Post-atheïst | Hollywood en de Bijbel

RECENSIE - [spoiler alert] – In de film Little Miss Sunshine is Olive, een wat dikbuikig kind, vastberaden mee te doen aan een schoonheidswedstrijd voor kleine meisjes zoals die vaker in de VS plaats vinden. Het komt niemand uit, maar toch onderneemt haar gezin de reis naar Californië om haar droom te realiseren. Het oude busje valt uit elkaar tijdens de 1300 km lange rit. Starten gaat niet meer zonder geduwd te worden, de schuifdeur dondert op het asfalt, de toeter weigert uit te gaan waardoor de snelwegpolitie ze in de smiezen krijgt. Niet handig als je zojuist opa opgerold in een laken uit het mortuarium hebt ontvoerd en in de kofferbak hebt gepropt. Het busje is namelijk niet het enige dat die zware onderneming niet kan doorstaan.

Maar krachten zijn simultaan in tegenovergestelde richting bezig. Bewuste familie begint aan het epos in een staat die velen van ons zullen herkennen als normaal. Toegegeven, een homoseksuele oom met een mislukte zelfmoordpoging achter de rug is niet wat je noemt een dagelijkse verschijning, maar de aldoor kibbelende familieleden, de weltschmerz van die oom en zijn neef, de levenslust van opa, de winner/loser-mentaliteit van pa, de gründlichkeit van ma, de zwijgende puber, het enthousiaste meisje met haar grote dromen…. het voelt vertrouwd aan. Moeder probeert de harmonie te bewaren; ze vecht tegen de loodzware negativiteit van haar naasten die mijlenver uit elkaar lijken te staan. Tot dochtertje die hele Little Miss Sunshine-farce even grandioos en onbedoeld als onverwacht te kakken zet. Als ze verwijderd dreigt te worden springen de drie mannelijke gezinsleden eensgezind het podium op om met haar te dansen. Wat ze nu bindt, is groter dan hun verschillen: hun gezamenlijke hekel aan het vermaledijde fenomeen ‘schoonheidswedstrijden voor kleuters’, hun liefde en respect voor Olive, het feit dat ze alle drie net een eigen droom aan diggelen hebben zien vallen en met hart en ziel met dat kleine meiske meeleven.