van de politiemensen kreeg in een jaar tijd tijdens het werk te maken met agressie en of bedreiging van burgers.
Misschien omdat dit hun werk is? Zo maar een gedachte.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
ACHTERGROND - De Amsterdamse VVD maakte zich vorige week druk om een activiteit van stichting Kantara-Brug die aparte zwemlessen organiseert voor vooral Turkse en Marokkaanse mannen. De Telegraaf (‘Apartheid in zwembad’) en GeenStijl (‘Raadsvragen om racistisch haatzwembad in 020’) reageerden groots en verontwaardigd.
Waar gaat het over?
Mannenemancipatie
Het zwemmen voor mannen is een een onderdeel van het project ‘Gouden Mannen’ van de Stichting Kantara-Brug. Het is volgens een persbericht van de stichting een onderdeel van het Man 2.0 programma. Dit is een programma gericht op mannenemancipatie. Het is door het Oranjefonds opgezet en werd door het fonds ook financieel en inhoudelijk gesteund. Doel van het programma is de maatschappelijke participatie en emancipatie van autochtone en allochtone mannen in de leeftijd van 15 tot 65 jaar, die laag opgeleid zijn en een sociaalmaatschappelijk geïsoleerd leven leiden, te bevorderen.
Het project van Kantara-Brug, gericht op sociaal-geisoleerde mannen van 50 jaar en ouder, van vooral Turkse en Marokkaanse afkomst (maar ook andere etnische groepen), was één van de 23 deelnemende projecten en kreeg volgens de stichting veel waardering. Net als de andere 22 mannenemancipatieprojecten, was ook het programma van Kantara primair op mannen gericht. Zie voor meer informatie de website van het Oranjefonds.
Kantara schrijft in haar persbericht:
COLUMN - De Zwitserse auteur Erich von Däniken baarde ooit opzien door te beweren dat de goden kosmonauten waren geweest. De pseudowetenschapper had zijn succes niet te danken aan het feit dat de lezers te weinig van wetenschap wisten – over het algemeen wisten ze dat het larie was – maar aan het feit dat hij een reëel psychologisch mechanisme op het spoor was: als we ooit contact maken met E.T., maken we ook contact met iets dat niet past in onze gebruikelijke denkkaders en dat daarom zou kunnen worden uitgelegd in religieuze termen.
Dat zou niet voor het eerst zijn. De Indiërs, die de IJzertijd nog maar net achter zich hadden gelaten, beschouwden Alexander de Grote als een avatar van Vishnu. De genocide in de Punjab oversteeg wat de Indiërs beschouwden als de menselijke maat. De Azteken deden hetzelfde: toen ze voor het eerst paarden en kanonnen zagen, meenden ze dat Hernán Cortéz een godheid was.
De Amerikaanse astronoom David Weintraub heeft een boek gewijd aan deze mogelijke reactie op het eerste contact met buitenaardse beschavingen, Religions and Extraterrestrial Life. How Will We Deal With It? Hij beargumenteert dat sommige religies de ontdekking minder goed kunnen inpassen dan andere, omdat een deel van hun rituelen uitsluitend op aarde kan worden uitgevoerd – denk aan een pelgrimage naar Mekka – of omdat ze een speciale band hebben met bepaalde plekken: de mormonen houden van de heuvel Cumorah, hindoes willen geen andere culten op de geboorteplaats van Rama en christenen ruziën om de Basiliek van het Heilig Graf.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een van de oorzaken is het ‘anti-islamklimaat’ in Nederland.
Meer achtergrond hier.
Een paar kanttekeningen: vooralsnog gaat het om een beperkte steekproef:
Van de 70 moskeeën, inclusief 4 organisaties, die een vragenlijst over tegen hen gerichte agressie hebben beantwoord, heeft twee derde (48) verschillende vormen van agressie meegemaakt en één derde (22) niet.
Het gaat bovendien om de afgelopen tien jaar en het omvat incidenten variërend van ingegooide ruiten tot herhaalde pogingen tot brandstichting.
COLUMN - Mensen blijken onverbeterlijke optimisten te zijn. Dat is een natuurlijk overlevingsmechanisme in elk mens, waardoor we altijd zonnig naar onze toekomst blijven kijken en waarbij we voorspoed in ons verschiet zien liggen. Want wie wil er nu niet lekker onbezorgd vooruit kijken naar de jaren die we nog mogen leven? Niet op elke weg die we bewandelen, die spreekwoordelijke beer tegenkomen? Wie wil er nou geen probleemloos leven leiden, zonder paniek, onrust en gevaar? Nou, ik in elk geval… niet.
