Gisteren verscheen er op het onvolprezen SpitsNieuws een artikel over een Dalmatiër die van zijn Engelse eigenaar is afgepakt omdat deze hem veel teveel te eten gaf. Het arme beest woog 65 kilo. De rechter achtte zijn baasje schuldig aan onder meer het veroorzaken van onnodig lijden. Het gaat inmiddels een stuk beter met de dalmatiër, zoals het filmpje in het artikel al laat zien. Het beest is ruim 25 kilo afgevallen en maakt het goed. Het is wel een interessant gegeven: als je dieren te veel te eten geeft is dat dus dierenmishandeling, en daar lijken veel mensen het mee eens. Ik maak maar even een klein sprongetje naar mensen toe. Want als dit het geval is, dan is het overvoeren van je eigen kinderen toch ook mishandeling? In Groot-Brittannië en ook Spanje lijkt men steeds meer in die richting te denken en daar worden kinderen tegenwoordig dus uit huis geplaatst als ze zoveel overgewicht hebben dat dat hun functioneren in gevaar brengt. En dat is een goede zaak. Want hoewel dit soort mishandeling vaak geen kwade opzet is, is het iets waar die kinderen hun hele leven last van blijven houden, zowel lichamelijk als geestelijk. In Nederland is het tot dusver, voor zover ik kon vinden, nog niet voorgekomen dat een kind wegens overgewicht uit huis is gezet. Tijd voor verandering?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het op HIV testen van aanstaande moeders is in delen van Afrika bittere noodzaak. Wanneer men weet dat de moeder is geïnfecteerd met HIV kunnen medicijnen voorkomen dat ze het dodelijke virus overdraagt op haar kind. Maar het geeft ook de moeder zelf betere overlevingskansen, zodat ze zelf voor haar baby kan blijven zorgen. Zo’n behandeling werkt in 98% van de gevallen. Steun UNICEF in de strijd tegen verspreiding van HIV. Met een SMSje van 70 cent betaal je voor een HIV-test en red je een baby van HIV. SMS UNICEF spatie JOUWNAAM naar 3040
Kijkt u eerst even naar het bijgaande interview afgenomen bij een van de signeersessies van Sarah Palin’s boek Going Rogue.
(via)
Ik vind het typerend voor een deel van het moderne politieke “engagement”. Het is natuurlijk altijd fijn als politici betrokken aanhangers krijgen. Het is echter uitermate problematisch als deze aanhangers de feiten niet van de fictie kunnen onderscheiden.
Wat er vervolgens gebeurt, is nog erger. De rechtse media springen op de interviewster omdat zij manipulatieve vragen zou stellen, net als in het verleden gebeurde met Sarah Palin zelf.
Pardon? De interviewster stelt een feitelijke vraag, eentje die ingaat op waar de geïnterviewde kennelijk een uitgesproken mening over heeft. Mag je dat soort vragen niet meer stellen dan? Zijn de mensen op de straat er alleen maar om een “mening” te geven, zelfs wanneer ze zo duidelijk voor een kamp kiezen. Heeft geen enkele burger meer de verantwoordelijkheid om zich een beetje te verdiepen in waar ze voor staan? Dat is wel heel sneu voor een democratie zeg.
Nu kunt u natuurlijk roepen dat het gewoon weer over Amerika gaat en dat die dingen daar nu eenmaal gebeuren.
Ik denk echter dat dit in Nederland ook al speelt. Het mooiste voorbeeld hiervan was een kort interview vlak na de dood van Pim Fortuyn. Een dame werd bij een van de wakes (als ik het me goed herinner) gevraagd waarom ze Pim Fortuyn zo belangrijk vond. Haar uitspraak (vrij uit mijn geheugen): “Omdat hij tenminste zei wat hij dacht en deed wat hij zei.” Een bekende kreet uit die tijd. De interviewster (ja, alweer zo’n manipulatieve vrouw) stelde echter de vervolg vraag: “Maar wat waren dan de standpunten van Pim Fortuyn“. Hierop volgde een oorverdovende stilte en een verontwaardigde blik.
(Bewerk) Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Mekka broeinest voor Mexicaanse griep
De islam wordt onze ondergang! (Maar wel anders dan de islamofoben denken.)
We gingen er eens goed voor zitten: de documentaire van Marcel van Dam die zou bewijzen dat de Vara nog steeds de omroep van de sociale linksmens is. De Onrendabelen zou, zo verkondigde Van Dam op alle podia die hem ter beschikking stonden, aantonen dat Nederland in de afgelopen dertig jaar van een Scandinavische verzorgingsstaat naar een Angelsaksische vechteconomie is afgegleden. Een ramp voor het land. Maar na een kleine twee uur meegenomen te zijn in het leed van verliezend Nederland, zal dat niet de conclusie zijn die de meeste mensen trekken.
Ik ben best een empathisch mens, maar de onrendabelen die Van Dam opvoert roepen bij mij slechts sporadisch sympathie op. Zo is er een Limburger met kunstgebit, gehandicapte zoon en een rotjeugd die uiteindelijk een stuk grimmiger blijkt te zijn dan zijn glimlach doet vermoeden. Naast hem woont een vrouw die al haar hele leven in de bijstand zit. Net als haar dochter, 25, een alleenstaande moeder, die in het verleden een baantje had bij de McDonalds waar ze zich “kapot moest werken”.
Dat is een steeds terugkomend begrip, “kapot werken”. De onrendabelen in kwestie hebben het er steeds over. Maar in de praktijk blijkt vaak dat ze nog nooit hebben gewerkt, of steeds werden ontslagen, of ontslag namen. Ze moeten rondkomen van kleine uitkeringen, maar zien geen enkele kans om weer aan het werk te gaan. Overigens vraagt de interviewer de onrendabelen in kwestie geen moment of ze ooit een baan denken te krijgen, of zelfs hoe ze hun eigen toekomst zien.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Tegen het Hilversumse nepotisme met nepotisme
Slecht begin PowNed.
CoalitieChecker: Geen driepartijen-coalities mogelijk zonder CDA én PVV
Het wordt treurig.
“The American people are asking us to stop this bill and we’re going to do anything and everything we can to prevent this measure from becoming law.”
De Republikeinse senator Mitch McConnell weet zeker dat hij voor het Amerikaanse volk spreekt, tijdens zijn gevecht tegen de hervorming van de volksgezondheid.
Dit is wel heel opzichtig.
Obama, en win verkiezingen in 2014
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.