GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Via de mail kwam onderstaand stuk van Martin binnen. Vanwege technische mankementen kon het televisiekijkend publiek de uitzending van het lijstrekkersdebat over de Europese verkiezingen niet goed volgen. Daarom bieden wij hier als dienst aan onze lezers een transcript van de uitzending. Geert Wilders: "Ik heb gewonnen!" Mark Rutte: "Ik ook!" Pieter van Geel: "Ik ook!" Femke Halsema: "Ik ook!" Agnes Kant: "Ik ook!" Mariëtte Hamer: "Ik ook!" GW: "Oh! Jij hebt vet verloren!" MH (tegen Ferry Mingele): "Nietes! Ik heb een aansporing gewonnen. Iedereen die meedoet krijgt toch een prijs, he meester? Als aansporing?" Ferry Mingele: "Eh...? Wat zeg je? Het geluid doet het niet." GW: "Ik heb gewonnen. Waarom willen jullie dan niet met mij spelen?" AK: "Omdat je stinkt. DAAROM!" MR: "Ik snap niet dat jij dat zegt, want jij lijkt best wel op Geert." AK (woest): "NIETES!" MR: "Je lijkt echt op hem. Jij hebt ook van dat lange haar." AK (krijst): "ECHT NIET! Kijk dan hoe vies ik Geert vind (knijpt neus dicht). Bweuh! Bah!" MR: "Hoor ik daar Geert? Oh nee, het is Agnes. Oh sorry, jullie lijken ook zo op elkaar." AK (krijst): "JE LIJKT ZELF OP HEM ! GEERT WAS VROEGER JOUW VRIENDJE!"
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Nu is er dan eindelijk, na alle Quote- en Forbes-lijstjes, eindelijk een ranking van de rijkste mensen aller tijden. Djengiz Khan staat op nummer één. Romeinse keizers komen in de top 200 niet voor, maar Marcus Licinius Crassus, toch een beetje de schlemiel van de Romeinse geschiedenis, haalt een negende plaats. Communistische dictators komen niet voor op de lijst, hetgeen verdacht genoemd mag worden. Klaarblijkelijk zijn de makers van de lijst alleen op officiele gegevens afgegaan.
Verder doen vooral 19e-eeuwse Amerikanen het goed. Ook mensen die betrokken waren bij de Normandische verovering van Engeland presteren uitzonderlijk goed, met Alanus Rufus in de 12e en William Rufus in 15e positie, William de Warenne op 14 en Odo van Bayeux op nummer 20, nog net een plek boven Bill Gates. Wat daaruit af te leiden? Dat de ‘Norman Boom’ van 1066 winstgevender was dan de IT-boom van eind jaren negentig.
De Nederlanders laten het ook afweten, maar een verwante etnische groepering doet het wel bijzonder aardig. In de top 200 staan niet minder dan 5 Nederlands-Amerikanen: William Henry en Cornelius Vanderbilt, Stephen Van Rennselaer the Third, Jay Van Andel en Richard DeVos. We mogen trots op onze verwanten zijn.
Dit is een fictief interview. De echte Jonathan Maas heeft hier het interview overgedaan!
Weer gedoe over hufterigheid op het Nederlandse deel van internet. Daar moet GeenCommentaar natuurlijk bij zijn. Aan de lijn: Jonathan Maas, auteur van onder andere dit stuk in Trouw, afgelopen maandag.
GeenCommentaar: Goedemorgen!
Jonathan Maas: Ja, ook goedemorgen!
GC: Nou, u heeft ze mooi te pakken, niet?
JM (trots): Inderdaad, knock out, mag ik wel zeggen. In da pocket!
GC: Kunt u voor onze lezers nog even melden wat u precies gedaan heeft?
JM: Uiteraard! Ik heb een diepgravend onderzoek gedaan naar het Nederlandse online debatklimaat.
GC: En de uitkomst was?
