"Recent attacks by Republican leaders and their ideological fellow-travelers on the effort to reform the health-care system have been so misleading, so disingenuous, that they could only spring from a cynical effort to gain partisan political advantage. By poisoning the political well, they've given up any pretense of being the loyal opposition. They've become political terrorists, willing to say or do anything to prevent the country from reaching a consensus on one of its most serious domestic problems." Washington Post columnist Steven Pearlstein zet zeer grof geschut in tegen de Republikeinse partij in zijn column van 7 augustus.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
De Nederlandse politiek besteedt te weinig aandacht aan eencellige en opgezette dieren. Dat vindt een deel van de achterban van de Partij voor de Dieren. De partij is deze zomer in crisis geraakt. Aanleiding is het groeiende aantal splinterpartijen die zich inzetten voor subgroepen uit ‘de faunawereld en daarna’. Neerlands fauna lijkt te omvangrijk voor één partij.
Wie denkt dat het per definitie gemakkelijk is om de eenheid te bewaren in een ‘one-issuepartij’ heeft het mis. Althans, als het om de Partij voor de Dieren gaat. Segregatie lag al langer op de loer. Het dierenrijk is ten slotte kleurrijker en geschakeerder dan de overzichtelijke wereld van de homo sapiens. Waar een liberaal slechts de nadruk kan leggen op ideeën van Locke, Smith, de Tocqueville, Mill of Zalm, is het keuzepalet voor de faunaparlementariër gecompliceerder. “Waar leg je eigenlijk de nadruk?” aldus PvdD-parlementariër Esther Ouwehand. “Zijn het de grote dieren, kleine dieren, bedreigde dieren, schattige dieren, consumptiedieren, dieren in gevangenschap of dieren met een zeer symbolische betekenis? En wat te denken van de eencellige en de opgezette dieren? Vooral deze laatste categorieën raken erg ondergesneeuwd in het programma van de Nederlandse dierenpartij, tot groot ongenoegen van een deel van de achterban.”
Ex-PvdD’er Stephanie Zwitsel heeft vooral moeite met ‘het totale gebrek’ aan aandacht voor de opgezette dieren. Haar reeds gevormde PvNF (Partij voor Na-Fauna) neemt steeds meer leden van de PvdD over. Zwitsel: “Net als een mens heeft een dier recht op een rustig leven na de dood. Toch worden nog steeds dieren leeggehaald, opgevuld, worden de ogen vervangen door knikkers en krijgen ze een plek in een museum, waar ze vaak veel te dicht op elkaar staan.” Sommige dieren worden in zulke ‘natuurhistorische’ musea zelfs opengesneden tentoongesteld. Een groot onrecht volgens Zwitsel, die meent dat genoeg religies erop wijzen dat op deze manier een rustig hiernamaals uitgesloten is. Zwitsel: “Blijkbaar vindt de PvdD een paar zielige maanden op aarde erger dan eeuwig branden in de hel.”
“I want to implement an agenda for reform, for renewal, for revitalisation and for the re-assertion of the core values of this great institution in the context of the 21st-century.”
(…)
“Until we can move the debate on from sleaze and second homes to the future of this house, we shall remain in deep trouble.”
(…)
“It is high time the House was run by professionals on a transparent basis, ensuring that we are accountable to the people who put us here.”
De nieuwe Speaker van het Britse Lagerhuis, John Bercow, liet tijdens de campagne duidelijk weten dat het Huis bij hem in goede handen zou zijn. Een ‘clean break’ na het gedwongen vertrek van voorganger Michael Martin op het hoogtepunt van de declaratieaffaire.
Nu blijkt dat Bercow voor £20,659.36 zijn ambtswoning in Westminster heeft laten verbouwen, onder andere om de vertrekken ‘kindproof’ te maken. Vergeleken bij zijn voorganger zeer geringe kosten; Michael Martin liet de woning tussen 2000 en 2008 herinrichten voor het aardige bedrag van £724,600.
