Dit is het begin van een nieuwe serie op GeenCommentaar, die onregelmatig zal verschijnen. Het doel ervan is de lezer bekend te maken met de niet geringe zegeningen van de Duitse beschaving, op alle terreinen: de Duitse beschaving die in Nederland immers zo vaak het slachtoffer wordt van onbegrijpelijke vooroordelen.
Duitsers zijn altijd wat intensiever bezig met hun gezondheid dan Nederlanders, en houden er op dit punt ook vaak tamelijk curieuze ideeën op na. Een hit in Duitsland, en vrijwel onbekend in de rest van de wereld, is maretak-thee. Thee op basis van maretak, zeker. Het wordt aanbevolen in Duitsland omdat het een wondermiddel tegen kanker zou zijn. Maretak-thee zal vast niet ongezond zijn, maar een wondermiddel is het beslist niet. Wonderen bestaan namelijk niet. Bovendien zijn er ook berichten dat maretak enigszins giftig kan zijn.
Desondanks beveel ik het produkt toch aan, vanwege de potentieel sterkste werking die er bestaat. De placebo is met afstand de meest briljante medische vinding uit de geschiedenis, voor de inenting, de penicilline en de harttransplantatie. De psychologische bijwerking, het gevoel dat een mens bij een medicijn heeft, is veel belangrijker dan de feitelijke werking. Hier maken we even een uitstapje naar de Franse cultuur. De stripverhalen van Asterix hebben in 1959 hun debuut gemaakt, in Frankrijk, in Duitsland, in Nederland, en elders, en zodoende is onderhand de overgrote meerderheid van onze bevolking ermee opgegroeid. De verhalen draaien om een toverdrank die de helden bovennatuurlijke krachten verleent. Het enige bekende werkzame bestanddeel van de toverdrank uit deze stripverhalen is maretak. Een thee op basis van deze parasiet zou mensen die het drinken wel eens de illusie kunnen geven net zo bovennatuurlijk sterk en onkwetsbaar te zijn als Asterix. De illusie is in dit soort gevallen het halve werk, en zo wordt maretak-thee alsnog een soort wondermiddel.
