Zojuist bereikt ons via het altijd alerte peakoil.nl het bericht dat de knipmessen van het Saoedische koningshuis hun productie van vliegtuigbrandstof voor het Amerikaanse leger scherp hebben opgevoerd. Het staatsbedrijf Aramco zal dit jaar 1 miljoen ton brandstof voor het Pentagon opzij zetten in tegenstelling tot tweehonderdduizend ton vorig jaar. “I believe that Saudi Arabia was warned in advance of the increased US military activity starting early 2007 and may have allocated 1.0 million to 1.2 million tonnes of jet fuel for possible use by the US military during 2007,” one source said. (DailyTimes). Verhoogde militaire activiteit met vliegtuigen dus... Misschien ten behoeve van een eindsprint in Irak? Of zijn de extra liters brandstof bedoeld voor bombardementsvluchten op Iran? Wat is The Good Force van plan? Past dit bericht in de lijn van de onvolprezen Sargasso scoop met de uitgelekte ING marktanalyse? Of treffen we hier weer zorgvuldig geprepareerde oorlogshitserij aan?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Edison draait zich waarschijnlijk om in zijn graf, maar pakweg 130 jaar na zijn uitvinding van de gloeilamp gaat het ding er binnenkort toch echt aan. Want het inefficiënte energieverslindende peertje zal in rap tempo worden vervangen door duurzamere lichtbronnen zoals spaarlampen of zelfs nóg zuinigere led-lampen. Vorige week bereikte ons het nieuws dat de Amerikaanse staat Californië de gloeilamp per 2012 wil gaan verbieden en Philips roept al langer dat ze voornemens is te stoppen met de productie van gloeilampen, dit werd gisteren weer herhaald tijdens het radiodebat ‘Duurzaamheid en Nederland’. Exit gloeilamp dus, bij nader inzien zal zelfs Edison dat begrijpen. Bijgaande foto’s: Spontaneous Combustion.
Als ik de vrouw van Hu Jintao was dan zou ik mijn man van een buitenechtelijke relatie verdenken. Zo vaak reist Hu Jintao naar dezelfde plek af om nachtenlang niet meer thuis te komen. Maar Hu Jintao is de president van China en zijn bestemming is Afrika waar hij opzoek gaat naar grondstoffen voor zijn economie. Ondertussen leurt hij met ‘zachte leningen’ waaraan nauwelijks lastige voorwaarden kleven. Dit betekent: exit Wereldbank en de rest van het Westen met hun eisen aan goed bestuur en mensenrechten. Sommigen zien dit als een nieuwe fase van het dekolonisatie proces in Afrika, de gevolgen zullen in ieder geval ingrijpend zijn. Vandaag is Hu Jintao weer naar Afrika afgereisd voor een bezoek aan Kameroen, Soedan, Namibië, Zuid Afrika, Seychellen, Liberia, Zambia en Mozambique (Reuters). En terwijl op de top van de Afrikaanse Unie het conflict in Darfur domineert zal Hu Jintao deze keer dus ook een omstreden bezoek aan Soedan brengen. Olie staat bovenaan de agenda, en daardoor ook het bezoek aan Sudan.” China haalt een derde van de aardolie die het invoert uit Afrika. Naast Sudan horen ook Angola, Gabon, Nigeria en Tsjaad tot de Chinese leveranciers (IPS). Over de vermeende Chinese betrokkenheid bij de genocide in Darfur is het internet volgeschreven, maar hier vindt u alvast een beginnetje. Zal Hu nog wat handjes gaan schudden in een vluchtelingenkamp of doen alleen Westerse hypocrieten dat?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
L’Alliance pour la Planète lance un appel simple à tous les citoyens, 5 minutes de répit pour la planète : tout le monde éteint ses veilles et lumières le 1er février 2007 entre 19h55 et 20h00 (amisdelaterre.org).
Op intiatief van een franse alliantie van milieuorganisaties zullen op 1 februari tussen 19.55 en 20.00 in Europa wellicht duizenden mensen hun lichten in huis doven. Vijf minuten geen electriciteitsverbruik zou de aarde namelijk even een adempauze moeten geven. Afgezien van het feit dat er bij de goedwillende participanten vast nog wel een paar apparaten op stand-by zullen staan en dat de industrie ook een groot deel van electriciteitsconsumptie voor haar rekening neemt vraag je je toch af wat er zou gebeuren als heel Europa even vijf minuten geen stroom zou afnemen? Electriciteitsproducenten zouden dan een serieus probleem hebben, waar moeten alleen al de 59 franse kerncentrales met hun stroom naartoe? Gelukkig voor de aarde dat dit intiatief waarschijnlijk vrij beperkt zal blijven, al weet je het na een publicatie op Sargasso maar nooit…
Dit is deel III van een drieluik over democratie in Azerbajdzjan – een verhaal opgetekend aan de hand van krantenartikelen. De quotes zijn afkomstig van Coen van Zwol, correspondent van het NRC Handelsblad in Moskou – naar wie vriendelijke dank uitgaat.
We schrijven bijna een jaar later. Ik vlieg terug naar Baku voor een aantal conferenties over ‘energy-security’, en wil een paar oude vrienden opzoeken, en kijken hoe een dergelijke ‘democratie’ zich ontwikkeld.
Baku is veranderd. Plots staan er potsierlijke hotels, en men heeft een nieuwe muntsoort ingevoerd die verdacht veel op de euro lijkt. Hoogbouw lijkt het nieuwe adagium, en de infrastructuur is enorm verbeterd. Wat mijn vrienden en kennissen betreft hoef ik me weinig illusies te maken. Murad is terug in London. Rashid zit ergens in de bergen, Emin woont in Moskou, een andere Rashid zit in New York.
Tijdens een conferentie in datzelfde Hyatt hotel krijg ik een aanvaring met Tahir Taghi-Zadeh, de directeur van het ‘Pers en Informatie departement’ op het ministerie van Buitenlandse Zaken. In de pauze leggen we ons conflict iets bij, en hij nodigt me uit voor koffie.
Tahir is een goedlachse man die het naar eigen zeggen altijd op prijs stelt om ‘open and frank’ met buitenlanders over de situatie in zijn land te praten. Hij legt uit dat de renovatie in het gebouw de vernieuwing van BuZa goed illustreert. Vroeger was het zijn werk uit te pluizen wat de media schreven over Azerbajdzjan, en dat eventueel bij te sturen. Nu brengt hij het grootste deel van zijn tijd door op seminars en conferenties, en geeft hij journalisten ‘betrouwbare’ informatie over de status-quo in Azerbajdzjan. Hijzelf en grote delen van zijn departement komen voort uit het voormalige amassadepersoneel in Washington. Ze praten naar hartelust en drinken koffie uit grote mokken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dit is deel II van een drieluik over democratie in Azerbajdzjan – een verhaal opgetekend aan de hand van krantenartikelen. De quotes zijn afkomstig van Coen van Zwol, correspondent van het NRC Handelsblad in Moskou – naar wie vriendelijke dank uitgaat.
Voor de verkiezingen zelf reden we naar het noorden, tot vlak aan de Russische grens – Dagastan. Net buiten Baku zat een man langs de kant van de weg, letterlijk in z’n onderbroek. Hij probeerde zijn jeans te verkopen. Drie dagen later reden we terug, en zat hij er nog.
Een groepje Jonge Democraten staat in een hoekje van het Hyatt te giebelen. Zij namen waar in het noordelijk Katsjmas en het westelijke Ganja. ,,Ik was vorige winter in Oekraïne. Daar ging de fraude stiekem, onder de tafel. Dit was hardcore”, zegt Olaf Koens. Hij achtervolgde een Mercedes door de stoffige straten: de eigenaar trok langs de stemlokalen om kiezers ervan te doordringen dat hun baan op het spel stond. ,,Hij maakte ze wijs aan de inkt op hun duim te kunnen zien op wie ze hadden gestemd.” Clanleiders reden hun aanhang naar de stemlokalen, en bij de telling ging men helemaal los. ,,Ze vouwden de biljetten niet eens open, telden ze automatisch bij de regeringskandidaat.” Een voorzitter van een stembureau, tevens schoolhoofd, dreigde een docente met ontslag toen ze protesteerde.
Thijs Brandenburg zag in Ganja ,,voor elk stemlokaal zo’n muur van leren jassen en gouden tanden”. De mannen schudden kiezers de hand, vertelden ze wat te stemmen. Soms was de voorzitter behulpzaam bij het invullen van het stembiljetten, soms kon iedereen meekijken in het stemhokje. De waarnemers vermoeden dat incompetentie een even grote rol speelde als kwade wil en regeringspartij YAP ook zonder fraude wel had gewonnen. Koens: ,,Maar 40 of 5 procent voor de oppostie, dat is nogal een verschil.”