Is deze £20,659.36 de media-aandacht waard? Met andere woorden: is hier sprake geweest van misbruik van het systeem, of is sinds de declaratieaffaire alles wat een politicus declareert verdacht?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden deze posts van Rasmijn.
Regeringspartij MEP (Movimiento Electoral di Pueblo) heeft als partijkleur geel.
(‘Aruba is geel’) Nu jij weer.
Het is een mooi zomerbericht dat precies inspeelt op het NS-sentiment sinds de verzelfstandiging in 1995: de prijzen van treinkaartjes zijn harder gestegen dan de inflatie. Iedereen kan nu weer in koor roepen: “Zie je wel, het wordt alleen maar slechter en duurder.” De kwaliteit laat ik me hier niet over uit, maar dat duurder, dat klopt niet. Maar om dat te begrijpen, moet je even wat verder kijken dan alleen de prijs van de treinkaartjes.
Zo waren treinkaartjes vroeger gewoon gesubsidieerd. Wij betaalden tot 1995 samen 200 miljoen euro per jaar om het treinvervoer betaalbaar te houden. Daar heb je niks aan als je geen belasting betaalt en wel met de trein gaat, maar je kan de NS niet de schuld geven als door het wegvallen van de subsidie de prijs omhoog gaat. Daarnaast betaalt de NS vanaf 2005 91 miljoen euro per jaar aan de overheid om gebruik te mogen maken van het spoor. Ook die betaalden ze vroeger niet, en uiteraard zie je dat terug in de prijs van je treinkaartje. Kortom, als je iemand de schuld wilt geven van de stijging van de prijzen, moet je niet bij de NS, maar bij de Tweede Kamer zijn. Niet omdat ze de NS verzelfstandigd hebben, maar omdat ze subsidies afgeschaft en kosten voor de NS verhoogd hebben.
Ik kan het nog wel iets verder specificeren, maar dat vergt wat rekenwerk, omdat verschillende bedragen omgerekend moeten worden naar het prijspeil 2010. Het eerste dat we moeten weten is de inkomsten van de NS uit reizigersvervoer. Dit was in 2008 2,47 miljard euro. Als we veronderstellen dat de groei tussen 2007 en 2008 maatgevend is, zal de NS in 2010 2,6 miljard euro binnenkrijgen voor het vervoeren van reizigers.
Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden deze posts van Rasmijn.
De grote optocht van MEP vond zondag plaats. Verrassend vroeg in het seizoen, want we hebben nog zeven weken te gaan (tenzij ze van plan zijn om er nog een te houden, wat tegen de afspraak is). Of je nou voor of tegen bent, het was indrukwekkend. Nelson Oduber reed trots voorop. De hele rit stond de 62-jarige, maar oerfitte premier in zijn jeep, de vuisten gebald en met een stoere blik richting de vele sympathisanten langs de weg.
Zijn meest trouwe ‘palanca’s’ zaten naast hem in de auto, twee quads en een auto met beveilgers reden daar vlak achter. Na hem kwam de nummer twee, Marisol Lopez-Tromp, met haar grote gevolg. En na haar nog zo’n vijf, zes kilometer aan geel versierde toeterende auto’s, ATV’s, brommers, en trailers met keiharde muziek. De verschillende kandidaten (niet allemaal, de partij heeft haar definitieve lijst altijd pas op de nacht voor de officiele inlevering klaar) stonden in hun jeeps en zorgden ervoor dat ze zichtbaar waren. Zo reed Evelyn Wever-Croes in een hoge monstertruck en reed Booshi Wever in zijn eigen trailer. Want het campagnegeld moet rollen. Letterlijk.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“The measure taken to release the American journalists is a manifestation of the DPRK’s humanitarian and peaceloving policy.”
Het Noord-Koreaanse persbureau KNCA geeft op zijn in Japan gehoste retro-website zijn geheel eigen visie op de vrijlating van Amerikaanse journalisten na bemiddeling van Bill Clinton.
