Krakers als calculerende burgers

Door de onfortuynlijke dood van Louis Sévèke werd ik weer eens uitgebreid met het fenomeen geconfronteerd: kraken. Meestal verloopt die kennismaking hier in Nijmegen voor mij op prettige wijze: krakers zijn meestal aardige mensen, organiseren interessante evenementen - en feesten! - en soms zorgen ze bij een uitzetting voor het nodige spektakel (overigens was dit vorig jaar februari precies op de hoek van de moord...). In deze door formulieren en normen ingekaderde samenleving is dat soms echt een verademing. Maar altijd knaagt aan mij de twijfel over het kraken op zichzelf. Ik bedoel, je zaagt iemands voordeur plat, maakt het jezelf gemakkelijk en hebt in Nederland direct rechten. Is dat niet een beetje vreemd?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nicolas Sarkozy said …

De regisseur van La Haine uit 1995 Matthieu Kassovitz heeft het niet zo op de populistische taal van Sarkozy naar aanleiding van de rellen in Frankrijk. Dus noemde Kasso (voor vrienden) hem onder andere ‘een Napoleon in wording’. Sarkozy kon het niet laten… Weblogs worden steeds serieuzer genomen en dringen langzaamaan het pluche van de maatschappij binnen. Het is nog maar een kwestie van tijd voordat Sargasso het digitale buurtcafe van de Nederlandse politiek is.

Monsieur,

J’ai pris connaissance de vos propos développés sur votre blog relatifs à la crise qui a traversé plusieurs de nos banlieues. Au-delà de vos flèches caricaturales et provocantes dont je suis la cible, j’ai tenu à vous répondre personnellement car je crois aux vertus du débat et de l’échange, notamment avec celles et ceux qui ne souscrivent pas à mes idées ou mes actes.

Le premier point qui m’a frappé à la lecture de votre blog, c’est qu’il laisse fortement entendre que la crise actuelle a surgi soudainement, comme par un malheureux hasard. Vous l’attachez de façon réductrice et manichéenne à ma personne et à quelques mots prononcés par moi-même… Ces mots, j’assume leur tonalité directe et franche car ils sont fondés sur la réalité d’un quotidien vécu par une majorité de nos concitoyens dans les cités. Au surplus, j’estime que le “politiquement correct” et la langue de bois qui prévaut depuis des décennies ne sont pas indifférents à la montée du vote extrémiste dont je combats depuis toujours les idées et les leaders.

Vous connaissez, semble-t-il, suffisamment “les quartiers” pour savoir, au fond de vous-même, que la situation est tendue depuis de longues années et que le malaise est profond. Votre film, “La haine”, qui date de 1995, évoquait déjà ce malaise que des gouvernements, de droite comme de gauche, ont dû gérer avec plus ou moins de réussites. Limiter cette crise aux faits et gestes du Ministre de l’Intérieur, c’est, d’une certaine façon et une fois encore, passer à côté des vrais problèmes. Je mets cela sur le compte d’un coup de cœur mal placé.

Le second point qui m’a heurté, c’est que vous paraissez vous faire, sans nuance, le porte-parole d’une minorité de casseurs plutôt que l’interprète d’une majorité de familles et de jeunes qui vit, elle aussi, dans les cités et qui en a assez de constater que la culture de la violence et des rapports de forces s’est imposée sur celle de l’Etat de droit. Pourquoi n’avoir aucun mot pour ceux dont la voiture a brûlé, les privant ainsi d’un outil de liberté et de travail durement acquis ? Pourquoi ne pas évoquer ces jeunes dont les gymnases ont été réduits en cendres et ces enfants dont l’école est détruite ? Pourquoi, par ailleurs, n’avoir aucune pensée pour les 110 policiers blessés, les pompiers caillassés et les médecins injuriés ?

Votre proximité affective à l’égard des jeunes des cités est compréhensible et estimable, mais j’ai le sentiment qu’elle vous conduit à accepter ce qui n’est pas acceptable. Ce n’est pas rendre service aux banlieues que de prendre fait et cause pour une minorité dont les actes sont répréhensibles et parfois même meurtriers. Je crois même le contraire. Vivre dans un quartier populaire ou être le fils de parents ou grands-parents immigrés n’autorise nullement à lancer des cocktails molotov sur la police et des pierres sur les pompiers. Laisser entendre le contraire, c’est, selon moi, insulter toutes celles et tous ceux qui, dans des conditions d’existences identiques, se comportent en citoyen responsable.

Je n’ignore nullement le fait que derrière cette crise il y a des facteurs économiques, sociaux et culturels. J’en ai mesuré l’ampleur et c’est pourquoi je défends, notamment, le principe de la discrimination positive ou encore le vote des étrangers aux élections municipales. Il est temps de briser l’égalité de façade dont notre pays est coutumier depuis trop longtemps ! Il est temps de donner toutes ses chances à la France plurielle dont j’estime qu’elle est un atout et non un handicap ! A cet égard, je veux vous dire que la Police est sans doute le service public le plus représentatif de cette France plurielle que j’appelle de mes voeux.

