Immigranten kosten de staat meer dan dat ze opbrengen? Mag je dat zegggen? Ja, dat mag je zeggen! Klopt het ook? Misschien.. misschien ook niet, dat zal je moeten onderzoeken. Mag je dat onderzoeken? Ja dat mag je onderzoeken! En dan? Wat dan als uit het onderzoek blijkt dat immigranten de staat inderdaad meer kosten dan dat ze opbrengen, wat dan? Wat dan mevrouw de voorzitter? Direct nadat (linkse) politici bezwaar maakte tegen de zoveelste provocatie van de PVV waren de badinerende typeringen niet van de lucht: "Links schiet in de stress, Pavlov-reacties, struisvogelgedrag, paniek, doofpot...". Maar het gaat niet om een vermeende angst voor de feiten het gaat om de intentie van waaruit dit onderzoek wordt gedaan die niet deugt. In de jaren zestig hebben Nederlandse bedrijven met politieke steun van met name CDA en VVD werknemers uit Zuid-Europa, Turkije en Marokko gehaald. In de jaren tachtig begon de gezinshereniging, voornamelijk gesteund door het CDA die graag een samenleving bouwt op hoekstenen. In de tweede helft van de jaren negentig ontstond er weerstand en werd het naar Nederland laten overkomen van een huwelijkspartner steeds moeilijker gemaakt. Iets waar de gemiddelde Nederlander met een crush op een Oekraïnse schone over kan meepraten.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Jawel, u leest het goed, Nederland krijgt een Nationaal Instituut Mensenrechten. Niet vrijwillig natuurlijk. Daar komt wat lichte dwang bij van de VN en de raad van Europa. Want waarom zou een beschaafd land als Nederland zoiets nodig hebben? Waarom zou een willekeurig land überhaupt zoiets nodig hebben? Het bewaken van de mensenrechten moet toch een integraal onderdeel zijn van al het beleid? We hebben toch immers al die verdragen getekend? Dat zit toch helemaal in ons rechtssysteem verweven? Waarom dan nog een apart instituut?
Heel veel vraagtekens dus. Niet dat ik er niet blij mee ben, want er schort steeds meer aan de mensenrechten in Nederland. Deze week nog stemt de Eerste Kamer waarschijnlijk in met twee wetten die wat basisrechten met voeten treden. De dataretentiewet (opslaan alle verkeersgegevens van internet en mobiel) en de wet die het mogelijk maakt van alle verdachten vingerafdrukken en nog wat meer af te nemen en op te slaan in een database (en die dan te bewaren, ook als blijkt dat de verdachte geen schuld had). Het principe onschuldig tenzij schuld bewezen wordt met die wetten onderuit gehaald. Ze slaan gewoon alles op, dan zien ze later wel of ze op basis daarvan iemand schuldig kunnen verklaren. En dat zijn dan alleen nog maar wetten waar ik me in verdiep. We zullen maar niet meer beginnen over het opsluiten en van het onderwijs weghouden van kinderen van illegale migranten.
Maar geloven dat dit instituut wezenlijk verschil gaat uitmaken doe ik ook weer niet. Het is een doekje voor het bloeden. Als de politici geen besef hebben van waar ze mee bezig zijn (uitkleden rechtsstaat en mensenrechten) dan zullen er wetten blijven komen die het alleen maar erger maken. Protesteren is dan mosterd na de maaltijd. Misschien dat je af en toe dan als land op de vingers wordt getikt door een VN, maar dat heeft andere landen er ook nooit van weerhouden gewoon te doen waar ze zin in hebben.
“Er zijn inhalige regenten, onaangepaste migranten, halsstarrige bureaucraten en schijnbaar blinde economische krachten die social dumping en verlies van nationale soevereiniteit veroorzaken. En het belangrijkst van alles: er bestaat een Europa-brede bestuurselite van hoogopgeleide, sociaal wendbare en weerbare kosmopolieten die deze problemen niet wil zien of er technocratische schijnoplossingen voor aandraagt.”
Aldus socioloog Pierre-André Taguieff die uitgebreid geciteerd wordt in het zeer lezenswaardige artikel “De frustratiemaatschappij: Het rechtse woedereservoir” van Aart Brouwer in de Groene Amsterdammer van vorige week. Genoeg stof tot nadenken in dit artikel voor beide kanten van het verhaal. Een aanbeveling.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Zo vlak voor het zomerreces van de politiek is het wel aardig om de huidige Nederlandse politieke blogosfeer eens in kaart te brengen. Er is veel veranderd dit seizoen. Er zijn met name een paar grote, semi-professionele, spelers bijgekomen.
We hebben dit als volgt aangepakt. Een korte enquête onder de redactie van wat men zag als een “politieke weblog”. Daar hebben we vervolgens de weblogs van partijgebonden individuen uit weggelaten.
Daarna hebben we ze gescoord op vier aspecten:
– Links / Rechts (-5 tot 5)
– Conservatief / Progressief (-5 tot 5)
– Schreeuwen / Argumenten (-5 tot 5)
– Relevantie in blogosfeer (0 tot 5)
Daarop hebben zes redactieleden gescoord.
Dat leverde de volgende uitslag op (zoals hierboven gevisualiseerd door Ad van der Stok analoog aan de Krouwelspace):
Uiteraard is dit extreem subjectief (zie maar de relatie tussen rechts en schreeuwerigheid). Daarom vragen we bij deze de reaguurders om hun eigen scores aan te geven. Er kunnen uiteraard ook nieuwe blogs aangedragen worden die wij gemist hebben.
Leuker nog is het natuurlijk als de genoemde blogs zelf ook deze indeling onder de loep gaan nemen en hun visie geven. Misschien dat er na de zomer dan een plaat ligt waar iedereen zich in kan vinden.
In de afgelopen weken sprak ik regelmatig vrienden en collega’s die stellen dat als Wilders ‘aan de macht komt’ ze naar het buitenland vertrekken. Nu begeef ik mij als burgerwoordvoerder van de Linkse Kerk natuurlijk in uitermate kosmopolitische kringen. Voor hen is de implicatie van een dergelijke uitspraak niet meer dan t.z.t. écht werk maken van die expat baan in Ecuador, Namibië of PNG. Of anders de rechten van dat tweede Braziliaanse of Keniaanse paspoort gebruiken.
Maar nu zegt ook ruim een derde van de Turkse en Marokkaanse moslims in Nederland te gaan emigereren vanwege de groeiende populariteit van Wilders. Een dergelijke volksverhuizing zal naast veel persoonlijk leed ook desastreus zijn voor de Nederlandse economie. Om dit te voorkomen is het wellicht een beter idee om Wilders zelf te laten emigeren? Hij laat immers regelmatig weten lak te hebben aan de Nederlandse rechtsstaat waarin iedereen gelijk is.
Wilders zei onlangs nog op de Deense televee dat hij miljoenen moslims wil deporteren. Zodra “ze beginnen over sharia of jihad” stuurt hij ze dezelfde dag nog weg. Persoonlijk stuur ik een politicus die over deporteren begint liever weg. Al doe ik dat met pijn in het hart omdat ik mij als wereldburger ook verantwoordelijk voel voor het land waar naartoe Wilders zal worden uitgewezen. Toch zijn er best plekken op aarde te bedenken waar Wilders zich wellicht wat meer senang voelt zodat hij het volksmennen kan laten en zich stort op minder destructieve hobbies zoals orchideeën kweken of kokkerellen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Geroepen hadden ze en hoe: om het hardst. Maar het bleven roependen in de woestijn met hun boodschap dat de zeespiegel door zou stijgen tot er geen dijk meer tegen gewassen zou zijn. De nieuw-rechtse coalities die ons land sinds het begin van de jaren tien regeerden hielden echter star vol dat er geen morzel gronds aan de zee mocht worden afgestaan. Miljarden werden gestoken in dijkverhogingen, golfbrekers, schiereilanden voor de kust, waarop godbetert dan ook nog een vliegveld onder het toekomstige zeeniveau. Helaas kregen de roepers in de woestijn gelijk. Het water kwam toch.
In maart 2072 deed zich de fatale combinatie van waterstanden en windrichting voor die maar eens in de vijftienduizend jaar voorkwam. Althans op de oude, nog niet opgewarmde aarde. Op zich hadden de dijken het moeten houden. De zeespiegel was nog net geen 2.62 meter gestegen t.o.v. het niveau van honderd jaar daarvoor. De harde westenwind blies het water bij springtij hoog tegen de Nederlandse kust. Maar toen het hoogste punt voorbij was, waren alle dijken nog intact. De wind ruimde sterk naar noord-noordwest. En toen kwam de verrassing. Op het moment van laag water was de verhoging nog steeds meer dan het normale hoogwaterniveau. Er werd onmiddellijk groot alarm geslagen.
Een moeizame evacuatie kwam op gang. Bewoners van laaggelegen gebieden direct achter de dijken kregen de opdracht zo snel mogelijk naar het dichtstbijgelegen hogere gebied te gaan. Als kwetstbaarste gebieden waren aangewezen Zeeland, Noord-Holland noordelijk van de Hondsbosche zeewering, Groningen en Friesland. In de chaos die volgde liepen de wegen al snel vol en binnen de kortste keren zat het verkeer muurvast. Via radio en cms werd de vluchtenden aangeraden dan maar naar het dichtstbijzijnde hoge punt te lopen. Het had een totale ramp kunnen worden, maar gelukkig liet de natuur het deze keer bij een waarschuwing.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
