Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Jan Peter en de paddo’s
Anoniem verslag uit het kabinetsberaad van 25 april jl.
JPB: Agendapunt 14, verbieden van alle paddo’s. Iemand tegen?
RP: Ho ho even, niet zo snel. Heb ik iets gemist of zo? Waarom gaan we nou ineens paddo’s verbieden?
JPB: Nou, omdat die Franse dame er niet tegen kon. Duidelijk dat het gevaarlijk spul is en tot ernstige situaties kan leiden. Daar moeten we de mensen tegen beschermen.
RP: Ja zeg, sinds wanneer is dat een reden? Dan kunnen we alcohol ook wel weer proberen te verbieden, daar vallen duizenden doden door en leidt tot heel veel ellende.
JPB: Ja hoor eens R, die paddo’s zijn gewoon heftig spul. En de mensen hebben geen idee waar ze aan beginnen als ze het gebruiken. Dat kunnen we toch niet op z’n beloop laten?
RP: Ik vind gewoon dat we wel erg betuttelend aan het worden zijn. Alsof mensen niet meer in staat zijn zelfstandig beslissingen te nemen. En als het nou nog verslavend zou zijn, kan ik er me nog wat bij voorstellen. Maar dit is gewoon burgertje pesten en alle plezier uit de samenleving knijpen.
JPB: In het buitenland verbieden ze het ook.
RP: In een aantal landen ja, maar dat is selectieve waarneming en geen onderbouwing.
Frisse cafe’s, rokerige stoepen
Over tweeenhalve maand is het zover, dan mag er niet langer in de horeca worden gerookt. Niet langer zullen de sigarettendampen zich op de tere longen van de niet-rokers storten, maar ook zal tijdelijk het geroep uit niet-rokershoek even verstommen. Totdat de terrassen onder vuur komen te liggen van de anti-rooklobby natuurlijk, maar dat is een ander verhaal.
Vermoedelijk zullen de horecaminnende roker op de stoep en de cafebaas te maken krijgen met een nieuwe uitdaging: de lokale overheid en de handhaving van het rookverbod. Waar in andere landen cafe’s wordt toegestaan voorzieningen te treffen voor rokende gasten, zoals afdakjes en verwarmde overdekte terrassen, hebben in Nederland veel cafe’s die mogelijkheid niet, of wordt dit niet getolereerd door de gemeente.
Want niet alleen is in veel gemeenten de terrasgrens zo strikt afgebakend alsof het de grens met Rusland betreft, tevens is vaak het niet toegestaan dat mensen op straat staan te drinken bij cafe’s die helemaal geen terras hebben. Je zult er als handhavingsambtenaar maar over moeten oordelen.
Vanaf juli zullen we beslist meer gaan horen over het rookverbod: wegblijvende klanten, klagende ondernemers en geweldige verhalen in Hart van Nederland over absurd ingrijpen door stadswachten en controleurs. Ik verheug me er nu al op.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.