De grootste drogredenen om op kunstsubsidies te bezuinigen (1)

Het is weer feest met die subsidies de laatste tijd. Eerst natuurlijk de regelmatig terugkerende dans rondom de kunstsubsidies. Dan worden de groepen boos die muziek maken op instrumenten wiens leeftijd slechts dat van het hoogbejaarde en rijke publiek overtreft of filmfestivals waarvan er in NL eigenlijk teveel zijn maar die toch nog geld kregen voor hun inmiddels extreem commerciële activiteiten.
En toen was het deze week de beurt aan de milieuorganisaties. Die zouden toch geen geld mogen krijgen voor hun zeer vooringenomen werk? Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van subsidie door een “neutrale” overheid. Cramer gaat onderzoek doen om te zien of “er sprake is van een eenzijdige of onvolledige informatie of ondemocratisch gevoerd maatschappelijk debat“.
Er gaat maar liefst 8 miljoen naar die subjectieve clubs met een agenda tegen de overheid. Dat is makkelijk besparen.

Misschien kan er dan ook gekeken worden naar een andere subsidiestroom naar vooringenomen organisaties? Die stroom is minimaal 15 miljoen euro per jaar groot. En de betrokken organisaties zijn bijzonder gekleurd, brengen met regelmaat rapporten uit die alleen maar in hun straatje passen, hebben erg veel invloed op het besluitvormingsproces en krijgen het ook nog eens voor elkaar dat de overheid hun meest manipulerende mensen een riant salaris betaalt.
U snapt natuurlijk al om welke organisaties het gaat.

Het zijn de politieke partijen. Neem het CDA. Die krijgt op landelijk niveau toch al snel 2,6 miljoen euro. En dan hebben we het nog niet over het gezamenlijke salaris van de 41 kamerleden à 92.000 euro. Toch ook snel weer 4 miljoen.
Dan hebben we nog de wachtgelden, de leden van de Provinciale Staten en de leden van de gemeenteraden. Het zal me niet verbazen als alleen al het CDA op jaarbasis 50 miljoen incasseert. En dat allemaal om zo gekleurd mogelijk een oordeel te geven. Wie heeft er nou boter op zijn hoofd?
Je gaat met toch niet vertellen dat de Betuwelijn er gekomen was als alle politieke partijen verantwoord wetenschappelijk onderzoek hadden gedaan? En juist dat is een voorbeeld waarom er zoveel mogelijk verschillende belangenclubs moeten zijn om toch een beetje in de buurt van een “fair” evenwicht te komen in de besluitvorming van de overheid.