En we hebben weer een komkommertijd-relletje: de ChristenUnie maakt zich druk om een voorgenomen uitbreiding van de mogelijkheden legaal te pokeren. Minister Hirsch Ballin wil Holland Casino toestaan om buiten hun eigen vestigingen pokeractiviteiten te organiseren en dat valt slecht bij de christenpartij. Het gedoe in de coalitie (hoewel het waarschijnlijk wat gemor is voor de streng-christelijke bühne) gaat echter voorbij aan het fundamentele punt dat het totaal onbegrijpelijk is dat poker nog steeds wordt beschouwd als een kansspel. Uit antwoorden op eerdere vragen (.pdf) van zowel D66’er Pechtold en VVD’er Teeven, die al langer pleiten voor legalisatie, blijkt dat de minister het spel niet als behendigheidspel ziet. Het feit dat in zijn nieuwe plan pokeren nog steeds alleen mag onder toezicht van Holland Casino wijst erop dat hij op dit punt niet van gedachten veranderd is.
Wetenschap zet standpunt onder druk
Dat standpunt is echter steeds minder houdbaar. Iedereen die regelmatig pokert, zal beamen dat over meerdere handen winst of verlies grotendeels te danken is aan de kwaliteit van je spel en deze volkswijsheid wordt meer en meer gestaafd door serieus wetenschappelijk onderzoek. De Tilburgse oud-hoogleraar Ben van der Genugten ontwikkelde een eenvoudige kwalificatiemethode op basis van het leereffect en toevalseffect in een spel waarmee zeer eenduidig is vast te stellen wanneer iets meer een behendigheidsspel of overwegend een kansspel is. In zijn afscheidsrede (.pdf) stelt hij onomwonden dat poker tot de behendigheidsspelen behoort, volgens zijn model en geldende jurisprudentie ten opzichte van andere kans- of behendigheidsspelen. In zijn rede heeft hij het slechts over fixed-limit poker, dus met een maximale inzet. Dit is weliswaar een iets ander type poker dan het populaire Texas No-Limit Hold ‘Em, maar uit zijn volledige onderzoek blijkt (.pdf) dat dergelijke gecompliceerdere pokervarianten juist tot een grotere rol voor behendigheid zullen leiden.
Vandaag een wat alternatievere WW. Eens een keertje niet over de nieuwste snufjes op wetenschapsgebied, maar óver de wetenschap, en dan met name de Nederlandse. Afgelopen zaterdag verscheen er in de Volkskrant namelijk een brandbrief van twee Nederlandse postdocs die zijn uitgeweken naar de VS. Zij vragen zich openlijk af waarom zij ooit naar Nederland zouden terugkeren nu zij zich gewenteld hebben in het wetenschappelijke walhalla dat de VS heet.
En waarom? Beide postdocs, Nadine Vastenhouw en Tim van Opijnen, geven aan dat ze geld van Nederland en de EU hebben gekregen, met het idee dat ze na deze periode de door hun opgedane kennis weer in Nederland (en de EU) gaan verspreiden. Een nobel streven, dat de Nederlandse kenniseconomie een zo broodnodige impuls zou kunnen geven.
Maar zo simpel is het allemaal niet, volgens deze twee postdocs. Het Nederlandse wetenschappelijke klimaat is verstikkend voor ambitieuze onderzoekers. Waar je in de VS door jezelf te bewijzen snel kan klimmen op de academische ladder, is het in Nederland maar afwachten of er ergens een professor omvalt of er mee stopt, zodat iedereen, ongeacht competenties, weer een treetje kan opklimmen op de ladder. En als je, zoals Vastenhouw en van Opijnen, naar het buitenland vertrekt vergroot je je kansen niet, maar verklein je ze juist, doordat je een achterstand opbouwt ten opzichte van de thuisblijvers die eerder achteraan aanschuiven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.