GC Lezersservice: Hoe deden we het?

De Volkskrant onthulde vanochtend wat we allemaal eigenlijk al hadden kunnen zien: het nieuwe logo van het Rijk is niet nieuw. Nee, het is hetzelfde logo dat het Ministerie van Algemene Zaken al voert! Met één verschil: de kleurstelling is omgedraaid. Om een idee van het baanbrekende ontwerp te krijgen hierbij de twee logo’s naast elkaar. Links het oude, rechts het nieuwe logo.

Studio Dumbar, verantwoordelijk voor beide(!) logo’s, haalt om dit recht te praten de Griekse mythologie erbij. Volgens hen hebben ze alle mogelijkheden onderzocht. Kleurstellingen, nieuwe logo’s en al hetgeen een designer wél hoort te doen bij een nieuwe opdracht. Maar uiteindelijk kwamen ze, net als Odysseus, thuis uit.

En wat kost dat nou, het omdraaien van twee kleuren? 60.000 euro.

Makkelijk verdiend. Zeker omdat ze het oorspronkelijke logo ook hadden ontworpen. En daar hebben ze vast ook een een aardig bedrag voor gekregen.

Op oudejaarsavond heb ik zowel de shows van Guido Weijers als die van Jan Jaap van der Wal gezien. Wat mij opviel? De gehele politiek kreeg er van langs, maar Wilders en Verdonk moesten het in beide shows meer ontgelden en ook hun achterban bleef niet buiten schot. Wat is dat toch met die Nederlandse cabaretiers? Zijn ze groot gemaakt door de linkse publieke omroep? Geïndoctrineerd? Of zijn er, op Wilders na, gewoon geen goede rechtse cabaretiers?

Persoonlijk denk ik dat het geen toeval is. Je moet, om cabaretier te zijn, een redelijke dosis maatschappelijke betrokkenheid hebben. Je moet je immers druk kunnen maken over de onredelijkheden en oneerlijkheden in onze samenleving.

Dat zijn toch typisch ‘linkse’ verworvenheden. Dus moeten we nu maar gaan oproepen dat de Bond voor de Cabaretiers een zelfonderzoek start of ‘ze misschien te links zijn’? Nee natuurlijk niet. Mensen die creatief zijn hebben blijkbaar van nature een ‘hang naar links’. Misschien wel omdat ze meer dan gemiddeld subsidie nodig hebben, of gewoon wat gevoeliger zijn voor leed. Let wel, ik zeg hier niet dat ‘rechts’ cabaret (of gevoeligheid) onmogelijk is, of dat er geen ‘rechtse’ cabaratiers zijn, alleen maar dat ze in de minderheid zijn.

Als ik zo kijk naar de meest gelezen artikelen op NU.nl van het afgelopen jaar dan wordt het idee dat ik heb van Nederland toch wel enigszins bevestigd: de inwoners van dit land kan het geen zak schelen wat er buiten onze landsgrenzen gebeurt.

Wij mogen dan wel zo’n grote bek hebben over de vermeende onwetendheid van bijvoorbeeld Amerikanen over buitenlandse politiek, maar het lijstje van NU doet vermoeden dat het met het overgrote deel van het Nederlandse volk niet veel beter is gesteld. Nee, waarschijnlijk nog erger, aangezien ons land zoveel kleiner is dan de VS. In de top 20 van meest gelezen artikelen komen slechts drie artikelen voor die ‘buitenlands’ zijn, waaronder het bericht dat Rasmussen uit de Tour is gezet, wat toch ook bijna een binnenlandse aangelegenheid was.

Als je kijkt naar welk nieuws Nederlanders dan wel ‘consumeerden’ dan is dat bijna zonder uitzondering ‘klein’ leed, steek- en schietpartijen. Of ‘groot’ leed waar men direct bij betrokken was, zoals de storm en sneeuw van begin dit jaar. En natuurlijk de roddel en achterklap, zoals Manon Thomas en de sexfilm van wannabe-model Kim Feenstra. Of de uitbraak van Bokito. De overkoepelende eigenschap van dit nieuws is ‘sensatie’. Slechts één politiek artikel was interessant genoeg voor de top 20. En dat was het feit dat Verdonk er door Rutte werd uitgekegeld. Verrassend.