GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder weer eens een stuk van SanteBrun, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
Sinds jaar en dag is het traditie dat Djamila en ik op Pinkstermaandag een ommetje maken in de omgeving van het Pinkpopterrein. Het bekende werk: je eerst kwaad maken op de politie die tientallen bekeuringen achter de ruitenwissers van zeer onschuldig geparkeerde auto’s heeft geschoven, je daarna verkneukelen omdat op die middag het doorlaatbewijs niet meer nodig is om riant te parkeren op het aangrenzende industrieterrein. En vervolgens een biertje te nuttigen op de alternatieve kermis langs het Minli tankstation. Een eigen festival dat het verlies aan omzet door benzineverkoop moet compenseren.
Djamila is helemaal van de jeugd en van de popmuziek. Niet dat ze ooit kennis neemt van wat er gebeurt op het gebied van die popmuziek. Maar de jeugd kan bij haar een potje breken. En dus wordt iedere Pinkstermaandag omstreeks een uur of vier een ferm besluit genomen: volgend jaar gaan we naar Pinkpop. Waar het vervolgens, en gelukkig maar, nooit echt van komt. Hoewel: dit jaar kon je er plotseling fatsoenlijk eten! En nee, dan niet de swaffelworsten, maar bijvoorbeeld oesters.
Men doet wel verschrikkelijk lyrisch over Pinkpop, maar behalve de massaliteit en de haast krijgstuchtelijke organisatie vind ik er niet veel indrukwekkends aan. Ja, maar jij bent een ouwe lul, en dat geef ik u volgaarne toe, maar ik heb het ook van fervente festivalbezoekers mogen vernemen: veel bandjes die één of twee opvallende nummers op hun cd hebben staan, en de rest van de tijd vullen met wat je vriendelijk ’tijdloze muziek’ zou kunnen noemen ? volgepingeld op de gitaar met een stevige drum in vrijwel voortdurend hetzelfde tempo, door alle bandjes heen.
