Wijdbeens zitten taboe in metro New York

Manspreading heet het. De schaamteloze gewoonte van mannen om wijdbeens op een bankje in de metro van New York te gaan zitten en zo wel twee tot drie plekken tegelijk bezet te houden. Het is veel vrouwelijke passagiers een doorn in het oog. Vooral omdat de metro drukker is dan ooit. Dit jaar maakten 6.1 miljoen reizigers gebruik van het ondergrondse vervoersysteem. Tien jaar geleden waren dat er nog een miljoen minder. Een zitplek is dus behoorlijk schaars aan het worden. Helemaal tijdens de spits. De Metropolitan Transportation Authority (MTA) is dan ook een advertentiecampagne begonnen om deze asociale vorm van zitten tegen te gaan. Door middel van opvoedkundige en grappig bedoelde posters met teksten als ‘Dude… Stop the Spread, Please. It’s a space issue.’ probeert de MTA de breeduit zittende metromannen te bewegen meer rekening te houden met hun medepassagiers. Veel mannen hebben het zelf niet eens in de gaten en zijn best bereid enigszins in te schikken als het druk is. Volgens de echte metromacho’s is er wel degelijk een redenom zo ver met de knieën uit elkaar te zitten. Vanwege hun enorme ballen en leuter natuurlijk. Stelletje snoevers.

Door: Foto: Mo Riza (cc)
Foto: janwillemsen (cc)

Chimpansee Tommy krijgt geen mensenrechten

COLUMN - Het hoge woord is eruit. Een aap heeft niet dezelfde rechten en plichten als een persoon. Dit was de uitkomst van een rechtszaak die dierenactivisten van Nonhuman Rights Project hadden aangespannen tegen de eigenaar van chimpansee Tommy. De aap zou volgens hen in een te klein en een te bedompt hok worden vastgehouden. Volgens de activisten is Tommy een voorbeeld van een veel groter probleem. Elke chimpansee heeft complexe cognitieve vaardigheden en is een rechtspersoon met het fundamentele recht om niet te worden opgesloten.

De drie rechters van het hooggerechtshof in New York waren unaniem in hun besluit. Tommy kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor zijn daden of juridische verplichtingen aangaan en daarom is het ongepast om mensenrechten toe te kennen aan een dier. Geen enkel dier. Nonhuman Rights Project deelt deze mening niet en gaat in hoger beroep. Zij blijven erbij dat chimpansees bepaalde eigenschappen hebben, die lijken op die van echte mensen. De eigenaar van Tommy, Patrick Lavery, is blij met de uitspraak. ‘If it works for one animal, it works for all animals. It would open a can of worms.’ Figuurlijk dan, want voor je het weet hebben wormen ook rechten.

Foto: Linux Screenshots (cc)

Obama moet NSA aan banden leggen, e-sigaretten verboden in NY

ELDERS - In Nederland wordt flink geworsteld met de regelgeving rond e-sigaretten. Maar ook in andere delen van de wereld is het een wild west, schrijft Huffington Post. In de stad New York worden e-sigaretten binnenkort verboden. Een maand geleden wist The New York Times al te melden dat het stadsbestuur zocht naar manieren om het e-roken te verbieden. Sinds 2002 is het in de stad al verboden te roken op de werkplek en in café’s, parken en op het strand. Maar er werd steeds meer met e-sigaretten gerookt, wat volgens raadslid James Gennaro schadelijk voor de gezondheid is en jongen aanzet tot roken. ‘…children who could not differentiate between regular and electronic smoking were getting the message that smoking is socially acceptable.’ 

Het zal niemand ontgaan zijn dat een presidentiële adviescommissie Barack Obama in een rapport (pdf) heeft aangeraden de spionage- en surveillance-activiteiten van de NSA aan banden te leggen. The Wall Street Journal besteedt aandacht aan een specifiek punt in het lijvige rapport, namelijk aanbeveling nummer 20: ‘Software that would allow…intelligence agencies more easily to conduct targeted information acquisition rather than bulk-data collection.’ De commissie raadt dus aan om niet een sleepnet uit te gooien, maar om gericht data te zoeken en te analyseren (letten AIVD/MIVD ook even op?). Die software werd vijftien jaar geleden al ontwikkeld, schrijft WSJ. Waarom het niet doorontwikkeld is? De NSA wil het niet zeggen.

