Als het aan Eduard Zonneveld, lijsttrekker van het vers opgerichte Nieuw Nederlands Appèl ligt, ligt Geert Wilders in 2011 ver achter hem. ‘Van negatief effectbejag heeft men over twee jaar schoon genoeg. Je moet wel oplossingen bieden. De beestjes bij de naam noemen. Niet de Islam aanvallen, maar de rotjochies aanpakken. Niet mensen aan de lopende band beledigen, maar de goede Nederlandse burgers belonen.’ Aan het woord de enthousiaste 37-jarige Zonneveld uit Brunssum, nu al de gedoodverfde kandidaat voor de grote volkspartij, Nieuw Nederlands Appèl. Maurice de Hond kan aan de slag.
‘Inderdaad, ik kom net als de heer Wilders ook uit Limburg, maar ik maak denk ik meer vrienden in de rest van Nederland,’ grapt de kersverse politicus in-spé. De redactie van Sargasso werd getipt door een mail van de man zelf. Maar we hebben geen zin om het uithangbord van een politieke partij te worden. ‘Prima, maar mag ik dan wel mijn zegje doen, al is het heel kort, om duidelijk te maken dat Nederland er helemaal naast zit met de massale steun aan Wilders? Ik denk dat men daar best wel eens oren naar zou kunnen hebben.’
Nou, vooruit dan maar. Omdat Zonneveld nu al zo druk bezig is met Tweede Kamerverkiezingen. Omdat hij een man van het volk is. Omdat hij een partijprogramma heeft dat naar eigen zeggen ‘naar meer smaakt, en meer biedt dan kreten alleen.’ Niet veel later kregen we een uitgemeten programma opgestuurd, de statuten, begrotingen en een lijst met mogelijke kandidaten.
