Een paar centimeter

Overwerkt en vol verdriet waarmee ik geen raad wist, schoof ik de depressie in. Ik sloot me steeds verder af. Er kwamen maanden waarin de enige mensen die ik zag, de dames achter de kassa van de supermarkt waren. Zelfs die meed ik liever: pas wanneer de enige leeftocht in huis nog een oud blik artisjokkenharten was, kreeg ik mezelf zover om boodschappen te gaan halen. Nergens fut in, nergens moed voor. Wat ik deed? Niks. Eindeloos series kijken op de computer. Een geliefd forum tien keer per dag van voor naar achter uitlezen. Mezelf verdoven. Te laat naar bed gaan, te laat opstaan, en altijd gaan slapen met het vreselijke gevoel dat ik die dag weer niks had gedaan. Het loden gewicht op mijn schouders voelen drukken van al dat achterstallige werk, stiekem doodsbang zijn dat ik het geduld en de liefde van vrienden nu definitief had verspeeld door mijn eindeloze stilte.

Foto: Al Jazeera English (cc)

‘Gaza verkeert op de rand van een totale ineenstorting’

Er is geen enkel groot bouwproject uitgevoerd sinds de zomer. Geen huizen, scholen of ziekenhuizen. Er is geen sprake van wederopbouw. Gaza heeft 1,5 miljoen ton cement nodig en tot nu toe werd er niet meer binnengelaten dan 27,000 ton. Dat cement mocht alleen gebruikt worden voor het repareren van kleine schade, voor ongeveer 17,000 mensen. En de mensen die het cement kregen moesten het ook uit eigen zak betalen. Er werd gezegd dat ze het later terug zouden krijgen, maar dat is natuurlijk niet gebeurd.

Er zijn op dit moment nog zo´n 60,000 mensen die wonen in schoolgebouwen, en tienduizenden die bij buren of familieleden inwonen. Het komt voor dat 50 mensen in één huis wonen. Leerlingen kunnen niet naar school, ouders hebben geen werk en veel mensen hebben niet eens geld om eten te kopen. Dit is een gigantisch sociaal probleem. In sommige opzichten zijn de consequenties van de oorlog nog destructiever dan de oorlog zelf. Gaza verkeert op de rand van een totale ineenstorting.

Dat zijn de woorden van Omar Shaaban, een van de oprichters van een nieuwe groepering die zich Aid Watch Palestine (AWP) noemt. De groep stelt zich ten doel zicht te krijgen op de internationale hulpverlening aan Gaza die naar de mening van AWP dringend aan herstructurering toe is.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Geen oorlogen meer?

ANALYSE, VISUALISATIE - Met alle berichtgeving over de (burger) oorlogen in Oekraïne en in Syrie en Irak, zou je de indruk kunnen krijgen dat we in een tijdperk leven dat gekenmerkt wordt door (burger) oorlogen. In dit korte (en al wat oudere) filmpje betoogt Kurzgesagt dat het juist het tegenover gestelde is. We leven in één van de meest vreedzame periodes die de mensheid heeft gekend.

Foto: chris m. (cc)

Jezus zal de moslims onschadelijk maken

OPINIE - We hebben geen last van terrorisme. Dat stelt niks voor. Wat ons dwars zit, is dat we geen risico’s willen aanvaarden. En daarbij geobsedeerd worden door het idee dat we ten onder gaan. Maar volgens de Britse filosoof Larry Siedentopf biedt Jezus uitkomst.

Hij overleed begin januari: Ulrich Beck. De auteur van Risikogesellschaft (1986), waarin hij beschrijft hoe onze samenleving steeds meer geobsedeerd wordt door risico’s. We zijn geen optimisten meer. Geen enkele ontwikkeling wordt nog met gejuich binnengehaald, iedereen heeft het direct over de daaraan verbonden risico’s. En dat niet alleen, we worden daarbij ook geobsedeerd door het idee van de maakbaarheid. Eenmaal ontdekt, moeten die risico’s ook direct worden weggewerkt. Een zinnige kosten-baten analyse is daarbij nicht im Frage.

Het is alsof elk mensenleven oneindig kostbaar is. We kunnen ons tot in het oneindige druk maken over het kleinste risico. Een irrationele houding die keurig omschreven wordt door de gevleugelde woorden: ‘Pech moet weg’. En het is de wetgever die daarvoor moet zorgen.

Het is natuurlijk een uitloper (zo u wilt: uitwas) van de verzorgingsstaat. Ooit zorgde de regering alleen voor een vangnet; tegenwoordig verwachten we van de overheid op de meest pietluttige terreinen wetgeving en controle, van kinderzitjes tot een picogram pesticiden in het drinkwater. Van hoog tot laag, van de grachtengordel tot Tilburg-Zuid: iedereen eist van de overheid dat ze optreedt tegen wat er ook maar dreigt. En het is deze obsessie met ‘pech moet weg’ die ons nu enorm parten speelt. Nu we geconfronteerd worden met de ‘pech’ van de terroristische aanslag.

Nee, het spijt me. Het klinkt reuze spannend maar we zijn niet in oorlog met de islam. De islam heeft wel wat beters te doen. Zoals socioloog Ruud Koopmans droogjes opmerkt in de Volkskrant van 7 februari, zijn we in feite getuige van een inter-islamitische burgeroorlog. Volgens hem tussen ‘gematigde, verwesterde vormen van de islam en een traditionele, fundamentalistische uitleg.’

