1. 3

    Merkwaardig dat Trouw dit kopt met ‘Een film over de profeet: het kan niet…’ Want het kan wel degelijk, hetgeen de in 1976/77 verschenen film Ar-Risalah / The Message bewijst. Die kwam destijds uit mét goedkeuring van Al-Azhar. Hij is opgenomen in een Engelse en een Arabische editie. In de Engelse speelt Anthony Quinn een van de hoofdrollen.
    De film waaraan Qatar werkt, met medewerking van Qaradawi, is al 2009 aangekondigd.
    Een storm in een glas water dus. Ook het feit dat een shi’itische versie niet de goedkeuring van de soennieten zal kunnen wegdragen.

  2. 4

    @3:

    1976/77 is wel een iets andere tijd.

    Voor de Islamitische Revolutie in Iran. Voor Afghanistan.

    Vooral ook: voordat Arabisch seculier nationalisme (ba’athisme, nasserisme) zijn aantrekkingskracht verloor. En dus ook voordat salafisme, wahhabisme, etc. die ideologische leegte voor een belangrijk deel wisten op te vullen.

    Nóg belangrijker: Mohammed werd in Ar-Risalah in het geheel niet afgebeeld:

    In accordance with Muslim beliefs regarding depictions of Muhammad, he was not depicted on-screen nor was his voice heard because Islamic tradition generally forbids any direct representation of religious figures. […]

    This rule extended to his wives, his daughters including Fatimah, his sons-in-law, and the first caliphs (Abu Bakr, Umar, Uthman, and Ali ibn Talib his paternal cousin). This left Muhammad’s uncle Hamza (Anthony Quinn) and his adopted son Zayd (Damien Thomas) as the central characters. During the battles of Badr and Uhud depicted in the movie, Hamza was in nominal command, even though the actual fighting was led by Muhammad.

    En dan nog was de film erg controversieel.

    Dus die nieuwe film is wel degelijk nieuws, lijkt me.

  3. 7

    @4 Dat in ar-Risalah de profeet niet in beeld komt, is me bekend. (Zelf realiseerde ik me dat destijds toen ik de film voor het eerst zag, pas na afloop. Ik had hem niet gemist in beeld.)

    Maar dat was mijn punt niet, dus je reageert hier op een stroman. Het punt van het Trouw-artikel was, dat je geen film over het leven van de profeet zou mogen maken. En dat is klinkklare onzin. Getuige het feit dat er al jarenlang zo’n film bestaat én getuige het feit dat niet alleen Iran, maar ook Qatar op dit moment aan zo’n film werkt. Dat er discussie is over de vraag of je de profeet mag afbeelden (shi’ieten zeggen van wel, soennieten zeggen over het algemeen van niet) doet daar niks aan af en is op zich ook geen nieuwsfeit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren