Even verder bordurend op het concept Does Humor Belong On Canvas kom je -als trotse Belg- snel uit bij een merkwaardig figuur. Iemand die vlotjes het symbolisme en het surrealisme combineerde en voorspelde. Elke gek heb se voordeel. De naam van wackoman is Antoine "Wierd" Wiertz, woonachtig te Dinant, Rome, Parijs, Luik en Brussel. Persoonlijk motto: 'Hoogmoed: de deugd die grote werken inspireert en de eigenliefde van anderen kwetst'. Ahem. In wat een homerisch/hilarische deal was heeft hij bedongen dat voor het eeuwige recht van mijn land op zijn werk(en), hij een gigantisch atelier kreeg in wat toen dè place to be-buurt was, en nu de Europese Unie als buur heeft. Mijn volk kon dan ook niets anders doen dan er een museum van te maken, en daar staat het, als surrealistisch voorbeeld van het surrealisme, inclusief een afgrijselijke website die ik niet eens wil linken. Zoals zoveel Belgoschilders haalde hij het meeste invloed en opdrachten niet uit de kerk maar uit de loge -nog zo'n bizar fenomeen met een unieke Belgische variant - en geroemd om haar nutcases. (ik kreeg ooit les van een logebroeder - hij bleek niet zo goed met mijn spotprenten om te kunnen). Bon: the works! Laat me voor één keertje het plezier om de werken woordelijk te omschrijven, waarbij ze zichzelf in al hun pracht voor u kunnen onthullen onder de klik en na de:
“Geweld tegen terreur is zelden buitenproportioneel”
Geert Wilders in reactie op de Israëlische aanval op de Gazastrook.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Afgelopen week is dan eindelijk de grote kerncentrale op de Maasvlakte geopend door premier Verdonk. De bouw heeft vier jaar langer geduurd dan de bedoeling was, voornamelijk vanwege de voortdurende acties van tegenstanders. Pas toen er een speciale wet aangenomen werd die energieprojecten vrijstelt van allerlei wettelijke eisen kon men de centrale afmaken. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Volgens oma Gruitje was het te verwachten dat de democratie eronder zou leiden toen Rita Verdonk terugkeerde in de VVD. Zelf heeft oma in heel wat demonstraties meegelopen. Ze is nu behoorlijk pissig dat het niks geholpen heeft. Maar aan de andere kant hebben we natuurlijk wel energie nodig die geen CO2 oplevert. Overigens kan het nog een tijd duren voordat de centrale werkelijk gaat draaien. De havenstaking in Frankrijk, waar de brandstof vandaan komt, is al de zestiende week ingegaan.
Dinsdag mocht ik met Joenee en Palien een dagje meedraaien op het Montessori Lyceum. Dat was verschrikkelijk leuk. Bij het vak Natuurkunde keken we hoe water stroom kan geleiden. Bij Biologie probeerden we het bladgroen (waardoor bladeren groen zien) uit bladeren te halen. Dat lukte niet, het werd een vieze bende. Bij Geschiedenis bedachten we hoe een krant uit het jaar nul eruit gezien zou hebben. We hebben ons halfziek gelachen. Bij aardrijkskunde probeerden we onze eigen ecologische voetafdruk te berekenen. Dat was best moeilijk. Maar gelukkig hielpen leerlingen uit de vierde klas ons zodat we toch nog een getal kregen. Grote korzel zeg, bleek dat als iedereen leeft zoals ik er twee-en-een-kwart aarde nodig zijn. Ik had ’s avonds moeite om in slaap te vallen. Maar misschien kwam dat ook omdat het een lange dag was.
Een paar dagen na dato is het nog altijd onduidelijk wat precies de achtergrond is van de staatsgreep in Guinee, die kwam precies een maand na de al even mistige mislukte poging in buurland Guinee-Bissau. In de afgelopen dagen schaarden meer en meer van de afgezette machthebbers zich achter de junta. Vandaag kreeg de overleden dictator Lansana Conté een staatsbegrafenis (beeld) in hoofdstad Conakry.
De junta noemt steeds de ’territoriale integriteit’ van Guinee als reden voor de staatsgreep, maar het is onduidelijk wat daarmee bedoeld wordt. Er is namelijk helemaal geen onmin met buurlanden. Die stuurden allemaal een hoge afvaardiging naar Contés begrafenis en de president van Senegal nam zelfs het voortouw om steun voor de jonge machthebbers uit te spreken (en te suggereren dat verkiezingen wellicht wat eerder zouden kunnen plaatsvinden dan 2010). Andere landen veroordeelden de staatsgreep.