Foto: j-No (cc)

Islamofobie is contraproduktief

OPINIE - Het was aardig geweest als al die angstige artikelen en verhitte debatten over de islam geleid zouden hebben tot een werkbare tactiek om de zogenaamde Islamitische Staat de nek om te draaien, maar vooralsnog blijft men op rechts steken in oeverloos gedrein over Het Grote Gevaar Dat Islam Heet en worden ideeën die getuigen van enig inzicht in religieus denken, rigoreus van tafel geveegd.

Na de aanslagen van elf september 2001 al gingen er stemmen op om de terreurdaden niet het etiket ‘jihad’ op te plakken. Waarom? Jihad, in brede zin ‘een inspanning voor het geloof of plicht jegens Allah’ (en niet in de eerste plaats militaire strijd tegen ongelovigen!), is een belangrijke religieuze plicht voor moslims. Voor een gelovige is jihad dus een heilige en eervolle bezigheid. Het afslachten van onschuldige burgers jihad noemen is dus zeggen dat het heilig en eervol is. Ik geloof niet dat we die boodschap willen uitdragen. We noemen seksueel misbruik van kinderen in de katholieke kerk ook niet liturgisch, dat wil zeggen, een onderdeel van de heilige eredienst.

Van hetzelfde laken een pak is de term ‘Islamitische Staat’ die in werkelijkheid noch islamitisch, noch een staat is. Maar zij willen zich presenteren als islamitische staat – dat weten we omdat ze zelf niet zo lang geleden de toevoeging ‘in Irak en Syrië’ hebben laten vallen. Ze claimen namelijk de enige, universele islamitische staat te zijn. Diverse buitenlandse media spreken het liefst van Daesh, een term waar de leiders van deze terreurbeweging een grote hekel aan hebben. Maar wij doen precies wat Daesh van ons verlangt.

Fair trade

Fair trade, duurzaam, ecologisch: wat normaal zou moeten zijn, benoemen wij apart. Gustaaf Haan roept op juist een woord te bedenken voor niet-eerlijk betaalde rijst, door kinderen gemaakte T-shirts en meubels van waaibomenhout.

Aldus Gustav Haan in de Volkskrant:

Koffiemerken die hun leveranciers normaal betalen, zetten dat trots op de verpakking: ‘fair trade!’ Sinds de ramp met naaiatelier Rana Plaza in Bangladesh maken kledingmerken ‘conscious collections’; gemaakt in een fabriek die niet op instorten staat. Er is een chocolademerk dat zijn repen aanprijst als ‘slaafvrij’. […]

De termen ‘biologisch’ en ‘ecologisch’ zijn oorzaak van eenzelfde inflatie van waarden. Blijkbaar verdient het lof dat bij het maken van een pak yoghurt of een doosje druiven het ecosysteem géén onomkeerbare schade is toegebracht.

Quote du jour | We even dream of them in our sleep

I see them every day and we are scared of them […] A lot of the kids in this area wake up from sleeping because of nightmares from them and some now have mental problems. They turned our area into hell and continuous horror, day and night, we even dream of them in our sleep.

Aldus de dertienjarige Mohammed Tuaiman een paar maanden voordat hij, net als zijn vader en oudere broer in 2011, werd gedood door een drone-aanval in Jemen.

Drie Amerikaanse moslims vermoord

Deah Barakat, zijn vrouw Yusor Abu-Salha, and haar zus Razan Abu-Salha zijn gisteren in Chapel Hill (North-Carolina) om het leven gebracht door een 46-jarige man, Craig Stephen Hicks, die zichzelf naderhand aangaf op het lokale politiebureau.

De drie slachtoffers waren studenten aan de universiteit van North Carolina, en leefden in een appartementencomplex in de buurt van de universiteit.

Opmerkelijke aan de zaak is dat de Amerikaanse media deze vooralsnog volledig lijken te negeren.

Jon Stewart houdt op met Daily Show

Zo maakte hij gisteravond bekend.

Samen met het aansluitende half uurtje dat werd gevuld door The Colbert Report, was dit zo’n beetje het enige televisienieuws worth watching in mijn tijd in de VS.

Het zal nu niet veel anders zijn.

Maar ook te gast bij andermans show kon hij scherp uit de hoek komen. Hieronder een classic uit 2004, waar hij de talking heads van CNN’s Crossfire te grazen neemt:

Closing Time – Weather Report

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig beleefde de Jazzrock Band Weather Report haar hoogtepunt. Met name het album Heavy Weather heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt.

Weather Report is sinds haar oprichting in 1971 aan grote personele veranderingen onderhevig geweest. Constante factoren waren de toetsenvirtuoos Joe Zawinul (een Oostenrijker) en de saxofonist Wayne Shorter die een belangrijk contrapunt vormde. Zawinul had voor Weather Report al een lange carrière bij onder andere de band van Miles Davis achter de rug, en speelde hij met het Cannonball Adderley Quintet waarvoor hij onder andere het nummer Mercy, Mercy, Mercy schreef.

Zijn de banken de echte boeven?

Soms vraag ik me af of ik niet te snel in de automatische Bank=Bad stand schiet. Zijn onze (westerse) banken wel de misdadigers die ik me inbeeld? Zijn ze dan (mede-) schuldig aan het Griekse drama? Hebben ze ons nou echt zo massaal bedrogen? Zijn het wel zulke slechteriken?

Het antwoord blijkt ondubbelzinnig “ja”.

Lees en huiver van de maffia-achtige proporties die HSBC heeft aangenomen. En ja, het klinkt al weer hardop “sorry, hebben we gedaan, zal niet meer gebeuren, slecht toezicht, stom stom stom, we doen het inmiddels allemaal veel beter”. Het is weliswaar allemaal al een paar jaar terug gebeurd (2005-2007), maar enigszins serieuze maatregelen zijn door de bank pas in 2011 genomen, nadat in 2010 de gegevens zijn gelekt.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende