Zijn werkgevers te vertrouwen met een flexibeler ontslagrecht?

Eén van de regelmatig terugkerende onderwerpen op de politieke agenda is een flexibilisering van het ontslagrecht. Met name de werkgeversvertegenwoordigers en ‘de politieke partijen ter rechterzijde’ zijn grote voorstanders van een flexibeler systeem. Wanneer ik kijk naar het gedrag van bepaalde topmanagers van grote werkgevers dan vraag ik mij af hoe moreel legitiem de bemoeienis van deze mensen met het ontslagrecht is. Het is duidelijk dat voor werkgevers het Amerikaanse systeem van ‘employment at will’ het ideale uiteindelijke systeem is. Dit systeem waarbij de werkgever geen enkele morele verplichting ten opzichte van zijn werknemer heeft en vice versa kent een ongekende flexibiliteit. Kijkend naar hoe grote delen van ‘de top’ van het bedrijfsleven zich hebben ontwikkeld, dan denk ik dat elke flexibilisering van het arbeidsrecht op dit moment net zo snel tot meer, als tot minder werklozen zal leiden. De top is namelijk helemaal niet bezig met het algemeen belang, het werknemersbelang, het aandeelhoudersbelang, of het bedrijfsbelang! De top lijkt puur en alleen bezig met het eigen belang! Hoewel dit gedrag natuurlijk van alle tijden is, wordt in een wereld van informatie en communicatie pas schrijnend duidelijk hoezeer de top bezig is met eigenbelang. Het gaat in grote delen van het bedrijfsleven allang niet meer om het draaiend houden van een organisatie waarbij de belangen van klant, aandeelhouder en werknemer in balans moeten worden gehouden, nee het gaat helaas alleen nog maar om het snelle geld. Snel geld dat niet terecht komt bij aandeelhouders of werknemers, nee snel geld dat middels bonus en optieregelingen terecht komt bij de leden van de raad van bestuur.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tien jaar prestatiebeurs, tien jaar wanbeleid

De imponerende torens van de Informatie Beheer Groep (Foto: Wikimedia/BlackNight)Aangezien er de afgelopen weken door de commissie Dijsselbloem kritisch naar het onderwijs gekeken, is het geen slecht idee om ook eens te kijken naar het deel dat de commissie heeft overgeslagen, het hoger onderwijs. En het hoger onderwijs kent dit jaar zowaar een beleidsjubileum: tien jaar prestatiebeurs. Een goed moment om eens kritisch naar deze beurs te kijken.

Een aantal weken geleden kwam in het nieuws dat een groot deel van de eerste prestatiebeursstudenten nu met behoorlijke schulden kampt als gevolg van dit systeem. De politiek reageerde geschokt, wat behoorlijk hypocriet is. Iedereen die iets van studiefinanciering afweet, had dit mijlenver zien aankomen.

Boekhoudkundige truc
Om de prestatiebeurs goed te begrijpen is het belangrijk eerst te weten waarom hij is ingevoerd. Voor de prestatiebeurs bestond er de tempobeurs: waarbij een student ieder jaar een minimum aantal punten moest halen om te voorkomen dat zijn beurs voor dat jaar werd omgezet in een lening (opmerkelijk veel politici en journalisten denken trouwens dat het nog steeds zo werkt, wat ook wel iets zegt over de kwaliteit van die politici en journalisten). De prestatiebeurs, die in 1994 door minister van Onderwijs Jo ?how low can you go? Ritzen (PvdA) werd bedacht, veranderde dit systeem. In plaats van jaarlijks te kijken naar de basisbeurs, zouden studenten voortaan vier jaar lang kunnen lenen, waarbij die lening zou worden omgezet in een gift. Daarna was eventueel nog drie jaar te lenen, en bovenop de karige basisbeurs kon ook nog bijgeleend worden.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gemeente redt?

Hooligans (Foto: Flickr/Zsolt Vajda)Afgelopen zaterdag demonstreerden de supporters van ADO Den Haag. Hun club heeft miljoenen aan schulden opgebouwd, en dreigt failliet te gaan. Op naar het stadshuis dus: de gemeente moet de club redden. Waarom? Dat viel te lezen op hun spanddoeken: ‘zonder geld komt er geweld.

De Arnhemse voetbalclub Vitesse klaagt dat de gemeente haar de nek omdraait, omdat ze niet even 5,5 miljoen euro schuld willen kwijtschelden. In Utrecht mocht de gemeente al eerder bijspringen. Daarnaast betalen alle gemeentes mee aan de beveiliging bij voetbalwedstrijden: wie naar een disco gaat betaalt zelf voor de security, maar voetballiefhebbers krijgen daar overheidssteun voor.

Op het eerste gezicht is het raar dat profclubs bij de gemeente komen bedelen. Je bent toch een bedrijf? Dan moet je een goede bedrijfsvoering hebben, anders ga je failliet. Blijkbaar hebben al die boze ADO-supporters jarenlang te weinig voor hun seizoenskaart betaald. Als ze al dat uitgespaarde geld alsnog bij elkaar leggen, is de club ook gered. De supermarkt om de hoek moet het ook rooien zonder steun van de gemeente.

Die redenering gaat echter voorbij aan het grote belang van de voetbalclubs voor de identificatie die de fans hebben met hun stad. Bovendien, zo voeren de supporters aan: het plaatselijke poppodium krijgt ook subsidie. Dat het poppodium vervolgens aan het wankele infuus van de overheid hangt, en ongeveer om het jaar moet vrezen voor het voortbestaan, zeggen ze er niet bij.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Stop deze vingerafdruk maar in je database!

Ga naar www.ditismijnvingerafdruk.nlHeel erg snel kwaad worden? Nee, dat gebeurt me maar zelden. Maar als principes van de rechtstaat op z´n kop worden gezet en alle Nederlanders bij voorbaat als een verdachte met hun vingerafdruk in een database worden gezet: dan scheur ik denkbeeldig mijn shirt aan flarden en word ik groen van woede.

Het huidige kabinet heeft plannen om de database met alle Nederlanders beschikbaar te stellen aan politie en justitie. Lekker makkelijk nietwaar? De illusie wordt gewekt dat Nederland veiliger wordt en wie kan daar nu tegen zijn? Sterker nog, als je tegen bent, heb je dan misschien iets te verbergen?

Met dit soort redeneringen krijg je me echt goed op de kast, alsof er al niet genoeg privacy-schendingen over ons heen gestort zijn. Geef me uw vinger en ik zeg u wie u bent? Nou, liever niet. Ik ben erg beschaafd, maar hiervoor steek ik mijn middelvinger op en ben ik een petitie begonnen tegen dit onzalige voorstel. Ziet u hem goed, Nederlandse overheid: ja, dit is mijn vingerafdruk!

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het eerste communistische staatshoofd in de EU?

Het logo van de Cypriotische communistische partij AKELMet alle bombast van de Amerikaanse primaries zou je bijna vergeten dat er op dit moment nòg een presidentsverkiezing speelt, namelijk in de EU-lidstaat Cyprus. Daar bestaat de kans dat komende zondag een vrij unieke gebeurtenis plaatsvindt, namelijk de verkiezing van de eerste communistische president in de EU (en, als je Cyprus daartoe rekent, de eerste in West-Europa).

Om te begrijpen hoe dit mogelijk is, is het noodzakelijk te begrijpen dat de Cypriotische politiek nog altijd voornamelijk gedomineerd wordt door de kwestie van de bezetting van Noord-Cyprus door Turkse troepen. Sinds het herenigingsvoorstel van Kofi Annan in 2004 door de Grieks-Cyprioten werd weggestemd bevindt het eiland zich in een politieke patstelling. De Cyprioten lijken deze situatie nu zat te worden.

Eerste slachtoffer van deze onvrede lijkt de zittende president Papadopoulos te zijn geweest. Hij profileerde zich het meest rechtlijnig tegen vrede met het Turkse deel en viel daarom bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen vorige week tenauwernood buiten de boot.

De overgebleven twee kandidaten zijn de leider van de communistische partij AKEL Christofias en de oud-minister van buitenlandse zaken Kasoulides van het rechts conservatieve DISY. Van beide kandidaten is Christofias degene die zich het meest als potentiële vredesstichter profileert. Hij kreeg bij de eerste ronde weliswaar ietsje minder stemmen dan Kasoulides, maar de partijen die Papadopoulos steunden hebben inmiddels hun steun aan Christofias toegezegd, zodat deze nu een behoorlijke kans maakt verkozen te raken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Balkenende: blunders en hypocrisie

Balkenende

Jan Peter Balkenende is een gelovig man. Jan Peter Balkenende is de minister-president van ons land. De minister-president van ons land is de minister-president van alle Nederlanders.

Tot zover niets nieuws, hoor ik u zeggen, maar pas op: onderschat de invloed van Balkenendes geloof op zijn functioneren niet! Het lijkt er zelfs sterk op dat het geloof van Balkenende verhindert dat hij de minister-president van alle Nederlanders is. En dat leidt volgens mij vrij eenvoudig tot de conclusie dat Jan Peter Balkenende maar beter geen minister-president kan zijn.

Balkenendes Hour of Power
De aanleiding voor deze stelling ligt in de recentste aflevering van het evangelistische programma “Hour of Power” (zie hieronder een deel van de uitzending), waarin een zeer vrolijk ogende presentator Balkenende mocht interviewen over zijn geloof en de invloed daarvan op de politiek. Dat gesprek zou in se niet een groot probleem moeten zijn, iedereen is immers vrij om ideeën (al dan niet over een bepaald geloof) uit te wisselen, maar in de uitzending vielen twee dingen erg op. Ten eerste was het antwoord op de eerste vraag nogal curieus:

V: “Waar komt het fundamenteel op aan bij u?”
A: “Fundamenteel is wat mij betreft natuurlijk mijn eigen geloof. Omdat je zonder het geloof ook niet kunt functioneren. Maar dat hoef ik de kijkers van Hour of Power niet duidelijk te maken.”

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Honderden vragen over Europees Verdrag

Vlag EU (Foto: Flickr/opendemocracy)Woensdag zal het Europees Parlement een stemming houden over een rapport over het Hervormingsverdrag, ook wel Verdrag van Lissabon en voorheen de Europese Grondwet. Op zich heeft het parlement niets te zeggen over het verdrag, dat is nog altijd een zaak van de lidstaten, maar dat weerhoudt de europarlementariers er zelden van toch hun mening te geven.

Hoewel het 100% zeker is dat het parlement zich goedkeurend over het verdrag zal uitspreken, is er toch iets opmerkelijks aan deze stemming. De Deense euroscepticus en enfant terrible Jens-Peter Bonde, tevens fractievoorzitter van de anti-EU fractie IND/DEM in het parlement (waar ook de Christenunie en SGP in zitten), heeft in één amendement op het rapport honderden vragen gesteld over het Hervormingsverdrag. Dat amendement is daardoor meer dan 70 pagina’s lang (veel langer dan het oorspronkelijke rapport), waardoor Bonde waarschijnlijk, niet voor het eerst, parlementaire geschiedenis heeft geschreven.

Wat Bonde feitelijk met zijn amendement doet is de lidstaten, de Raad van Ministers en de Europese Commissie oproepen alle vragen die hij nog heeft over het Hervormingsverdrag te beantwoorden. Sommige van die vragen zijn geheel terecht, bijvoorbeeld over wat precies de inhoud gaat zijn van de functie van permanente voorzitter van de Raad. Andere zijn nauwelijks serieus te nemen, zoals bijvoorbeeld de vraag of de passage uit het verdrag waarin staat de de EU een dialoog zal voeren met de kerken betekent dat de Europese Commissie zal moeten overleggen met Scientology… Daarnaast gaat ook een fors deel van de vragen over de specifieke Deense situatie, wat niet zo vreemd is, want Bonde hoopt natuurlijk vooral alsnog een referendum in zijn eigen land te forceren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

CDA: “PvdD neemt geen afstand van radicale acties”

Getest op dieren (Foto: Flickr/publifella)CDA-Kamerlid Henk-Jan Ormel is boos op de Partij voor de Dieren. Hij vindt dat de partij geen afstand neemt van radicale dierenactivisten. Ormel zegt dit naar aanleiding van een motie over dierproeven (.pdf) die hij indiende bij de behandeling van de nota Dierenwelzijn. In de motie drong het Kamerlid onder andere aan op het nemen van passende maatregelen om criminele acties door dierenactivisten te voorkomen. Alleen de Partij voor de Dieren stemde tegen.

PvdD-Kamerlid Esther Ouwehand reageert ontkennend op het verwijt van Ormel. ?De Partij voor de Dieren is voor het bestrijden van dierenleed, maar wijst gewelddadige en criminele acties (.pdf) te allen tijde af. Die mensen horen ook niet bij onze achterban. Ze vinden ons juist maar softies, zegt de AIVD. (.pdf).?

Volgens Ouwehand vaart het CDA mee op het huidige maatschappelijke sentiment tegen dierenactivisten, maar heeft in het verleden niets willen veranderen aan de bestaande praktijk rond dierproeven: ?In de evaluatie van de Wet op de Dierproeven (.pdf) werd aangegeven dat dierproeven openbaar zouden moeten zijn. In een rapport van de AIVD uit 2004 (.pdf) stond dat de beslotenheid rond dierproeven één van de factoren was die de kans op het radicaliseren van dierenactivisten vergroot. Met deze signalen is echter door geen van de gevestigde partijen iets gedaan.?

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Raadsfrustratie? Een voorbeeld uit de praktijk

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit maal voor Selçuk Akinci, fractievoorzitter en gemeenteraadslid in Breda van GroenLinks.

Frustratie (Foto: Flickr/Cayusa)Ik zat met de laptop op schoot, in de commissie Onderwijs en Economie, te luisteren naar een discussie over bedrijventerreinen. Iedereen deed zijn woordje, maar niemand luisterde naar elkaar. Na drie uur vergaderen was de aandacht verslapt en de interesse verdwenen. De wethouder Economische Zaken las het Financieele Dagblad, de fractievoorzitter van Leefbaar tekende abstracte figuurtjes op zijn papier en de voorzitter trok verveelde gezichten. En ik had dus mijn laptop opengeklapt.

Commissievergaderingen zijn zinvol?
Commissievergaderingen zijn vaak oefeningen in geduld. Ellenlange bijdragen van anderen waar de collegae zuchtend en steunend naar luisteren. Slechts een enkele keer is een bijdrage interessant genoeg om de rug te rechten. Slechts op spaarzame momenten tikt de wijsvinger ongeduldig tegen de knop van de interruptiemicrofoon. Zelden is er een interessant interruptiedebat.

Wat ik me dan ook afvraag, is of al die saaie bijdragen, meestal voorgelezen vanaf papier en vol met herhalingen van zaken die door anderen ook al zijn genoemd, nu zinvol zijn. Draagt dit nu bij aan een goede besluitvorming? Gaat de wethouder een letter veranderen aan zijn notitie? Gaat hij nu dingen doen die hij eerst niet wilde doen, of juist andersom? En als hij al nota wil nemen van de opmerkingen die gemaakt zijn in de commissie, hoe gaat hij van die brei aan informatie dan een coherente communis opinio destilleren?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Schrikbarende toename samenscholingsverboden

Verboden toegang (Foto: Flickr/herberella)Het Nederlands Dagblad onderzocht hoeveel Nederlandse gemeenten in 2007 een samenscholingsverbod instelden. Dat waren er 25, een verrassend hoog aantal, omdat twee jaar geleden de maatregel nog amper werd gebruikt.

Van de vier grote steden is er alleen in Amsterdam niet zo’n verbod. Al sinds 2002 is in Rotterdam het samenscholings- verbod van kracht voor de gehele stad. In Den Haag en Utrecht geldt zo’n verbod voor gehele wijken. Bijna zonder uitzondering probeert men met de maatregel hanggroepjongeren aan te pakken.

Arie Voorburg, adviseur stedelijke vernieuwing bij ARCADIS, noemt de toename “een hype”. “Op de meest vreemde plaatsen gaan gemeenten over tot dit middel.”

Vorige week echter kreeg het samenscholingsverbod in Kanaleneiland in Utrecht een stevige knauw doordat de rechter ook de aard van de samenscholing meenam in zijn oordeel. Volgens hem is een samenscholing pas een samenscholing als er ook een dreiging vanuit gaat.

Het Openbaar Ministerie gaat tegen de uitspraak in beroep.

Vorige Volgende