"ONTSNAPT AAN BOMAANSLAG" "Amsterdam ontsnapt aan aanslag" Dat waren de openingskoppen in respectievelijk de Telegraaf en de Volkskrant vanochtend. Verkopen die kranten, moeten de hoofdredacteuren gedacht hebben. Het gaat immers niet zo best in de krantenwereld, dus alles is geoorloofd om meer exemplaren kwijt te raken. Ook het overboord zetten van journalistieke zorgvuldigheid kennelijk. Wat zijn de feiten? Een anoniem telefoontje uit Brussel, het noemen van een familielid van een van de daders van Madrid en de associatie met de datum 11 maart 2004 (nu dus vijf jaar geleden). Geen explosieven, geen mensen op heterdaad betrapt en geen aanwijzingen van een daadwerkelijke aanslag. Geen enkele reden dus om die kop te rechtvaardigen. Verkopen die kranten zou ik dus zeggen, maar dan in zijn geheel aan een of ander louche Engels hedgefund. En laat Plaskerk het niet in zijn hoofd halen hier subsidie voor beschikbaar te stellen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Als Osama er in geslaagd was nog één stevige aanslag in de VS te plegen ergens begin 2002, dan waren de Verenigde Staten echt hun vrijheid en grondwet kwijt geraakt.
Op deze en veel andere plekken is regelmatige afgegeven op het beleid van Bush in reactie op het terrorisme. Bush bashen kreeg het als label. In de reaguurders panelen waren er twee tegengeluiden te horen. Het eerste, begrijpelijke, is dat terrorisme nu eenmaal een andere aanpak vroeg. Het tweede tegengeluid was dat het toch allemaal niet zo slecht was als het werd voorgesteld.
Het eerste punt zal altijd wel discussies blijven opleveren. Het tweede punt is sinds vorige week ineens een stuk duidelijker geworden. Vanaf vlak na 11 september 2001 was de regering Bush heel hard bezig om allerlei grondrechten te omzeilen en van de president een dictator te maken in oorlogstijd. Militairen inzetten tegen de eigen burgers, massaal telefoons afluisteren, martelen en de pers het zwijgen opleggen waren toegestaan volgens de “juridische” memo’s van toen.
Dit blijkt nu president Obama besloten heeft om een aantal van die voorheen geheime memo’s vrij te geven.
Had Osama nog één keer een geintje uit kunnen halen, waren ze naadloos doorgeschakeld naar een totalitaire dictatuur onder het mom van “War on terror”. De machine was daarvoor al goed op gang gekomen.
Belangrijke vraag nu is, hoe kan het toch keer op keer gebeuren in de geschiedenis dat een machthebber de kans krijgt om met een leugen een land naar the dark side te leiden? Zijn er dan echt geen systemen te verzinnen waardoor dit onmogelijk wordt?
Zo langzamerhand kan ik er wel een full-time bezigheid van maken, dat volgen van de afbraak van de privacy in Nederland. Met het risico dat het voor de lezers saai wordt en dus averechts werkt, hier de volgende in de reeks privacy-beperkende maatregelen. De regering heeft een wetsvoorstel ingediend om “de administratieve lasten en nalevingskosten die voortvloeien uit de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) te verlagen“.
Nu is regeldruk verlaging op zich altijd welkom. Teveel regels met teveel details en teveel administratieve lasten werken contra-productief. Maar als het om regels gaat m.b.t. privacy word ik alert. En terecht, want in dit voorstel zijn instanties en bedrijven gebaat, maar de burger niet.
Aan de hand van het memorie van toelichting hier de twee meest problematische wijzigingen:
1. Een uitzondering op de verplichting van een voorafgaand onderzoek, als bedoeld in artikel 31 van de wet;
2. het verlagen van de frequentie en het waar mogelijk laten vervallen van de inlichtingenplicht ten aanzien van het recht op verzet bij verwerking van persoonsgegevens met het oog op direct marketing;
De eerste betekent dat juridische dossiers eenvoudiger door instanties opgevraagd kunnen worden. Nu is het verplicht om een onderzoek aan te vragen voordat bepaalde gegevens vrij gegeven worden. Straks hoeft dit niet meer wanneer iemand anders reeds zo’n onderzoek heeft aangevraagd voor dezelfde gegevens. Meest bekende voorbeeld hierbij is het aanleggen van “zwarte lijsten”. Lijsten van personen die op grond van juridische achtergrond op voorhand verdacht zijn in bepaalde omgevingen. Daar waar 1 instantie/bedrijf nu na onderzoek zo’n lijst kan gebruiken, mag straks iedereen die lijst gebruiken. In mijn ogen zet dit de deur open naar bijvoorbeeld een totaal beroepsverbod voor mensen die ooit in de fout zijn gegaan.
Voor punt 2 zie ik dat vooral de regeltjes vereenvoudigd worden en de kosten verlaagd worden. Daardoor wordt de drempel om de gegevens aan derden te verstrekken verlaagd. Eenmaal een keer verstrekt, maakt het makkelijker om nogmaals te verstrekken. Wel wordt de meldingsplicht naar de burger wel, bij de eerste keer, iets verbeterd.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Gisteren schreef Steeph een stuk over Hacking At Random en tot onze schaamte moeten we bekennen dat hij gelijk heeft. Wij zijn voornamelijk nutteloze nerds die inderdaad niks voor elkaar krijgen.
Ik bedoel, zeg nou zelf. Dat stelt toch allemaal geen ruk voor… Beetje een World Wide Web gaan zitten uitvinden terwijl je bezig moet zijn met kernfysica. Computers grafische interfaces geven zodat iedereen ze kan gebruiken. Nederlanders toegang geven tot Internet, het legaal exporteren van vrijwel onkraakbare cryptografie, en het bevechten van Scientology om vrijheid van meningsuiting op het Internet te garanderen voor iedereen.
Het is toch allemaal geneuzel. Who cares?
Dat gedoe met vrij software die iedereen kan verbeteren dat is natuurlijk echt voor loosers. Ik bedoel wie gebruikt nou opensource? Ik bedoel, afgezien van wat nerds als Google, TomTom en een paar andere sites.
En dan al die Kamervragen over foute aanbestedingen! OK, over contracten van 147 miljoen onderhandelen met maar 1 partij kan beter. Maar weet je wel wat een Kamervraag kost?! Moet zo’n arme ambtenaar misschien een hele middag doorwerken aan het beantwoorden ervan.
Ziekenhuizen hacken? Waar hep dat nou goed voor? Het kabinet weet echt wel waar ze mee bezig zijn hoor! Oh, geen enkel ziekenhuis voldoet aan de norm van de overheid? Ach allemaal gezeur. Al hebben ze mijn dossier… Ik heb niks te verbergen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.