Omdat de crisis de overheidsfinancien stevig uit het lood slaat, lijkt minister Bos niet te ontkomen aan stevige bezuinigingen. Hoewel je je kan afvragen of het uberhaupt wel zinvol is - immers het probleem is eigenlijk 12 miljard, maar die bezuiniging heeft zulke negatieve effecten dat men vervolgens nog eens voor 8 miljard aan de slag moet - slaan de coalitiepartijen alvast wat piketpalen. Voor een groot deel van de Nederlanders is het ook al duidelijk: bezuinig maar op ontwikkelingshulp vindt 40% van de bevolking. De meest genoemde redenen: het wordt toch niet goed besteed, er blijft teveel aan de strijkstok hangen (.pdf) en het kweekt afhankelijkheid. Dat zijn allemaal legitieme redenen, maar voor mij ligt het nog fundamenteler. Waarom heeft de overheid een rol bij het verstrekken van ontwikkelingshulp? Zijn Nederlanders niet in staat om zelf een bedrag over te maken naar de hulporganisatie van hun keuze? Het is tegenwoordig mogelijk om zelfs het individu dat je wilt helpen zelf uit te kiezen. Is het dan niet veel logischer om de individuele Nederlander ook zelf te laten bepalen waar hij of zij ontwikkelingshulp aan wil geven?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Dat is ook waarom de economie ? anders dan die naïeve neoliberale sufferds van de VVD nog steeds willen ? nooit de plaats van de politiek kan en mag innemen.”
Hoogleraar intellectuele geschiedenis Frank Ankersmit ageert tegen de privatiseringsdrang van onder meer de VVD, zijn VVD. Ankersmit is een prominent lid en schreef mee aan het Liberaal Manifest, maar nu stapt hij uit de VVD vanwege het uitblijven van een antwoord van de partij op de kredietcrisis. Hij baalt ervan dat de partij in het neoliberale tijdperk is blijven hangen. In de Trouw van zaterdag doet hij zijn hele verhaal uit de doeken.
Bovenstaande grafiek suggereert een relatie, maar daar gaat dit stukje niet over.
De criminaliteit in Nederland en andere landen in Europa daalt al een tijdje kennelijk. Na 2000 is er een omslag gekomen en gaat het langzaam beter.
Maar hoort u iemand juichen? Het blijft vrij stil bij dit toch wel heugelijke feit. Sterker nog, als je sommige politieke partijen zou mogen geloven, gaat dit land geheel en al naar de knoppen, mede vanwege de criminaliteit.
Feiten spelen bij dat roepen kennelijk geen rol. En de suggestie dat er een relatie ligt tussen het toenemen van een bepaalde bevolkingsgroep en die criminaliteit slaat ook nergens op. Vandaar de grafiek hierboven.
Gisteren in Netwerk was dan ook niet het nieuws dat de criminaliteit was afgenomen, maar dat het aantal gewapende overvallen was toegenomen in een jaar tijd. Dat gewapende overvallen misschien maar 1 procent van de totale criminaliteit beslaan, werd niet genoemd.
Kennelijk willen we graag dat het slecht graag en horen we graag slecht nieuws. Dan voelen we ons kennelijk beter. Of zit er iets anders achter.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wat moet je als politicus als je Den Haag op een dag besluit te verlaten? Dan krijg je vaak een leuke baan toegeschoven. Afhankelijk van je “kwaliteiten” geven ze je een burgemeesterspost of een leuk commissariaat. Dat eerste kan een partij nog wel voor je regelen, dat tweede word je gegund door het old-boys netwerk.
En daar gaat het wringen voor Wouter Bos.
Af en toe lekt er wat uit de PvdA-wandelgangen onze kant op. Zo hebben we nu vernomen dat Wouter Bos in 2007 zwaar onder druk is gezet door het old-boys netwerk, ook wel bekend als het ‘commissarissenclubje’, om toch vooral géén fiscale maatregelen te nemen die de gouden handdruk en bonussen zwaarder belast. Mocht hij dat toch doen, dan kon hij een commissariaat na zijn ministerschap wel vergeten.
Hij hield voet bij stuk (zover we hebben kunnen nagaan). Dat vond men niet leuk. Dus heeft het old-boys netwerk dit spelletje zelfs via Wim Kok proberen te spelen, zo vernemen wij. Ook hij weigerde. Was natuurlijk makkelijker voor hem, hij was al binnen.
Dus werden er in 2007 wel degelijk maatregelen genomen. Niet genoeg volgens de oppositie, maar vast teveel voor een commissariaat.
Dat zet overigens wel het maken van staatsbanken in een ander daglicht. Op die wijze kan hij zich misschien alsnog een veilige toekomst garanderen.
Terwijl de halve wereld zich druk lijkt te maken over de holocaust ontkennende bisschop Williamson, windt het Vaticaan zich zelf op over hele andere dingen. In Israël heeft de populaire komiek Lior Shlein het gewaagd Jezus en Maria belachelijk te maken en dat mag natuurlijk niet. Je reinste blasfemie!
Humor als politiek instrument, geweldig. Het blijft leuk om te lezen dat die hulpsinterklazen in hun Roomse enclave belachelijk gemaakt worden en zich daarover opwinden, helemaal als daardoor de wereld voor de zoveelste keer getuige is van hun hypocriete houding. Maar tijdens het lezen van het artikel betrapte ik mezelf op een nog veel grotere hypocrisie. Want vond ik Geert Wilders met zijn spitsvondige commentaar op de Islam niet een haatzaaiende engerd? Het klinkt dubieus, maar het nieuwsitem over Lior Shleins beledigingen aan het adres van Christenen heeft mij een lesje geleerd over mijn eigen houding ten opzichte van Wilders.
Ik ben tot inkeer gekomen. Mijn politieke voorkeur is niet veranderd, maar mijn mening over Geert Wilders wel. Ik ben vooral zijn stijl opnieuw gaan evalueren, hoe hij iedere keer weer met originele vergelijkingen en bijzondere avonturen de pers haalt. Het is overduidelijk dat de man ontzettend veel talent heeft op het gebied van onrecht aan de kaak stellen, met ‘overdrijving‘ en ‘cynisme‘ als meest gebruikte stijlfiguren. Toch lijkt hij met zijn beledigende uitspraken vaak zijn doel voorbij te schieten.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Voor de zesde keer proberen Amerikaanse parlementariërs een einde te maken aan het reisverbod naar Cuba. Deze keer maakt het voorstel echter een kans wet te worden. Landbouwproducten mogen al verhandeld worden met Cuba, maar de regels moeten veel losser, vinden de betrokken staten.
Obama’s campagnebelofte dat hij bereid is met iedereen in gesprek te gaan, begint zich af te tekenen in het buitenlandse beleid. Hillary Clinton, momenteel op reis door Azië, hintte dat een einde aan economische sancties tegen Myanmar tot de opties behoort. Het land met de onverschillige junta heeft niet bewogen onder strenge maatregelen waar de huidige vice-president Joe Biden ooit de architect van was.
Zimbabwe zal nog even moeten wachten op de opheffing van sancties, al is niet duidelijk in hoeverre die een rol gespeeld hebben bij de vorming van de zojuist aangetreden eenheidsregering. De Syriërs hebben goede hoop dat Obama ook hun land van het sanctielijstje haalt. Sudan trekt zich nergens wat van aan.
De vraag is wat een ander Amerikaanse beleid betekent voor de (economische) sanctie als instrument in de internationale politiek. Toen westerse landen de wereldhandel domineerden was een verenigd front een effectieve methode om een regime onder druk te zetten, maar nu de rol van minder scrupuleuze landen als China is toegenomen, hoeft in elk geval de heersende elite in dictaturen weinig hinder ervan te ondervinden. Misdadige regimes die niks geven om hun bevolking of internationale aanzien, zijn met steeds strengere sancties niet langer te treffen.
“Desnoods moet het bedrijf verhuizen. U kon het weten, dat is het risico van het ondernemerschap. Het is geen noodsituatie. Als u wilt, kunt u in beroep”
“Dit is belachelijk en triest, de dictatuur van CDA en sekte ChristenUnie. We gaan failliet door die bende.”
Rechter versus de cafébazen tijdens de rechtszaak van horeca-gelegenheid De Kachel.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.