Iedereen is van nature uitgerust met een bepaalde mate van optimisme. Zo kennen we allemaal die immer vrolijke en optimistische persoon, die nooit een probleem ziet (of wil zien). “Problemen bestaan niet, het zijn enkel uitdagingen”, zal dan ook de lijfspreuk zijn van deze rasoptimist. Ook kennen we allemaal diegene die aan alles een positieve draai weet te geven. Wanneer we nog maar net “ja, maar…” kunnen uitspreken, zal zo’n opper-optimisticus je al in de rede zijn gevallen. “Ja, maar… is bij voorbaat een NEE!”, zal deze persoon u indoctrinerend uitleggen. Tja, de geboren optimistici onder ons maken nergens een punt van.
Ik wel. Ik ben gelukkig een overduidelijke raspessimist. Ik maak lekker overal een punt van. Zie nooit meteen het geluk of de progressie voor mezelf en mijn naasten. Leef enkel op “ja, maar…” zinnen. Geef nooit toe aan een eventuele positieve ontwikkeling. En zie zelfs op elk klein doodlopend landweggetje een grote beer verschijnen. En die gaat ook nooit zomaar voor mij aan de kant. Gelukkig maar. Nee, pessimisme is mijn levensstijl. Mijn eigen afweermechanisme ter verdediging van het optimisme.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Turken maakten zeventig uur per week, dat deden Hollanders niet.
Wim Barendse, voormalig groenteteler, haalt herinneringen op aan de eerste Turkse gastarbeiders waarmee hij te maken kreeg.
Het waren echte harde werkers, altijd bereid om overuren te maken. Vooral met schoonmaken en vuile was sorteren. En ze gaven niet overal commentaar op.
Aldus Paul Tettero, oud-directeur van Wasserij Eigen Hulp in Den Haag.
Het bevindelijk gereformeerde Van Lodenstein College in Kesteren bindt de strijd aan met leerlingen die in te korte rokjes naar school komen. Zij mogen rekenen op een gesprek met een van de vier ‘kledingcoaches’.
De middelbare scholengemeenschap wil ‘vriendelijk, maar toch ook duidelijk optreden’ tegen leerlingen die ‘niet netjes’ in de les verschijnen. Dat schrijft ze in een brief aan de ouders […]
De kleding moet getuigen van ‘het verschil tussen man en vrouw’.
Geen enkele leerling schendt de rokjesplicht, maar sommigen verschijnen volgens de school wel in erg korte rokjes ten tonele. Volgens de school wordt er ‘door buitenstaanders met verbazing […] gekeken naar hoe enkele leerlingen erbij lopen’. Tijdens een gesprek met een kledingcoach ‘wordt de afspraak gemaakt dat het betreffende kledingstuk de volgende dag niet meer wordt gedragen’.
Stelde de Kamerfractie van PvdA zich in het debat over de missie naar Irak nog terughoudend op, nu wil de partij zo snel mogelijk zoeken naar een juridische basis om ook in Syrië de terreurbeweging Islamitische Staat (IS) te bestrijden.
Ook bij het Nederlandse parlement. Volg #twitterkurds op Twitter.
REPORTAGE - In een reportage vanaf de frontlinie doet het Australische programma 60 Minutes verslag van de strijd van een battilion Koerdische vrouwen tegen ISIS.
De Domkerk in Utrecht wakkert antisemitisme aan. Dat stellen de Liberaal Joodse Gemeente (LJG) in die stad en enkele kerkleden. Reden van zorg is een tentoonstelling van War Child. Op foto’s is te zien hoe Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen het zware regime van volwassenen moeten doorstaan. […]
Op zich vinden alle partijen protest tegen kinderrechtenschendingen van Israël nodig. Maar het struikelblok is de manifestatie: een tentoonstelling. “Je kunt ook gewoon een brief schrijven naar de ambassade”, zegt de christelijke intellectueel Hebe Kohlbrugge, die ook Domkerklid is. “Veel mensen kunnen Joden en Israël niet scheiden. Jongetjes met keppeltjes worden gepest, omdat ze worden aangekeken op wat de staat Israël doet. Zo vloeit Israëlkritiek al snel over in antisemitisme.” […]
Het ontrieven van de Utrechtse liberale joden zit [kerkenraadslid Hans] Spinder wel dwars. “We hechten zeer aan de goede relatie. Want die was er. Om te zien hoe we hier uit kunnen komen, gaan we naar hen toe voor een ontmoeting.”
Dat die relatie goed wás, beaamt woordvoerder Tamar Walma Van der Molen van de LJG. Maar voor een gesprek bedankt ze. “Daar is absoluut geen behoefte aan.” Juist vanwege de vriendschap begrijpt ze niet waarom de Domkerk de tentoonstelling moest plaatsen. “Het slaat op ons terug, dus het veroorzaakt leed, en dat wil je vrienden toch niet aandoen?”
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