De frase ’territoriale integriteit’ lijkt eerder een echo van oppositieleider Ba Mamadou’s beschuldiging aan Conté, dat die meer en meer op buitenlandse huurlingen steunde om zijn regime overeind te houden. De lagere rangen van zowel leger als politie hebben dit jaar gestaakt. In mei van dit jaar gingen muitende soldaten plunderend door Conakry, omdat hun lonen niet werden uitbetaald. Toen de politie een maand later staakte, kwam het tot een bloedig treffen met het leger. In november kraakte Conakry weer in zijn voegen vanwege rellen. Ineenstorting van het land was een reële optie.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De roem van de op 24 december overleden Harold Pinter berust op een paradox. Zijn reputatie dankt hij aan uiterst complexe toneelstukken die alleen vor fijnproevers te doorgronden zijn. Zijn roem is echter eerder gebaseerd op zijn politieke standpunten. Hieraan heeft hij vermoedelijk ook zijn Nobelprijs te danken. Hoewel er op zich niet veel op zijn meningen valt af te dingen, blinkt hij op dit punt juist niet uit in nuance en complexiteit. In zijn artikelen over politiek, zoals deze aanval op het Amerikaanse beleid, nota bene in de Clinton-tijd, wijzen alle tekens dezelfde kant op. Moeilijk te interpreteren is dit in ieder geval niet. In zijn politieke uitlatingen was Pinter ongecompliceerd links en politiek-correct.
De subtiliteit van de toneelstukken is daarom des te verrassender. Op het eerste gezicht draait in het theater van Pinter altijd alles om banale, alledaagse situaties. Een onvoorbereid toeschouwer zal bij stukken als The Birthday Party, The Homecoming of The Caretaker waarschijnlijk sterven van verveling. Het belangrijkste in de stukken van Pinter is steeds wat er niet gezegd wordt: om wat de personages impliceren, of om wat ze eigenlijk zouden moeten zeggen. Alle teksten van Pinter worden gekenmerkt door lange, veelbetekenende stiltes. Er is steeds sprake van een paar regels dialoog, en dan weer een paar seconden dat er niets gezegd wordt.
Het fragment ‘Last to Go‘ (.doc alert) uit 1959 is hier een voorbeeld van. Een Londense krantenverkoper heeft een gesprek met een klant. Het gaat over het verkopen van kranten, en welke krant het eerst uitverkocht raakt. En passant hebben de mannen een gesprek over een gezamenlijke kennis die ze al een tijd niet gezien hebben. Zo op het oog is alles wat er zich voordoet alledaags, banaal, en saai.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
De regering van Soedan heeft laten weten dat er tijdens de kerstdagen minder nadruk zal worden gelegd op massamoorden en groepsverkrachtingen in het westen van het land. Er zullen de komende week minder dorpen worden platgebrand in Darfoer en de gewelddadige aanvallen op vluchtelingenkampen worden tot een minimum beperkt. Hiermee hoopt het regime haar imago weer wat op te vijzelen. Plaatselijke militieleden hebben verheugd gereageerd.
President Al-Bashir zegt dat hij hoopt dat de rest van de wereld hiermee de menselijke kant van zijn regime zal zien. Hij sprak: ?Darfoer is niet onze meest ontwikkelde regio. We zijn ons bewust van de problemen van de plaatselijke bevolking. We hopen dat de mensen daar een gezellige tijd met hun familie kunnen hebben, nu we de bombardementen op hun huizen hebben beperkt en martelingen wat minder vaak voorkomen.?
De Afrikaanse milities, die al jaren vergeefs proberen om de plaatselijke bevolking te beschermen tegen aanvallen van de arabische Janjaweed, verwelkomen het initiatief van de regering. Wel plaatsen de strijders een aantal kanttekeningen. Kwame Mpufu, militielid ter plaatse: ?In Khartoem [de hoofdstad – red.] hebben ze heel veel kerstbomen. Wij zouden ook graag een kerstboom willen, met versiering en kransjes. Zo lang deze eis niet wordt ingewilligd, blijft het onrustig in Darfoer.?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“We hebben de burgerbevolking van de Gazastrook gewaarschuwd voor onze aanvallen. Hamas is geheel verantwoordelijk voor deze situatie. Dit is slechts het begin.”
Aldus een woordvoerder van het Israëlische leger.
Kerst voorbij, Israël valt aan
Happy Chanoeka!
Indrukwekkende en fraaie fotorapportage vanuit Bangladesh alwaar op een strand schepen gesloopt worden, bijna geheel en al met de hand.
Nu de turkey reeds lang wieder de rioleringen doorsuist, willen Carlos en Crachàt u nog even een hartelijke kesrtwens en -groet delivreren in de vorm van een dubbelloopse dagsluiterij. Amuseer u met enig vernuftig collagewerk en oorwurmmuziek/muzak.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
![[ondanks rare Radovan]](http://www.dag.nl/upload_mm/7/e/3/1998154873_1999999613_Karadzic_440x293.jpg){kind=link}