Boeverij in het digitale tijdperk

Waarin de auteur een lans breekt voor het bijbrengen van digitale vaardigheden aan inbrekers en andere ouderwetse boeven. Zodat fysieke overvallen voorgoed verleden tijd worden. Laatst was ik bij de bank om vijfjes te halen. Voor mijn werk heb ik veel vijfjes nodig, vandaar. Maar de bank heeft geen vijfjes meer voorradig. Ik moet ze bestellen en op een afgesproken dag ophalen. Zo niet, dan worden ze dezelfde avond teruggestuurd naar, ja, naar waar eigenlijk? Ik vroeg de beambte naar het waarom van dit beleid. “We houden liever geen cash meer in huis,” zei hij. Begrijpelijk: ze zijn bang voor overvallen. Eigenlijk willen ze van het contante geld af. Alle transacties zouden per internet moeten gaan, want een online saldo leegroven is minder ingrijpend dan een overval. Voor degene die overvallen wordt,  dat spreekt.

Door: Foto: Lydia (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

‘Brandend spoor van ellende door Oost-Europeanen’

Aldus een kop in de Telegraaf van woensdag. Of vind u deze mooier, op GeenStijl: Agent John (020) over de MOE-lander TERREUR.

Geenstijl had een stukje van agent John Beerman van de Amsterdamse politie. Deze agent had in het politieblad ‘Blauw’ een kolom geschreven waarin hij een paar pittige uitspraken doet. Ik beperk mij tot de cijfers. Geenstijl:

De laatste 1800 verdachten in onze regio waren als volgt verdeeld: Pools 317, Roemeens 253, Leetowers 206, Bulgaars 55, Nederlands 226, waarvan deels met een dubbele nationaliteit [lol-red]. Van deze 1800 hadden er slechts 117 een vast adres in Nederland.”  

1800 verdachten dus, waarvan 226 Nederlander maar daar zitten ook nog allochtonen in die in grote meerderheid immers de Nederlandse nationaliteit hebben.

Het sommetje van John laat zien dat er meer Roemenen verdacht zijn in de regio Amsterdam-Amstelland dan alle autochtonen en de overgrote meerderheid van Marokkanen, Antillianen, Surinamers, Turken etc.  bij elkaar.

In dit rapport van de Gemeente Amsterdam van afgelopen februari staat:

In de periode 2008-2010 zijn er in Amsterdam jaarlijks gemiddeld 1.650 Oost-Europeanen unieke verdachten betrokken geweest bij één of meer misdrijven. Dit is 4,7% van alle verdachten die in Amsterdam een misdrijf hebben gepleegd

Foto: copyright ok. Gecheckt 24-10-2022

Tuig is tuig

Een crimineel is een crimineel. En straattuig is straattuig. Dus Nederland: deal with it: ook de crimineel Ahmed is van ons. Geef hem geen legitimatie voor zijn daden. Spreek ook hem aan als een burger die verantwoordelijk is voor deze samenleving, en reken hem vervolgens daar op af. Dat schrijft Dilan Yesilgöz, redacteur van Republiek Allochtonië.

Burgemeester Hoes heeft een groot probleem met drugsrunners in zijn stad. Hij heeft onderzoek laten doen naar de herkomst van deze criminelen en is tot de conclusie gekomen dat het veelal Marokkaanse Nederlanders uit Rotterdam, Gouda en andere grote steden zijn. Het zijn draaideurcriminelen die opgepakt worden omdat ze dealen en vanwege ons rechtssysteem de volgende dag weer buiten staan. De burgemeester heeft er ongeveer 500 in zijn stad. ‘als je er 100 aanpakt, staan er weer 100 voor de deur’. Een hardnekkig probleem waar deze burgemeester wat mee moet. En met onze huidige wetgeving is het nogal lastig om deze gasten keihard aan te pakken. De volgende dag staan ze immers weer lachend buiten. Om toch enige actie te kunnen ondernemen heeft de burgemeester het voornemen om het eergevoel van deze Marokkaanse drugsrunners aan te spreken. Dit wil hij doen door met de families in Marokko in contact te komen, ze te vertellen wat voor puinhoop hun neefje hier in Nederland ervan maakt. Echter, naar mijn mening is dit ook een heilloze aanpak.

Al in de jaren negentig brachten criminologen cultuur en afkomst in verband met criminaliteitscijfers van bepaalde bevolkingsgroepen. Daar waar zij destijds door politiek correct Nederland werden uitgemaakt voor racisten, is het nu van links tot rechts gangbaar om zowel de problemen als de oplossingen vanuit culturele achtergronden te verklaren en te formuleren.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Waarom is de regeringscoalitie voor strenger drugsbeleid?

Vanmiddag vindt in de Tweede Kamer een plenair debat plaats over het drugsbeleid. Het was al bekend dat de huidige coalitie voor beperkingen in het gedogen van softdrugs was. Maar nu treedt de VVD naar buiten met het voorstel om hasj maar gewoon helemaal te verbieden. De reden? Marokkaanse drugsbendes verdienen er teveel aan.

Zowel bij dit voorstel als bij het overige beleid van de laatste anderhalf jaar ontbreekt het volledig aan een realistische onderbouwing. Sinds wanneer helpt het illegaal maken van drugs tegen de drugshandel? 50 jaar “war on drugs” heeft ons immers geleerd dat precies het omgekeerde het geval is. Waar is de bewijsvoering dat het illegaal maken van iets ervoor zorgt dat er minder gebruik zal zijn? Het enige wat zal gebeuren (en dat is wel aantoonbaar) is dat de aanvoer voor het gebruik zich van het gedooggebied in de coffeeshops naar de illegale straathandel zal verplaatsen.
En waarom worden drie decennia van succesvol gedoogbeleid genegeerd? Komt dit alleen maar doordat de buitenlanders niet meer mogen profiteren (hetzij als crimineel, hetzij als consument) van ons half-gedoogbeleid? En als dit al het geval is, waarom dan niet juist kiezen voor de omgekeerde weg. Alles legaal maken zodat de illegale bendes niet meer kunnen profiteren en we open met onze buurlanden kunnen praten over verandering van de positie ten opzichte van drugs. Weg probleem.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De kunst van het nietsdoen – criminalisering van hangjongeren

Een gastbijdrage van Martijn de Koning.

Eén van mijn vaste lezers maakte mij attent op Mart’s blog met een stuk over ‘geïnstitutionaliseerd Marokkaantje pesten‘. Hij schreef dit naar aanleiding van de volgende poster in het kader van een wervingsactie van de politie voor nieuw personeel.

U ziet hier het bijbehorende filmpje:

De campagne maakt overigens gebruik van wel meerdere stereotyperingen:

Maar ik wil het even hebben over het deel met de hangjongeren. Zoals in het blog wordt opgemerkt gaat het niet zozeer om de diender op straat maar om de copywriter die de slogan ‘Kun jij duidelijk maken dat niets doen ook overlast kan geven?‘ heeft bedacht en de politieorganisatie die deze campagneposter en film goedkeuren. Wat hier gebeurt is te zien als onderdeel van de criminalisering van ‘hangjongeren’. Waar het eigenlijk door de geschiedenis heen zeer gebruikelijk is dat jongeren, in het bijzonder jongens, in de openbare ruimte bij elkaar komen, elkaars grenzen en die van anderen aftasten en nieuwe grenzen vastleggen als onderdeel van het proces van opgroeien, zien we eveneens dat dit altijd met argusogen gevolgd wordt door volwassenen. Het zijn immers deels de grenzen die volwassenen gesteld hebben die worden afgestast, uitgedaagd, overschreden en veranderd. De hangplekken krijgen voor jongeren een speciale betekenis tijdens en door het hangen als een plek waar men elkaar ontmoet en waar ze hun identiteit en het idee van zichzelf zijn vorm en inhoud krijgen. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat mensen jaren later daar nog met enige nostalgie aan terug denken bijvoorbeeld als ze er langskomen. Het is één van de manieren waarop een verbondenheid met iemands lokale omgeving wordt geschapen. Het gaat ook om het claimen van een plek en ruimtelijke autonomie ten koste van andere hanggroepen en volwassenen bijvoorbeeld door het achterlaten van graffiti of ‘rommel’ (meer dan eens afval van de Mac waar men net vandaan komt).

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Vorige Volgende