Eergisteren heeft Bush in een Grant of Executive Clemency de gevangenisstraf die opgelegd was aan Lewis "Scooter" Libby gereduceerd tot nul dagen. Dat mag hij doen. En volgens zijn buikspreekpop dhr Snow was het omdat de straf volgens Bush "excessive" (buiten proporties) was. In de verdere toelichting werd ook nog het volgende aangegeven: "But the President also believes, for those who were arguing on behalf of a pardon, that you need to respect the jury system. Scooter Libby was tried before a jury of his peers. And it is important to make clear our faith in what really is a pillar of the American justice system, which is everybody's right to be tried before a jury of the peers." Daarom blijft een deel van de straf kennelijk wel in stand. Nu is het natuurlijk duidelijk dat Bush hiermee gewoon een loyale medewerker uit het gevang houdt omdat deze man voor Bush en Cheney de klappen opgevangen heeft in de zaak Wilson. Maar door dat niet openlijk zo te zeggen, maar te schermen met het begrip "excessive" maakt Bush zich nog ongeloofwaardiger. In zijn boek over zijn opmars naar het Witte Huis staat het volgende te lezen (via): "I don't believe my role is to replace the verdict of a jury with my own," Als uitleg waarom hij zonder uitzondering de "death warrants" voor 152 gevangenen tekende als gouverneur van Texas. Doodstraf is kennelijk niet "excessive".
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bij commerciële media verwacht je al snel dat ze dat nieuws brengen waar hun consumenten om vragen. Dat blijkt dus lang niet altijd het geval te zijn. Vandaag zat ik door de rapporten van het Pew Research Center te bladeren. Die meten iedere week welke nieuwsitems de mensen belangrijk vinden en hoeveel aandacht bepaald nieuws krijgt van de media.
Als eerste viel me op dat de consumenten helemaal niet zo hard zitten te schreeuwen om items over Paris Hilton.
Maar als tweede viel me een nog interessanter fenomeen op. In de staatjes van de laatste 18 weken staat bijna altijd het item “Situation in Iraq” bovenaan het lijstje punten waar de consumenten om vragen. Maar op een enkele uitzondering na komt het qua aandacht van de media meestal pas op de vierde of zelfs vijfde plaats.
Hieronder een kleine grafische samenvatting van de rapporten. Op de verticale as de percentages. De bovenste lijn is het percentage mensen dat het onderwerp “Situation in Iraq” belangrijk vindt. De onderste lijn is het percentage zendtijd dat het onderwerp krijgt bij het nieuws in diezelfde week:
Komt dit verschil nu door het simpele feit dat de media te weinig bruikbare informatie uit Irak ontvangen of kunnen halen? Of komt het misschien door het verschijnsel dat de media zich nog steeds een beetje schamen over hun schreeuwerige oorlogskreten een paar jaar geleden waarbij ze verzuimden kritisch naar de ontwikkelingen te kijken? En dat ze nu dus eigenlijk in een soort ontkenningsfase zitten. Niet graag het slechte nieuws willen brengen omdat ze daarmee zelf ook voor schut staan?
Bijzonder is de discrepantie in ieder geval wel. En ook hoopgevend. Kennelijk wil het Amerikaanse volk wel graag horen hoe het er voor staat, ook al kan dat slecht nieuws betekenen.
Chomsky, kom er maar in!
Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen. Vandaag plaatsen we een bijdrage van Harrie.
Vandaag getuigt voormalig minister van Milieu Christie Whitman voor het Amerikaanse Congres over de luchtverontreiniging na de aanslagen van 11 september 2001. Whitman zei destijds dat er geen gevaar was voor de volksgezondheid. Maar bijna zes jaar later zijn honderden mensen ziek geworden, en overleden, als gevolg van het inademen van die verontreinigde lucht. De zogenaamde vergeten slachtoffers van 9/11 lijken eindelijk de aandacht te krijgen waar zij al jaren om schreeuwen.
“De doodsoorzaak wordt omgezet van natuurlijk naar moord.” Het was maar een kort zinnetje dat dokter Charles Hirsch vorige maand schreef over het overlijden van Felicia Dunn-Jones. Maar een zinnetje dat grote gevolgen kan hebben. Hirsch, de hoogste medische ambtenaar van New York, erkende voor het eerst dat er iemand was overleden als gevolg van blootstelling aan de verontreinigde stofwolken na de aanslagen van 11 september 2001.
De destijds 42-jarige Felicia Dunn-Jones werkte vlakbij het World Trade Center toen de torens instortten. Ze rende voor haar leven. De juriste raakte niet gewond, maar werd wel overspoeld door de tsunami van stof en puin, met asbest, roet, verpulverd beton en zware metalen, die zich door de straten van Lower Manhattan perste.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“it is one thing to restrict speech that advocates drug use. It is another thing entirely to prohibit an obscure message with a drug theme that a third party subjectively and not very reasonably thinks is tantamount to express advocacy. (..) To the extent the Court independently finds that BONG HiTS 4 JESUS objectively amounts to the advocacy of illegal drug use in other words, that it can most reasonably be interpreted as such that conclusion practically refutes itself. This is a nonsense message, not advocacy.”