De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland. We leven niet langer alleen maar in de Petabyte Age, we weten sinds vandaag dat we ook in de PetaFLOPS Age zijn aanbeland. Maandag werd de nieuwe toplijst bekend gemaakt, waarop de twee snelste supercomputers ter wereld deze snelheidsgrens glorieus hebben doorbroken. En daarmee breekt niet alleen voor onderzoekers een nieuwe tijd aan, ook gamers en beurshandelaren spinnen garen bij de snellere snelsten. Dat je laptopje waarschijnlijk niet de snelste ter wereld is, had je waarschijnlijk al wel langer vermoed. Al sinds de opkomst van de thuis-PC in de jaren zestig is er een parallele ontwikkeling in het allerhoogste segment gaande. De eerste CRAY supercomputers rolden in dat decennium van de lopende band. Deze monsters (want ze nemen in de regel meerdere vierkante meters in beslag) worden sinds die tijd gebruikt voor rekentaken die gigantisch veel berekeningen vereisen. In de wetenschap, maar ook op de beursvloer is men al jaren erg blij met de inzet van de bakbeesten. Bij het grote publiek is vooral de schaakcomputer Deep Blue bekend. Deze special purpose supercomputer versloeg in 1997 de wereldkampioen schaken, een prestatie die een paar jaren daarvoor onmogelijk geacht werd. Deep blue was helemaal niet zo intelligent als je zou verwachten: de immense rekenkracht waarmee Deep Blue de vele mogelijke stellingen berekende leverde hem uiteindelijk de overwinning op.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Beter laat dan nooit, moet voorzitter Nicholas Negroponte van de One Laptop Per Child (OLPC) project gedacht hebben toen hij deze week aankondigde dat het geweldige get-one-give-one (G1G1) programma nu ook voor ons in Europa beschikbaar komt.
Het OLPC project ontstond in 1997 als één van de resultaten van een serie conferenties die antwoord probeerden te geven op de vraag hoe die hippe mediatechnologie nou toch kon helpen bij het opheffen van ongelijkheden die er in de wereld heersen. Gesterkt door de constructivistische theorie van leren kwam men tot de conclusie dat het beschikbaar maken van technologie aan kinderen in derde wereldlanden ze de mogelijkheid zou bieden zich zélf aan de broekriem uit het moeras te trekken. Een laptop voor elk kind in de wereld is een mooi idee en ééntje die het verdient om serieus uitgeprobeerd te worden, ondanks alle tegenwerpingen.
Het project liep de afgelopen jaren tegen een hoop vertragende factoren aan. Er was onenigheid over het besturingssysteem en het al dan niet star vasthouden aan de Open Source filosofie. Er waren vragen over de landen die mee zouden doen en of er wel een minimum aantal orders zou komen. Onenigheden op hoog niveau zorgden voor weglopende partners en medewerkers, maar Negroponte hield stug vol. Eind vorig jaar was het dan zover en werden de eerste 100.000 exemplaren van de uiteindelijke XO-1 laptop naar Uruguay verscheept. Ondertussen zijn er al meer dan één miljoen exemplaren verspreid in onder andere Mexico, Peru en Ghana.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Hardcore gamers weten het al langer, en nu zullen ook steeds vaker gewone computergebruikers er kennis mee maken: De snelheid van je PC’tje worden niet langer alleen bepaald door je centrale processor (CPU): de grafische processor (GPU) neemt steeds meer taken over. De moderne grafische processor voert allerlei processen die te maken hebben met het correct in beeld krijgen van polygonen waaruit 3-D beelden zijn opgebouwd. Geen overbodige luxe als je een spelletje wil spelen: voor een beetje gamer is de videokaart de grootste kostenpost bij de aankoop van een nieuwe game-PC.
Het verschil tussen een CPU en een GPU is vooral de manier waarop berekening gedaan worden. Worden deze bij een CPU in serie dus na elkaar uitgevoerd, bij een GPU worden veel berekeningen parallel uitgevoerd. Heel handig als je een heleboel kleine dingetjes moet uitrekenen, zoals de bovengenoemde polygonen. Maar de parallelheid van de GPU kan ook voor niet-grafische toepassingen gebruikt worden. Met behulp van deze zogenaamde General Purpose GPUs kunnen ingezet worden om bijvoorbeeld genetische algoritmen efficient te kunnen uitvoeren. Ook kan audio sneller geanalyseerd worden.
De verschillen tussen de CPU en GPU liggen wat subtieler, maar de leukste uitleg komt toch van Jamie en Adam van het populaire Mythbusters op de show van NVIDIA, één van de belangrijkste videokaartfabrikanten:
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Net nu wij trouwe Windows gebruikers gewend zijn aan Vista, komt Windows-voorman Steven Sinofsky met de eerste details naar buiten over “Windows 7”, de opvolger van Vista die in 2010 naar buiten gebracht gaat worden. Het eerste bericht is meteen al een teleurstelling: het zal een doodgewone voortzetting (qua kernel en driver model) van Vista zijn en niet het lichtgewicht mini-operating system dat volgens eerdere geruchten de Microsoft traditie van logge OSsen zou doorbreken.
Hoewel Sinofsky erg weinig los wil laten in het interview, lijkt hij impliciet toe te geven dat tijdens de ontwikkeling van Vista de coördinatie met hard- en software fabrikanten over compatibiliteit te wensen overliet. Hoewel een hoop van deze problemen met het verschijnen van Vista Service Pack 1 opgelost zijn, hoopt Sinofsky dit keer in samenwerking met het ‘PC-Ecosysteem‘ de grootste problemen voor te kunnen zijn.
Rond dezelfde tijd dat dit interview uitkwam spraken Microsoft topmannen Steve Ballmer en Bill Gates op de ‘D Conference’ van Wall Street Journal’s “All Things Digital“. Ook daar werd een tipje van de sluier over Windows 7 opgelicht: Zo onthulden ze dat het al eerder bejubelde multitouch systeem ‘Surface‘ een integraal onderdeel zal worden van de user interface in de opvolger van Vista.
Deze week werd de nieuwste versie van Grand Theft Auto gelanceerd. Een game die al snel aangemerkt zal worden als de reden dat ouders het nodig vinden hun kinderen op te sluiten in de kelder, waarom Israël geen vrede kan sluiten met de Palestijnen en waarom alle Britten neergestoken worden.
Zelf heb ik een eerdere versie van de game gespeeld en ik moet zeggen dat ik op geen enkel moment de behoefte kreeg naar buiten te gaan om een prostituee te onthoofden. Sterker nog, zoals gebruikelijk met games zat ik op de knoppen te rammen zonder te begrijpen wat er gebeurde, tot er een boodschap verscheen dat de ?game over? was.
Het was vervelend, maar niet gevaarlijk.
Jeremy Clarkson, de sympathieke presentator van autoprogramma TopGear.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
[object:flash:http://www.geencommentaar.nl/media/ubuntu.swf width:450 height:380]
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Het Web 2.0 heeft ons al heel wat zegeningen gebracht en ook in Wetenschap en Techniekland plukt men nu de vruchten van de gecreëerde mogelijkheden. Zo worden onder de noemer Science 2.0 ruwe wetenschappelijke data gecommuniceerd via blogs en wikis en voeren academici felle inhoudelijke debatten via chats en social networking sites.
Het Web 2.0 heeft ook zijn uitwerking op de ontwikkeling en verspreiding van nieuwe technologie en haar toepassingen. De interactieve fora geven amateurs een platform om hun nieuwe snufjes te verspreiden en te verbeteren. Rond (geDiggde) goede ideeën verzamelen zich binnen de korste keren hele communities. Een heuse democratisering in de wetenschap en techniek dus. Grote spelers op de technologiemarkt lijken zelfs hun systemen zo te bouwen dat amateurs ermee aan de slag kunnen. Een goed voorbeeld hiervan is de Nintendo Wii en haar meesterhacker Johnny Lee.
