'Wanneer men van allen die zich inschryven als behoorden behoorende tot een der tallooze christelyke gezindheden, aftrok de velen die zich gereformeerd lutersch, katholiek noemen, of: omdat ze nu eenmaal tot die gemeente behooren, of: omdat men toch iets wezen moet, of: om 't voorbeeld voor de kinderen, of: uit mensenvrees dan voorzeker zouden er weinigen overblyven.' - Multatuli (1872) Op dit moment zien we eigenlijk twee soorten geloofsbelevingen in Nederland op de voorgrond treden; enerzijds kennen we nog het orthodoxe strenge geloof zoals dat tot uiting komt in de zwarte kousen gemeenschappen van de SGP die nog vroom op zondag de was niet buiten hangen, de televisie uit laten en beledigd zijn wanneer Madonna in ons land verschijnt en zich aan een kruis laat ophangen, terwijl de enige waarde die je daar aan mee moet geven, de iconische is. Aan de andere kant heb je de geloofscultuur zoals die naar voren komt tijdens de EO-jongerendagen waarbij het prijzen van de heer ineens hip geworden is en jongeren in merkkleding (die je vroeger nooit zag in de Galgenwaard) in extase raken bij het gezang van een moderne profeet. Het bovengeschetste is natuurlijk enigszins gechargeerd, maar feit is wel dat de christelijke geloofsbeleving de afgelopen decennia veranderd is. In de jaren negentig kenden we nog een opkomst van de new age stromingen, terwijl het er nu op lijkt dat er weer een revival van het christelijke geloof in gang is gezet. Weliswaar lopen de kerken leeg; acht jaar geleden rekende de helft van de bevolking zich nog tot een kerkgenootschap, nu is dat 33 procent, maar de invulling van het geloof is aan het veranderen. De mens heeft nu eenmaal behoefte aan samenkomst en aan een symboliek die de onzekerheden in het leven kan reduceren. Hoe deze beleving er heden ten dage uit ziet, is goed te zien op de fototentoonstelling De God van Nederland in het Catharijneconvent in Utrecht.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De laatste tijd is religie vaak negatief in het nieuws. Hedendaags terrorisme, de burgeroorlog in Irak en de rellen in noodwest India hebben een relatie met religie.
Je zou door al die berichten haast vergeten dat er ook een vredezoekende kant aan veel religies zit.
Daarom is het jammer dat het achtste wereldcongres van Religies voor Vrede zo weinig aandacht krijgt in de media. Een congres met 2000 vertegenwoordigers van allerlei varianten van religies die samen werken aan het zoeken van vreedzame oplossingen voor bestaande conflicten. En dat doen met respect voor elkaars overtuigingen. Daar mag toch best wel wat meer waardering voor gegeven worden.
Zeker als je weet dat men zich ook nog eens bezig houdt met het bestrijden van armoede en het promoten van duurzame ontwikkeling.
Twee maanden geleden gaven we hier al even aandacht aan de situatie in Indonesië op het punt van de invloed van de Islam op het land. We signaleerden toen een tendens naar de meer extreme kant van de Islam.
Een recent onderzoek van het Indonesische Survey Circle geeft echter aan dat de gematigde Moslims nog ruim de overhand hebben. Een meerderheid van de Moslims is ook tegen het invoeren van Islamitische wetten.
De extreme tak mag dan wel steeds meer zichtbaar en hoorbaar worden, de gematigden zijn nog in de meerderheid.
Nu vraag ik me af hoe je hiermee moet omgaan als westers land. Je ziet de dreiging van terrorisme waarbij je constateert dat die het grootst is vanuit de extreem fundamentalistische Islamitische hoek. Is het dan niet slim om veel tijd, geld en energie te steken in het ondersteunen van de gematigde groep? Juist om ervoor te zorgen dat ze een zo groot mogelijke aanhang krijgen of houden zodat mensen geen reden zien naar de extreme kant af te glijden?
Zal wel geen haalbare zaak zijn voor landen die een christelijke grondslag hebben. Het voelt toch als het financiëren van de vijand, ook al bestrijd je er de echte vijand mee.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“Een aanzienlijk deel van de bevolking kent de kerken geen prestige toe. De helft van de Nederlanders ontkent bijvoorbeeld dat de kerken zinnige dingen kunnen zeggen over levensbeschouwelijke vraagstukken. De Nederlanders onderschrijven het idee dat de kerken goede oplossingen hebben voor individuele en sociale problemen nog minder. Pas als het gaat om zeer abstract geformuleerde problemen, zoals de armoede en de discriminatie, begint het gezag van de kerken weer te tellen. Het prestige van de kerken is niet alleen laag in Nederland. Dezelfde situatie doet zich voor in de omringende landen.”
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.