De bioindustrie volgt een vernietigende efficiëntie zoals onlangs helder in beeld gebracht werd in de documentaire Our Daily Bread (fragment 1 , 2). Dierenrechtensorganisaties en de PvdD bekritiseren onafgebroken de leefomstandigheden in de bioindustrie. Vorige week besliste de Europese Unie dat er tegenwoordig maximaal 21 vleeskippen per vierkante meter mogen worden gehouden. Dierenrechtenorganisatie GAIA is diep teleurgesteld de EU-richtlijn betekent volgens haar weinig of geen verbetering voor het welzijn van de vleeskippen. Er valt natuurlijk veel aan te merken op hoe wij hier in het geïndustrialiseerde Westen met onze productiedieren omgaan. Maar in de Derde Wereld is het ook niet altijd veel (kippen)soeps. Wellicht scharrelen de kippen daar rond op het erf, maar ze moeten vaak meerdere keren per week worden vervoerd naar de markt om daar urenlang vastgebonden in de zon te liggen en indien niet verkocht 'savonds weer terug, bungelend aan de brommer. Is een bioindustriekip met een eenmalig transport dan niet beter af? Naar aanleiding van de fotoserie: How To Carry A Chicken (Around the World) vraagt de babbelbox u: Wie is beter af? Een Derde Wereld kip of een Europese kip? Of is dit een vraag van een kip zonder kop?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sinds 1 mei zijn de grenzen open voor werknemers uit Polen en andere landen uit Midden- en Oost-Europa. Dat is mooi want er is in Nederland een groot tekort aan vakmensen. Door een overschot aan doctorandussen met twee linkerhanden bevonden de Nederlandse aannemers zich jarenlang in een riante positie. Iedereen kent wel het fenomeen van de aannemer die zijn neus ophaalt voor klusjes onder de 5000 euro, de patserige wagen waarmee ze komen voorrijden en de factuur die altijd hoger uitpakt dan vooraf was afgesproken. Geeft allemaal niks, want zonder hen zou dit land nooit van de grond zijn gekomen en zaten al die doctorandussen in lekkende huizen. Het mag wat kosten, tóch?!
Nu krijgen de Nederlandse aannemers versterking uit het Oosten. Maar in plaats van blij te zijn met de verlichting van de werkdruk overheerst argwaan en afgunst. De Polen, zich niet bewust van de lokale prijsafspraken, zouden onder de prijs werken. Tevens spelen deze werklustige lieden niet het spel mee van ‘moeilijk doen naar de klant’. Nee integendeel, ze nemen zo maar kleine rotklusjes aan en gaan zonder mokken aan de slag. Vervelend als je jarenlang gewend bent geweest aan een monopoliepositie. Ondertussen gaat de Arbeidsinspectie erop toezien dat de nieuwe Oosteuropese werknemers niet onder het minimumloon werken. Terecht, regels zijn regels en ook werknemers uit nieuwe lidstaten hebben recht op bescherming. Saillant detail is echter dat de Arbeidsinspectie werkt op basis van tips. En daar kan je als jaloerse Nederlandse aannemer natuurlijk lekker mee gaan lopen treiteren. Hoorde u toevallig een vreemde taal op de bouwplaats: aangeven die hap! De eerste enthousiaste reacties zijn al binnen: “Ik ben ENORM blij met deze ontwikkelling, ik ga er dan ook gretig gebruik van maken”. (Reaguurder Marcel op bizz.nl). Arme opgejaagde Polen…
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Food miles are a very simplistic concept, but it is misleading as it does not consider the total energy use, especially in the production of the product.” (Prof Caroline Saunders – Sunday Telegraph)
Terwijl bepaalde milieuorganisaties juist hameren op het feit dat je uit ‘klimaat-oogpunt’ (lees: CO2-uitstoot) beter groente en fruit uit eigen land/regio kan eten toont Brits wetenschappelijk onderzoek [.pdf] aan dat deze vlieger niet altijd op gaat. Het (overdadig) gebruik van kunstmest, verwarming van kassen en het (significant hoger) gebruik van landbouwmachines maakt dat een appeltje van eigen grond soms verantwoordelijk is voor meer CO2-uitstoot dan eentje die van de andere kant van de wereld ingevlogen wordt.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De Europeaan Herman Wijffels legt in een interview met de Volkskrant uit hoe rampzalig het bewind van Bush-vertrouweling Paul Wolfowitz voor de Wereldbank is geweest. Naar eigen zeggen ging Wijffels niet naar Washington om vrienden te maken en was de Nederlandse kabinetsformatie vergeleken met deze affaire een eitje.
‘Deze man gaf op een desastreuze manier leiding. Hij maakte de bank volstrekt onveilig. Het vertrouwen dat bestond is daardoor overgegaan in wantrouwen. Bovendien heeft geen coherente strategie ontwikkeld voor de Wereldbank. Ik was daarover met hem in gesprek. Maar hij had er weinig gevoel voor.’
(Herman Wijffels over Paul Wolfowitz in de Volkskrant)
Het is een vliegtuig?! Het is een graanmachine?! Nee… het is…!!!
Garnalentrawlers in de monding van de Yangtze rivier veroorzaken met hun sleepnetten zogenaamde ‘mudtrails’. Ondertussen waarschuwen visserijbiologen voor de desastreuze impact van de sleepnetten op het mariene ecosysteem. These sediments, they say, smother any bottom-living creatures, cause over-enrichment of algae, and may even cause “dead zones.” (telegraph.co.uk)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.