"Wait two years before getting pregnant, and the government will thank you. It also will pay you." (New York Times) In het district Satara van de arme Indiase deelstaat Maharashtra voert de overheid een geboortebeperkingsexperiment uit. Niet via dwang, want dan moet je een autoritair geleide staat hebben zoals China, maar door de mensen geld te bieden. Het geboden bedrag is 5000 roepie (84 euro), wat daar zo ongeveer neerkomt op bijna twee maandlonen voor een ongeschoolde arbeider. En wat moet je ook anders in een democratisch land dat door velen als onbestuurbaar wordt gezien. ‘It’s already late,’ zegt demograaf Sabu Padmadas. ‘It´s definitely high time for India to act.’ Dat kun je wel zeggen ja, bij een bevolking van bijna 1,2 miljard waarvan grofweg de helft jonger dan 25 is. Algemeen wordt verwacht dat India China (nu ruim 1,3 miljard mensen) in de komende decennia zal inhalen. Dit laatste land heeft door de autoritair doorgevoerde, en grotendeels geslaagde, één-kindpolitiek nu een vergrijzende populatie. Er zijn diverse experimenten gaande in India, dat nu op een geboortecijfer van 2,6 kind per gezin zit, waarbij 2,1 kind per gezin het stabiele cijfer is. In Satara zitten ze nu een jaar na de start van het experiment op 1,9 kind, niet onverdienstelijk. In zijn algemeenheid geldt dat ‘an educated girl is your best contraception’ in een traditie waarin jonge vrouwen nog altijd geacht worden bij hun schoonfamilie in te trekken en na de huwelijksceremonie binnen de kortste keren zwanger te raken. Maar wie weet wil schoonmoeder wel naar 5000 roepies luisteren.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Nu de lezers massaal met vakantie zijn, en ik dus eigenlijk voor de kat z’n kut schrijf, zijn hoogdravende en diepzinnige bijdragen niet op hun plaats.
Kijkplezier langs de snelwegen
Bij VROM hebben ze er weer heel weinig van begrepen met hun plan om mooi uitzicht langs te snelweg voor het nageslacht te bewaren. Dat werkt natuurlijk files in de hand. Ga maar na, kom je na uitzichtloze kilometers van geluidswal en wildgroeiterrein eindelijk een plekje tegen waar wel iets te zien is en hup, iedereen in de remmen. Met het gevolg dat er files ontstaan. En die willen we nu juist voorkomen. Bovendien heeft de spreiding van bedrijventerreinen langs alle snelwegen nog een extra file-opheffend effect, omdat we dan overal naar toe moeten in plaats van naar een paar concentraties rond de grote steden. Schilder maar een mooi landschap op de geluidswallen, houd je nog kunstenaars mee aan het werk ook.
Het loon van de afgunst
Ik begrijp dat gezeur van de bewust kinderlozen niet. Want zeg nou zelf, het is toch knap asociaal om te klagen dat ze extra moeten betalen, terwijl wij alle ellende moeten doorstaan bij het grootbrengen van de mensen die hen later moeten verzorgen in zieken- en bejaardenhuis. Voor dat kleine beetje kinderbijslag en het belastingvoordeel hoef je het allemaal niet te doen, kinderen vreten geld. Want je wilt toch het beste voor je kind: maxi-cosi of duurder, superabsorberende luiers met diverse goten, elefanten schoentjes, hippe merkkleding, noem maar op. En dan de voortdurende angsten. Met afgrijzen geef je ze over aan vreemden op de opvang en op school. De hele dag zie je ze ten prooi vallen aan kinderlokkers, messentrekkers, 30-plus rijders, ontvoerders en ga zo maar door. Als je ’s avonds niet totaal uitgeput in slaap zou vallen zou je er nog slapeloze nachten van krijgen.
Als alle aannames correct zijn en alle optelsommetjes kloppen dan passeerde de mensheid onlangs numeriek een mijlpaal. Er zouden nu meer dan zes miljard zeshonderdenzesenzestig miljoen zeshonderdenzesenzestig duizend zeshonderdenzesenzestig mensen op aarde zijn, de drie in het spacelab meegerekend. Niet alleen uitgeschreven een indrukwekkende prestatie (hoewel, het gaat eigenlijk vanzelf, gebeurtenis dan), maar schrijf eens tien zessen achter elkaar. Je gaat al bijna scheel kijken als je controleert of het juiste aantal er staat. Vandaar dat ze er puntjes tussen zetten natuurlijk.
6.666.666.666 mensen. Of je een emmer leeg gooit. De vraag die meteen voordringt is of het er niet te veel zijn. Er is vast wel een statistiekje te vinden waaruit blijkt dat de ecologische voetafdruk 2, 4 of 8 keer overschreden is. De aarde is groot, althans vanuit het perspectief van het individu. Maar vanuit de mensheid gezien is ie misschien al veel te klein. Alle optimistische geluiden over de productie van voedsel ten spijt, onlangs nog een record rijstoogst, is er nu al een tekort. En dat tekort wordt niet veroorzaakt doordat de machtigen en de rijken het voedsel voor zichzelf houden, die hoeveelheid kan gewoon geen rol spelen. Dus kom nou niet aan met communistische herverdelingspraatjes. Er is gewoon te weinig voedsel.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bij de huidige bevolkingsaanwas zou de wereldbevolking over iets meer dan 30 jaar verdubbeld kunnen zijn tot ruim 13 miljard mensen. Ik kan me voorstellen dat zo’n voorspelling regeringsleiders die niet alleen aan zichzelf denken buikpijn kan bezorgen. Hoe geef je al die mensen te eten als je bedenkt dat er hier en daar nu al voedselschaarste is? Ze kunnen rustig gaan slapen. Ik las laatst dat de aarde zeker 24 miljard mensen kan voeden.
Aan dat onvoorstelbare getal waren wel wat voorwaarden verbonden. Zo moesten we niet meer aan vleesteelt doen en alle vrijkomende graslanden in graanlanden omtoveren. Verder zouden we alle braakliggende gronden in gebruik moeten nemen. Er schijnen namelijk nog ongelooflijke hoeveelheden land ongebruikt te liggen. Schandalig. O ja, ook maar liever geen biofuels uit voedselgewassen halen, maar alleen uit landbouwafval. Dan zou alles koek en ei zijn in de wereld. Hoewel ei? Waar voed je die kippen dan mee?
Vegetariër worden om je medemens te eten te geven, het klnkt heel nobel. Helaas gooit de economische groei in landen als China, India en bijv. Vietnam roet in de groenten. Want daar begint nu een omvangrijke middenklasse te groeien die ook wel eens een lekker stukje vlees op het bord wil. En geef ze eens ongelijk. Jarenlang hebben zij zich alles uit de mond gespaard om onze welvaart te bekostigen (ja toch, want als we alles eerlijk gedeeld hadden waren ze niet zo arm gebleven en wij niet zo rijk). Mogen zij nu ook eens?
En dan niet over de groei van de TON (wat zat haar haar leuk, hè). Laten Mark en Geert zich daar maar zorgen over maken. Afgelopen week viel mijn oog op een prognose over de achteruitgang van de hoeveelheid akkerland voor de graanproductie. Was er in 2000 per hoofd van de wereldbevolking nog 1100 m2 beschikbaar voor graanproductie, in 2050 zal dat waarschijnlijk teruggevallen zijn tot 700 m2. Hé, da’s toevallig. Laat dat nou net zijn wat je verwachten mag als je het totale oppervlak uit 2000 deelt door het verwachte aantal mensen uit 2050. Kennelijk is men er van uitgegaan dat de hoeveelheid land voor de graanproductie gelijk blijft.
Zo mooi werkt het helaas niet. Zonder ons te bekommeren om de vraag hoeveel vierkante meters je eigenlijk nodig hebt per persoon, kunnen we zonder meer al vaststellen dat de huisvesting van al die extra mensen ten koste zal gaan van akkerland. Sinds 1990 gaat elk jaar bijna 1% van de vruchtbare grond verloren door uitbreiding van woongebieden, door erosie, door overstromingen en door klimaatverandering. Natuurlijk werkt men overal ter wereld aan ontginning van nieuwe landbouwgrond, maar meestal is die niet van dezelfde kwaliteit als de verloren gegane grond. Een goed voorbeeld zijn de tropische regenwouden, waar de grond heel arm is. Alleen dankzij een gesloten kringloop van voedingsstoffen blijft het regenwoud bestaan. Als die kringloop wordt onderbroken is de grond na één à twee jaar uitgemergeld.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso biedt gelegenheid tot het plaatsen van gastbijdragen.
Vandaag plaatsen wij een bijdrage van DeJa.
Hoewel het met een christenfundamentalistische regering niet als haalbaar moet worden beschouwd, zou een één kind politiek voor de Nederlandse samenleving een stuk gezonder zijn dan de huidige situatie waarin het krijgen van kinderen wordt bevorderd middels kinderbijslag, kinderopvangtoeslag, kinderaftrek en andere maatregelen.
De bevolkingsdichtheid van Nederland bedraagt 394,3 inwoners per vierkante kilometer. Van de ‘gewone landen’ (niet stadstaten of eilanden) staan we daarmee na Bangladesh en Zuid-Korea op de derde plaats. Binnen Europa kennen we daarmee zelfs een nog hogere bevolkingsdichtheid dan Luxemburg (185,7) en Liechtenstein (214) maar ook ten opzichte van bijvoorbeeld China (137,7) lopen we ver voorop.
Door de politiek wordt volcontinue geschermd met de komende en hoe erg dat toch wel niet is voor onze samenleving. De waarheid is dat het op dit moment voor 50+’ers al nauwelijks mogelijk is een nieuwe baan te vinden en dat door het juist inzetten van 50+ en wellicht op termijn vrijwillig optrekken van de pensioenleeftijd naar 67/70 jaar er geen enkel vergrijzingsprobleem is. Er is enkel een klein financieringsprobleem, maar ook dal zal middels de genoemde kleine verandering volkomen teniet worden gedaan.
Onze huidige kinderbijslag is ingevoerd in 1941 als een rechtstreeks uitvloeisel van de ariërpolitiek van Hitlers Groot Duitse Rijk. Hoewel er sindsdien de nodige aanpassingen hebben plaatsgevonden is de essentie nog dezelfde. De grootste, wat mij betreft positieve verandering in dit stelsel, heeft plaatsgevonden in 1995, toen de bijdrage per kind gelijk is gesteld. Natuurlijk door een kabinet (Paars-1) zonder christenfundamentalistische grondslag!