Navelstaarderij blijkt bij ING niet in de “corporate culture” te zitten. In tegenstelling tot andere financiële instanties geeft de bank aan dat een preventieve aanval van Israël op de nucleaire installaties van Iran een reëel scenario is. Zie haar keiharde marktanalyse van 9 januari, “Attacking Iran, the market impact of a surprise Israeli strike on its nuclear facilities” [scroll naar tweede item]. Reëel vanwege: De verwachting van de Israëlische geheime dienst (Mossad) dat Iran tegen 2009 een nucleair wapen in bezit zal hebben; De toegenomen rugdekking van de Verenigde Staten, die meerdere vliegdekschepen naar de Perzische Golf stuurden in de afgelopen weken; Het einde van de tijdslijn op 20 februari voor de intrede van sancties tegen Iran van de Verenigde Naties die samenvalt met de toegenomen activiteit van de VS; De zeer gelijkende situatie als ten tijde van het Osiraq incident in 1981, toen Israël een bombardement uitvoerde op het Iraakse nucleaire programma.
Het ogenschijnlijk interne rapport [.pdf] is vrij te downloaden op de website van een Amerikaanse beursexpert. Volgens het rapport zullen de effecten van een aanval op Iran voor financiële markt ingrijpend zijn. De Amerikaanse dollar maar vooral ook de Turkse lira lopen kans onderuit te gaan. Beurskoersen zullen scherp dalen en de olieprijs schiet omhoog: 80 dollar per vat is niet ondenkbaar. Het ING rapport geeft ook een beleggingsadvies: investeer in olie, Rusland en goud, maar mijdt Israël en Turkije. Wie nu zijn aandelenpakket wil omgooien moet snel zijn: With a diplomatic solution apparently still far off, Israel may take the opportunity to attack within the cover of two US aircraft carrier strike groups due to be in place in the Persian Gulf within weeks.” (jsmineset.com).
Bush gaat in zijn nieuwe State of the Union toespraak van vannacht kort in op klimaatverandering en zegt een gigantische hoeveelheid over de aardolieverslaving van de Amerikanen. Om het laatste op te lossen stelt Bush de grote Amerikaanse natie één vooruitstrevend doel. Het verhogen van het aandeel hernieuwbare en alternatieve bronnen in de energiemix naar 15 procent in 2017. Om de Amerikaanse auto’s van biobrandstoffen te voorzien, de keuze van de regering Bush, is in dat geval dagelijks 362 miljoen liter aan biobrandstof nodig, vijfmaal het huidige doel voor 2012 van de Bush regering. Daarvoor is ongeveer 12% van het totale landbouwareaal in de V.S. nodig. Mochten de “technological breakthroughs” waar Bush aan refereert niet snel komen, dan wordt meer dan de gehele Amerikaanse maïsproductie opgeslokt om de Amerikaanse auto op “groene” wijze voort te stuwen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dit is deel I van een drieluik over democratie in Azerbajdzjan – een verhaal opgetekend aan de hand van krantenartikelen. De quotes zijn afkomstig van Coen van Zwol, correspondent van het NRC Handelsblad in Moskou – naar wie vriendelijke dank uitgaat.
In december 2004 sliep ik in een busje onderweg van Kiev naar Mikolayiv, een paar dagen voor de 2e ronde van de presidentsverkiezingen. Oleg maakte me wakker: “Kijk, nu is het oorlog”. Er reden 6 bussen met politieagenten voorbij. “Ik heb al zeker 30 bussen gezien vannacht”, zei Oleg – die daarom slecht kon slapen. “Ze halen jonge politieagenten uit de dorpen en steden uit het zuiden, die moeten straks ‘Maidan’ schoonvegen en alle demonstraten uit het centrum meppen”. Gelukkig liep in Oekraïne alles anders.
Revoluties zijn verslavend; als je er eentje meemaakt, wil je er meer zien. Met een aantal organisaties en een paar vrienden heb ik een NGO verkiezings-waarnemingsmissie georganiseerd. Samen met democratisch gezinde jeugdorganisaties uit verschillende regio’s zouden we de parlementsverkiezingen waarnemen.
Op 16 oktober zou Goelijev [een oppositieleider in ballingschap, Sargasso] in Baku landen. De oppositie riep haar aanhang op hem massaal te verwelkomen, maar president Alijev jr. sloot het vliegveld hermetisch af met duizenden agenten, waarna het toestel met Goelijev onverrichter zake terugkeerde naar Oekraïne.