Dit is een gastbijdrage van Markus Schmid van het Klimaatguru blog Vrijwel iedereen heeft het gemist, maar piekolie is onlangs indirect bevestigd door de EIA (US Energy Information Administration). In haar jaarlijkse rapport over de toekomst van de Amerikaanse energieconsumptie en -productie zijn de prognoses voor de komende jaren dramatisch naar beneden bijgesteld. Steven Kopits van Douglas-Westwood interpreteert de statistieken in een post op EconBrowser en komt met een verrassend verhaal: Tot 2007 schetste de EIA een rooskleurige toekomst met een aanvoer van olie die almaar groeide met de vraag. In 2030 zouden duizelingwekkende 118 mbpd (million barrels per day) te bereiken zijn. Maar in de loop van de laatste drie jaar is dit optimisme geslonken. Met elke volgende prognose werd het minder. De laatste drie jaar is de prognose voor 2030 verlaagd met liefst 14 mbpd. Een hoeveelheid olie die overeenkomt met de gezamenlijke olieproductie van Saudi Arabië en China! Hierbij is het een terechte vraag hoeveel waarde we aan dit soort vergezichten kunnen hechten. Er zijn veel onzekerheden. Écht interessant wordt het als we naar de korte termijn kijken, de voorspellingen zijn dan namelijk een stuk betrouwbaarder.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Vandaag wederom een bijdrage van Dimitri Tokmetzis, freelance journalist te New York.
Iedere week luister ik de populaire podcast Kunstlercast, the tragicomedy of suburban sprawl and the cheap oil fiesta. De Amerikaanse schrijver James Howard Kunstler klaagt op vaak humoristische wijze over hoe zijn landgenoten omgaan met energie, openbare ruimte en hun verslaving aan autorijden. Onlangs begon een podcast met een interessante reclame. “This week’s program is brought to you by postpeakliving.com. Enroll now in our fall UnCrash Course. A comprehensive six week program that will prepare you for post peak finances, shelter, food storage, post peak jobs, transportation and more.”
Ik wist wel dat post peak op peak oil slaat, het moment dat het aanbod van olie wereldwijd op zijn hoogtepunt is. Maar post peak living? Dat klinkt vreemd en radicaal. Maar misschien is het wel tijd om jouw leven post peak proof te maken.
Radicaal is het zeker. Volgens cursusleider Andre Angelantoni zijn we simpelweg te laat om de gevolgen van drie convergerende crises op te vangen: peak oil, de financiële crisis en klimaatverandering (zie zijn heldere video). “We hadden onder president Carter moeten beginnen. Peak oil treedt binnenkort op, als het al niet zover is.” Techniek zal ons niet redden. “Er zijn hele mooie alternatieven om schoner en zuiniger te leven, maar we kunnen ze niet snel genoeg op grote schaal invoeren. Zeker nu zijn de mogelijkheden daarvoor klein. De VS gaat gebukt onder een enorme schuld. Er is gewoon geen geld meer”, sombert Angelantoni.
Het gevolg is volgens hem een trapsgewijze onttakeling van de huidige economie. De olieschaarste neemt toe. Hogere energieprijzen drukken de economische groei. De dollar, huizen en virtueel bezit verliezen aan waarde. De middenklasse verschrompelt. Armen worden armer. Rijken ook. De olieprijs blijft stijgen. Mobiliteit wordt een luxe. Basale diensten kunnen niet meer geleverd worden, zeker niet in het uitgestrekte Amerikaanse landschap. De nationale en internationale economie vertragen tot een slakkendrafje. “Het leven zal heel snel heel lokaal gericht worden. Dat hoeft niet erg te zijn, maar de meeste mensen zijn daar totaal niet op voorbereid.”
Via de onderstromen van het hele grote interweb bereikt ons vandaag dit leuke artikel. Daarin staat visueel de relatie tussen de olieproductie van de VS en het aantal rockklassiekers per jaar. Altijd leuk voor een discussie na een paar wijntjes. Echter, een oplettend redactielid riep “Maar hoe zit dat dan in Nederland??” Dat moet je natuurlijk niet tegen mij roepen. Met behulp van Peakoil collega Rembrandt en ons eigen archief hebben we vervolgens vliegensvlug de Nederlandsche situatie in kaart gebracht:
Linkeras en de staafjes zijn dus het aantal hits in dat jaar uit de top2000 van 2008 en de linkeras en lijn geven het aantal miljoenen liters opgepompte olie van het Nederlandsche vaste land weer. Heel manipulatief hebben we het pompen van olie van het continentale plat (maar nog steeds Nederlandsch gebied) buiten beschouwing gelaten.
Aan u de vraag om de relatie uit te leggen. Het is in ieder geval duidelijk dat bij ons i.t.t. de VS de olieproductie voor loopt op de hitacceptatie.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Economic optimists have taken control of the market.. ..We’re in uncharted territory. I think we can keep trending higher.” (Reuters)
Energieanalist Gene McGillian reageert op de hoogste olieprijs sinds oktober 2008. Na positieve signalen van de Amerikaanse industrie en arbeidsmarkt: het aantal banen stijgt in een tempo dat de laatste drie jaar niet meer is vertoont -huizen en auto’s worden ook weer verkocht- schoot de olieprijs gisteren omhoog naar 86 dollar. Optimisme over de economie beheerst de markten en dat is voor de geciteerde analist aanleiding om te beweren dat we op ‘onbekend terrein’ zijn. Merkwaardig? De jaren dat optimisme de markt regeerde en de olieprijs navenant omhoog schoot staan mij toch nog helder voor de geest?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