Foto: Flodigrip's world (cc)

Concurrentie tussen doden

COLUMN - Mijn vrouw en ik waren enkele dagen in New York. Op zaterdagochtend liepen we vanaf 31st Street langs de westelijke oever naar de zuidpunt van Manhattan. Het gebied is een dode hoek tussen de vele toeristische bestemmingen op het eiland.
We passeerden een kooi met de omvang van een omgevallen kantoorkolos. Daarin oefenden golfers hun afslag door ballen in de richting van New Jersey te slaan.
Een stuk verderop stond weer een kooi, iets kleiner deze keer. Binnenin wachtten meisjes van een jaar of acht in rode tenues tot hun­­ voetbalwedstrijd zou gaan beginnen. De ouders keken toe vanuit hun SUV’s die als een stilstaande file rondom kooi stonden opgesteld. Je mocht er eigenlijk niet parkeren en iedereen liet de motor draaien als alibi om daar stil te kunnen staan. Achter het glas zaten moeders en vaders die hun koffie dronken, de krant lazen of telefoneerden, en ondertussen met een schuine blik de meisjes in de kooi observeerden.
Tegen het middaguur kwamen we in de buurt van Ground Zero, waar het herdenkingsmonument voor 11 september wordt gebouwd. De toeristen zijn nagenoeg overal op Manhattan, maar hier hadden ze als een ware bezettingsmacht de straten overgenomen.
Om het monument te kunnen bezoeken, moest je eerst een kaartje halen bij het bezoekerscentrum een eind verderop. Er bevond zich een rij van een meter of vijftig voor de ingang. Geüniformeerde medewerkers stonden als kilometerpaaltjes langs het traject. In het centrum zelf bleek de rij nog langer. Iedereen schuifelde beleefd achter elkaar aan.
Met videobeelden en voorwerpen werd verteld over de levens van de mensen die waren omgekomen. De inzet van de tentoonstelling was duidelijk: het abstracte cijfer van drieduizend doden moest vervangen worden door drieduizend gezichten, drieduizend mensen met hun eigen verhaal.
Een verdedigbaar streven, maar het stond me toch een beetje tegen. Ze namen zoveel plaats in, de drieduizend individuen. Onwillekeurig moest ik denken aan de slachtoffers die nog zouden volgen en die elders opeengestapeld liggen in een handzaam getal. Ook tussen doden bestaat concurrentie.
Maar het meest fnuikende effect van de individualisering van de ramp was dat het mijn bedenking, elke bedenking, in een persoonlijke belediging veranderde. Een belediging van de brandweerman die me aanstaarde vanaf een levensgrote foto. Of van de receptioniste over wie zo liefdevol werd gesproken door haar nabestaanden op het videoscherm.
Toen we ons kaartje bemachtigd hadden, sloten we aan bij de menigte voor de toegangspoort van Ground Zero. Het bleek de eerste van een lange serie rijen te zijn voordat we het monument zelf bereikten. We schuifelden, we openden onze tassen, we liepen door scanners en poortjes, we stonden stil en we schuifelden verder, overal geëscorteerd door ernstig kijkende geüniformeerden. Ik dacht: eigenlijk is deze rij is het monument. Ik was alleen met mijn verveling en met mijn gedachten over wat zich verderop, achter de schutting, had afgespeeld. Bij een bedevaart gaat ook het niet om de bestemming.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

The Bag Snaggers

Mooi filmpje over een ogenschijnlijk simpel en niet al te groot probleem: plastic tasjes en ballonnen die in bomen blijven hangen. In New York richtte actrice Bette Midler in 1995 de NY Restoration Project op, die nog altijd dagelijks erop uit trekt om met hele lange stokken tasjes uit bomen te trekken.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende