Er zijn weinig plaatsen op de wereld waar uit de kraan beter water komt dan in Nederland. Van oudsher zijn we dan ook een volk van kraanwaterdrinkers, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Fransen. De typische Fransman blieft alleen flessenwater (wie het Franse kraanwater kent, begrijpt overigens wel waarom) en dan bij voorkeur ook nog van een specifiek merk. Dat de van tijd tot tijd georganiseerde blindproeverijen daarbij altijd heel confronterend zijn, zegt eigenlijk alles. Maar ook in Nederland rukt het flessenwater op. Wie een jaar of dertig het land uit is geweest en voor het eerst weer terugkeert, moet wel denken dat er hier een epidemie van diabetes is uitgebroken: overal in het straatbeeld zie je mensen met zo'n flesje in hand, zak of tas, waar regelmatig eens uit gelurkt moet worden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een internet gevonden, dus hier ook een korte Kopenhagen-update van Schütz, waar het echte nieuws nog immer niet uit het Bella Center komt, maar uit de straten, waar grote en grotendeels spontane klimaatacties elkaar onafgebroken opvolgen.
Vandaag was voor de groene groepen een erg geslaagde actiedag, de derde op rij van grote gerichte demonstraties. De aandacht ging specifiek uit naar de problematiek van klimaatontheemden (honderden miljoenen, verwacht UNDP) – maar de onderliggende boodschap is continu dezelfde: system change. Weg van de gedachte dat economische groei een constante moet zijn.
Een grote groep sympatisanten van Climate Justice Action werd aanvankelijk ter hoogte van het Deense parlement omsingeld door meerdere peletons politie, maar wist uiteindelijk vrij te breken en Christiania te bereiken. Opvallend was dat indivuele activisten niet door het politiekordon naar buiten wilden breken, maar dat daarentegen juist nieuwe demonstranten zich tussen de busjes door wurmden om zich aan te sluiten bij het protest.
Heel Kopenhagen is in de ban van de vastberadenheid van de aaneengesloten internationale activisten, die overigens massaal worden aangevuld door de Denen zelf. Permanent hooveren de politiehelikopters en overal onvoorstelbare hoeveelheden politiebusjes, die random de stoepen op rijden om nieuwe checkpoints op te zetten – en voorbijgangers fouilleren.
Dit is een gastbijdrage van Marjolein van de Water, samen met vier andere jonge mediamakers blogt ze momenteel vanuit Kopenhagen.
“We werden in kooien gestopt en terwijl we opgesloten waren, spoot de politie van alle kanten pepperspray naar binnen.” Marieke van Dam is een van de demonstranten die gisteren in Kopenhagen is opgepakt bij een demonstratie.
Twee weken voor aanvang van de klimaattop, is in Denemarken een nieuwe wet aangenomen die het mogelijk maakt mensen op te pakken nog voordat ze enig strafbaar feit hebben begaan. Iedereen kan sindsdien worden opgepakt op verdenking van het vormen van een risico voor openbare ordeverstoring. Deze wet maakte het afgelopen zaterdag mogelijk om honderden mensen op te pakken, alleen omdat zij zich toevallig in het deel van de demonstratie bevonden dat door de politie was uitgekozen. Het feit dat er kinderen tussen deze mensen zaten, was voor de politie geen reden om te twijfelen aan de functionaliteit van deze strategie. Integendeel, zondag paste zij dezelfde tactiek toe.
Zondag zijn er bijna 300 mensen opgepakt. Het gebeurde tijdens een actie die bedoeld was om de aandacht te vestigen op het enorme vervuilende karakter van de scheepvaart. Daarnaast was het een actie waarmee men opnieuw, zoals in de demonstratie een dag eerder, het statement wilde maken dat als we daadwerkelijk een einde willen maken aan de klimaatsveranderingen, een radicale verandering nodig is in de manier waarop we ons economisch systeem georganiseerd hebben.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dit is een gastbijdrage van Marjolein van de Water, samen met vier andere jonge mediamakers blogt ze momenteel vanuit Kopenhagen. Hieronder geeft ze een sfeerimpressie van de demonstratie van afgelopen zaterdag.
Op twaalf december vindt in Kopenhagen een grote demonstratie plaats waar rond de 100.000 mensen aan meedoen. Een bonte stoet loopt van het centrum van Kopenhagen naar het Bella Center, de plaats waar ambtenaren, regeringsleiders en lobbyisten zich deze week verzameld hebben om een oplossing te bedenken voor het klimaatprobleem. Hare Krishna aanhangers, anarchisten, hippies, communisten, socialisten, nonnen, moeders met bakfietsen vol kinderen, boeren, vakbonden, bejaarden en natuurlijk de grote milieu en ontwikkelingsorganisaties. Ondanks de diversiteit van de aanwezigen is de boodschap van de demonstratie unaniem: “Systeem verandering, geen klimaatsverandering!” De leus klinkt de hele dag in verschillende talen en ritmes, hierin ondersteund door soundsystems en sambabands.
Sommige van de aanwezige groepen pleiten voor een totale afschaffing van het kapitalistische systeem, anderen zijn gematigder en hopen vooral dat de regeringsleiders besluiten het systeem van CO2 emissiehandel af te schaffen. Er heerst wel grote overeenstemming over de negatieve rol die multinationale bedrijven spelen. Enerzijds als veroorzaker van het klimaatprobleem en anderzijds als zijnde veel te invloedrijke lobbyisten. “De bedrijven moeten hun verantwoordelijkheid nemen en als ze dat niet doen, moeten ze hiertoe gedwongen worden door de regeringsleiders.”, zegt Henry Saragih uit Indonesië. “Op dit moment is het andersom, de bedrijven hebben een positie waarin ze de regeringsleiders kunnen vertellen wat te doen. Het neoliberale systeem heeft ervoor gezorgd dat er bijna geen controle mogelijk is op de activiteiten van multinationale bedrijven.”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Een waarschijnlijk onderdeel van het mogelijke akkoord dat misschien in Kopenhagen tot stand komt om eventueel een beetje te doen aan de uitstoot van CO2 is de zogenaamde “Cap and Trade” constructies. Zoiets hebben we nu ook al onder Kyoto, maar dan nog een stapje verder. Is dat de oplossing?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.