2500 pedofielen mogen bij Elektronisch Kinddossier

Hallo hongerigen!

Na het overweldigende succes van GC’s vorige Koelinere Zaterdag (die om praktische redenen toen op vrijdag plaats vond) is uw aller Lord Flash weer eens achter de pannen gekropen om een recept te testen. (Zeg maar: “Dank u, Lord Flash.” Heel goed.)

Ook ditmaal staat in de Koelinere Zaterdag de Italiaanse keuken centraal. Het gerecht van studie deze middag is de zogenaamde “Pasta van het karretje.” Over de oorsprong van de naam zegt meneer Google niks, maar consultatie van de huisitaliaan leert dat de pasta vroeger van het karretje afgeschept werd. “Karretje?” “Jajaja, zo’n duwkarretje waar je ook bijvoorbeeld je desserts op kunt uitserveren.” Laten we het maar op houden dat het vroeger veel in Italiaanse gevangenissen en weeshuizen gekookt werd, waar ze met zo’n karretje de gevangenen langsgingen.

Dat het daar veel gemaakt werd, is niet zo gek. Het is namelijk zo intens eenvoudig dat het inderdaad typisch iets is dat je kunt bereiden als je eens een weeshuis te eten hebt. Zelfs met een been in het gips en een arm in de mitella moet het lukken. Daarnaast is het geschikt voor Dierendag, want er zit geen dood beest in.

Klaar? Gaan we dan!

De laatste tijd is er veel gesproken over privacy. Dan wel als een achterhaald concept en iets wat onze veiligheid beperkt of juist als grootste goed in de moderne rechtstaat.

Er wordt alleen in de discussie nog een punt onderbelicht: de overlap tussen overheid en bedrijven. Traditioneel bestaat er een scheiding tussen beide domeinen, maar enkele privatiseringsgolven hebben er toe geleid dat [url=http://www.ns.nl/pages/index.html]vele[/url] [url=http://group.tnt.nl/portal/nl/]voorheen[/url] [url=http://www.nuon.nl/]publieke[/url] [url=http://www.kpn.com/]diensten[/url] inmiddels als commerciële bedrijven geleid worden, al dan niet met de overheid als aandeelhouder. Vaak wordt hiertegen geageerd vanwege extreme salarissen en bonussen voor de [i]CEOs[/i] of vanwege een puinhoop in de administratie die door de overgang van staat naar bedrijfsleven ontstond. Maar er is een belangrijk, sluimerend gevaar, namelijk op het gebied van privacy schending.

De absolute kampioen is de NS. Als monopolist hebben ze schijt aan alles en iedereen. [url=http://www.nieuwsbank.nl/inp/2002/08/29/T018.htm]Dubieuze tariefsverhogingen[/url], [url=http://www.planet.nl/planet/show/id=2303090/contentid=718339/sc=6c1013]targets niet halen[/url], [url=http://blog.webwereld.nl/2007/08/08/politie-censureert-foto-webwereld/]journalisten lastig vallen[/url], [url=http://www.volkskrant.nl/binnenland/article224707.ece]onrechtmatig klantgegevens verzamelen[/url]; [i]you name it[/i]. De NS doet het echt en als er kritiek komt halen ze er vooral hun schouders bij op. Maar terug naar de privacy.

De NS zegt namelijk onder anderen [url=http://www.ns.nl/servlet/Satellite?searchkey=privacy+chipkaart&pagename=www.ns.nl%2Fgeneric%2FFAQWrapper]het volgende[/url] over de OV-chipkaart:

[b]Koppelt u standaard reis- aan persoonsgegevens?[/b] Nee. Dit gebeurt alleen als dat nodig is, bijvoorbeeld om een vraag of verzoek van een reiziger te beantwoorden. Denk daarbij aan ?geld terug bij vertraging?. En ook dan geldt, dat die koppeling alleen gemaakt mag worden door een daartoe geautoriseerde persoon.

Groot op de voorpagina plaatste de Volkskrant het: Joop den Uyl had na de Lockheed-affaire rond Prins Bernhard een tweede vergelijkbare zaak, de Northrop-affaire, helpen verzwijgen. Dat wordt beschreven in de nieuwe Den Uyl-biografie van Volkskrant-redactrice Anet Bleich. Dat de Volkskrant haar voorpagina gebruikt om een boek van een van haar redacteuren te pluggen is wellicht wat bedenkelijk, maar een nieuwe rel rond het koningshuis heeft natuurlijk wel nieuwswaarde.

GroenLinks greep meteen de kans om te pleiten voor openheid. Femke Halsema eiste in kamervragen onmiddelijke publicatie van het rapport, wat andere partijen overigens minder nodig achtten.

Deze middag heeft Vrij Nederland het rapport op haar website gepubliceerd, wat het beantwoorden van de vragen van de premier ongetwijfeld een stuk gemakkelijk zal maken. En wat meer is, het tijdschrift wijst er fijntjes op dat zij de hele affaire al in 2005 uit de doeken heeft gedaan. Niks nieuwswaarde dus, niks grote ontdekking.

De enige treurige conclusie die hieruit kan worden getrokken is dat kennelijk niemand Vrij Nederland leest. Niet de Volkskrant, niet GroenLinks, niet de andere politici (behalve, opmerkelijk genoeg, het nuchtere CDA) en opmerkelijk genoeg zelfs Den Uyl-biografe Bleich niet.

Ach ja, wellicht kunnen we hier ook een morele conclusie trekken over de onzorgvuldige scoringsdrift van hijgerige journalisten en politici. Maar laten we dat maar niet doen. Dat soort morele oordelen horen immers meer in de jaren `70 thuis.

Germaine C. reed in januari 2005 een Marokkaanse tasjesdief dood. Over de mate waarin zijzelf nu slachtoffer is van bedreiging, zijn de meningen verdeeld:

”Vanaf het moment van de beroving en het tragische ongeluk voelt ze zich ernstig bedreigd. Na haar vrijlating raadde de politie haar aan onder te duiken. Haar leven staat op zijn kop.” Heeft C. bedreigingen gehad? ”Dat kan ik niet achterhalen. Zij ervaart het als zodanig. Er zouden bij familie telefoontjes zijn binnengekomen.” De Telegraaf

“Een half uurtje later belde de officier van justitie mij met de bevestiging van haar arrestatie. Justitie moet echt keihard hebben gejaagd op de vrouw, want haar onderduikadres was beslist niet voor de hand liggend. Ze zit nu in een politiecel. Moet je nagaan: een slachtoffer van een brute beroving. De wereld op zijn kop. Ze is er heel slecht aan toe.”

Deze mevrouw is door alle media-aandacht al vele malen veroordeeld door de publieke opinie en krijgt ook nog eens een religieus doodvonnis aan de broek van de bontkraagjes op de publieke tribune. Daarom vrijspraak. Bedankt.