Hoewel Johnny Chung Lee zeker geen amateur is, hij is onderzoeker bij Carnegie Mellon, is zijn claim to fame precies het soort ‘renegade science’ dat hoge ogen gooit op het Web 2.0. En dat allemaal door zijn hacks van het beste stukje consumentenhardware van 2007: de Nintendo Wii. De revolutionaire technologie van de Wii zit hem niet in de console zelf, maar in de controller: de Wiimote. Zoals ongetwijfeld al bekend is kunnen met de wiimote bewegingen van de spelers gedetecteerd worden. Hiervoor gebruikt de wiimote onder andere een Infrarood cameraatje dat de positie ten opzichte van de console kan ‘zien’. Hiermee laat Nintendo de spelers de spelletjes besturen. Hackers was het al eerder gelukt om het bluetooth signaal af te tappen voor gebruik buiten de standaard games om. Johnny Lee was de eerste die er de buitengewone mogelijkheden van inzag.
In navolging van andere Europese landen zoals Engeland en Italië, wil de overheid nu ook in Nederland videogames gaan verbieden gebaseerd op de inhoud daarvan. Minister van Justitie Hirsch Ballin gaat onderzoeken hoe hij games als Manhunt 2 tot ongewenst product in Nederland kan verklaren. Waar men op elk ander terrein de overheid betuttelend vindt, moet in dit geval de tere kinderziel gered worden!
“We hebben het over bijvoorbeeld spelletjes waarin het doden en misbruik van mensen tot vermaak wordt gemaakt”
De slogan ‘samen werken, samen leven‘ moet even wijken terwijl het stof van de ‘normen en waarden’ uit de voorgaande kabinetten wordt afgeblazen. Jammer alleen dat video-games als Manhunt 2 niet voor kinderen bedoeld zijn. De doelgroep voor dit soort video-games is volwassenen (incl. leeftijdsindicatie). Als zodanig mogen zij niet aan kinderen onder de 16 worden verkocht. Dit lijkt echter niet bij de meeste politieke partijen in te zinken. Het idee dat computer “spelletjes” voor kleine kinderen zijn is hardnekkig. Een achterhaald beeld als we naar de cijfertjes kijken.
De ESA rapporteert dat de gemiddelde leeftijd van een gamer 33 jaar is. 92% van de aankopen van videogames wordt gedaan door mensen boven de 18 jaar en de gemiddelde leeftijd van iemand die frequent games koopt is zelfs 38 jaar! Ook is er een grote groep 40+ers die fanatiek games speelt: huismoeders. Al gaat het in dit laatste geval om een specifieke markt van zogenaamde online casual games.
Er zijn maar liefst 78 genen verschillend tussen mannen en vrouwen. Dat krijg je natuurlijk als mannen van Mars en vrouwen van Venus komen. Dit uit zich in verschillende zaken, zoals onderstaande filmpjes laten zien:
– mannen en vrouwen douchen verschillend;
– mannen denken voordat ze praten en vrouwen andersom;
– het draait allemaal om vrouwen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.
Chiptune? SID? Het zijn niet de meest bekende termen. Mening muziekliefhebber zal er nog nooit van gehoord hebben. En als men er al van gehoord heeft is het beeld vaak bij voorbaat al negatief. Termen als chiptunes, en SID-remixes hebben namelijk te maken met muziek uit de videogame-industrie. Om preciezer te zijn, retro videogames. De deuntjes die bijvoorbeeld uit een oude Atari 2600 of Commodore 64 kwamen.
Wie echter denkt dat het dit artikel over oubollige nerdmuziek gaat zal bedrogen uitkomen. Er is namelijk een kleine, maar zeer actieve, remix- en chiptune-scene die prettig in het gehoor liggende dancenummers maakt gebaseerd op deze oude computerdeuntjes. Een aantal mensen in deze scene gaan zelfs zover dat zij de muziek direct componeren op een oud beestje als de Atari of C64. En, hoewel technisch gezien geen chiptunes, is er ook voor de liefhebbers van rockmuziek genoeg te vinden binnen dit genre. Rock coverbands die oude deuntjes op scheurende gitaren naspelen. Mocht zowel dance als rock niet je ding zijn, dan is er inmiddels ook het C64 orchestra. Een klassiek ensemble dat oude C64-tunes heeft bewerkt tot orkestrale stukken. Kortom, oude videogames zijn voor velen een inspiratiebron voor het maken van muziek.