JM: Niet geheel verrassend, dat klimaat is in Nederland compleet verpest.
GC: En u baseerde dat op…
JM: De reactiepanelen op de sites van de Telegraaf, het AD, GeenStijl en de Volkskrant. Een gedegen, fair en balanced studie mag ik wel zeggen. En uiteraard, een selecte groep sites uit het buitenland.
GC: En in het buitenland…
JM (droomt weg): Is het veel beter gesteld. Ironie, de Nederlander vreemd, viert er hoogtij. Men is wel hard, maar blijft altijd beleefd. Men probeert daar de begroting bijvoorbeeld niet anaal in te brengen bij de minister van Financiën. Ja, het is daar fantastisch. Hoogopgeleiden die elkaar op taalkundig gebied proberen te overtroeven, de crème de la crème van die op het hoogtep…
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Barack Obama heeft Sarah Palin uitgemaakt voor een belipstickt varken. Of eigenlijk heeft hij dat helemaal niet gedaan, kijk maar:
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Toen komiek Stephen Colbert hoorde dat er een spinnensoort genoemd was naar Neil Young (de Myrmekiaphila neilyoungi), eiste hij op zijn bekende hoge toon een eigen spinnensoort. Nou waren er toch nog 27 nieuw ontdekte soorten die wachtten op een nieuwe naam, dus Colbert kon zelfs kiezen. Leuk voor Colbert, maar ook voor spinnenonderzoeker Jason Bond, die zo de aandacht vestigde op het thema van biodiversiteit.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De benzineprijzen schieten de laatste tijd omhoog, en wie krijgt daarvan in toenemende mate de schuld? Uiteraard de overheid, aangezien zij een niet onaanzienlijk deel incasseert in de vorm van belastingen. Er wordt hard geschreeuwd om teruggave van het Kwartje van Kok.
Minder aandacht wordt er geschonken aan de oliemaatschappijen. Maar minstens zo opvallend als de toenemende overheidinkomsten op benzine is het feit dat in een branche waarvan de grondstoffen steeds duurder worden, tegelijkertijd hogere winsten worden gemeld. Helemaal gek wordt het als je de reden hoort van deze winsttoenames: de stijgende olieprijs.
Stel je eens voor dat een computerfabrikant zou melden dat zijn winst is toegenomen wegens een hogere prijs van de onderdelen. Daar zou vreemd op neergekeken worden. Maar hoe je het ook wendt of keert, er lijkt iets fout te gaan in een nogal belangrijk onderdeel in ons kapitalistische systeem: de oliemaatschappijen concurreren niet of nauwelijks op prijs, terwijl deze tijden daar juist om vragen.
Nu lijkt het erop dat ook een aantal consumenten het licht heeft gezien en het geld niet bij de overheid wil gaan halen, maar bij de maatschappijen. Hoe ik dat weet? Ik kreeg een kettingbrief per mail. Goed, ik heb een tyfushekel aan kettingbrieven, maar toch krijg ik ze en toch lees ik ze. Doorsturen doe ik ze nooit, maar dit initiatief verdient wel wat aandacht, vind ik. De meegemailde powerpointpresentatie staat vol met feitelijke fouten, maar de boodschap is interessant: boycot een paar maatschappijen voor een tijdje, en dwing ze zo tot het verlagen van de prijzen.
(Linktip: Anne)
Ja, vanavond spelen ‘we’ tegen IJsland, that’s right, dat land dat honderdduizenden Nederlanders een paar angstige dagen bezorgde.
Twee voorbeeldjes van mogelijke krantenkoppen na afloop van de wedstrijd zijn “Nederland spaart IJsland” bij een gelijk spel en mocht de wedstrijd onverhoopt niet doorgaan “Nederland – IJsland afgelast; IJsland geen reserves op de bank”.
Dat kunt u toch beter? Geef dus in de reactiepanelen uw voorspelling van de uitslag en de bijbehorende krantekop!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.