Cette nouvelle impulsion dont les quartiers ont tant besoin, ne peut être engagée en l’absence d’un rétablissement des règles républicaines. Le développement des trafics, des violences, des “tournantes”, de l’immigration clandestine, minent tous les efforts que nous pouvons entreprendre. En ces zones de non-droit, l’ordre républicain n’est pas l’adversaire du progrès, mais bien son allié.

Nous sommes en présence d’une des crises urbaines les plus complexes et les plus aiguës que nous ayons eu à affronter. Elle exige de la fermeté et beaucoup de sang froid. Ces sont ces instructions précises que j’ai donné aux forces de police et de gendarmerie. Elles agissent avec une maîtrise et un professionnalisme qui font honneur à notre démocratie. Au cours des quatre dernières semaines, certaines de nos unités ont fait face, dans le calme et la discipline, à une violence dont je vous demande de ne pas sous-estimer la brutalité.

Voilà les quelques réflexions que m’inspire la lecture de votre blog. Je sais que vous êtes, avec votre style et vos convictions, à la recherche d’une prise de conscience des pouvoirs publics vis à vis des banlieues. Depuis tant d’années, beaucoup d’argent a été engagé, beaucoup d’efforts ont été entrepris par les services de l’Etat comme par les acteurs de terrain. Les résultats ne sont pas à la hauteur des attentes. Nous y avons tous notre part de responsabilité. Comment faire mieux et autrement ? Cette question, il faut maintenant la résoudre.

Demeurant disponible pour poursuivre, si vous le jugez utile, notre échange de vive voix, je vous prie de croire, Monsieur, à l’assurance de mes sentiments les meilleurs.

Nicolas Sarkozy

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Discriminatie Public Enemy no 1

Sargasso has a dream, enz...“Discriminatie is gelijk behandelen wat verschillend is.” Met deze filosofische uitspraak beëindigde minister Donner onlangs een congres over jeugdcriminaliteit. Zijn speechschrijver is vast niet van de straat. Van hetzelfde niveau is het ‘Nationaal Actieplan tegen Racisme‘ dat Donner twee jaar geleden lanceerde. Ooit van gehoord? Nee? Niet erg, het was alleen maar voor de vorm en het is bovendien in de burelen van de ministeries en instellingen blijven hangen. En dat is oerstom. Want als je iets uit het Frankrijk van de afgelopen maanden zou moeten leren is dat werk op niveau inderdaad de sleutel kan zijn tot een geslaagde integratie van allochtone groepen. Er zijn dan rolmodellen, er is geld en geen tijd om rond te hangen. Dat pad leidt vanzelf tot de IKEA en met het bord op schoot kijken naar RTL4. Nu kunnen jongeren met een buitenlandse achternaam nauwelijks een stage krijgen.

Dit kabinet zou daarom veel harder moeten inzetten op racisme en discriminatie. Wijst een bedrijf wel verdacht veel buitenlandse jongeren af? Mag een marokkaan alleen op grond van zijn etniciteit geen discotheek binnen? Boetes, boetes, flinke boetes. Zij helpen de radicalisering van onze, ja onze, allochtone jeugd een belangrijke hand. In dit land zitten meer dan 1100 ambtenaren te sleutelen aan het probleem uitkeringsfraude, maar wellicht kun je met de helft af als werkelijke aantoonbare discriminatie eens als Public Enemy no 1 wordt gedefinieerd. Daar zou ik de rechtse partijen nu eens wel over willen horen. Geen slappe speeches en zwalkende excuusplannen van de minister maar geld uittrekken. Want nu zitten we met vijf halfbakken anti-discriminatie-instituten en verdwaalde linkse rakker. En daar wordt geen jongere allochtoon minder cynisch van. En geef ze eens ongelijk.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Open draadje

Qui nimium probat, nihil probat.

Wie te veel bewijst, bewijst niets.

(Latijnse zegswijze)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Burger of consument?

Met de almaar toenemende commercie in het achterhoofd, komt de vraag weer eens op wat wij nu zijn. Burgers of consumenten. De meeste mensen zullen automatisch zeggen dat we beide zijn. Consumenten als we de McDonalds inlopen, een nieuwe broek kopen of ons laten gaan in de Apple Store. En burgers van dit land, die er samen voor zorgen dat we niet teveel last van elkaar hebben, en blij en gelukkig over deze homp klei en zand struinen.

De Amerikaanse socioloog Benjamin Barber geeft in zijn laatste boek Fear’s Empire aan dat die twee rollen niet automatisch te vereenzelvigen zijn. Immers, als consument heb ik misschien andere doelen dan als burger. Als consument wil ik het gaspedaal van mijn auto ook gebruiken; die kilometerteller kan niet voor niets tot de 220, en ik moet al genoeg doen in die korte dag. Maar als burger wil ik niet dat iedereen met honderd door het dorp scheurt. Mijn kind moet er tenslotte ook nog over straat.

Niet alleen hier, ook in de rest van Europa is zichtbaar dat de sociale cohesie van de maatschappij achteruit is gegaan, en dat de bewoners van deze landen meer betrokken zou moeten zijn bij de samenleving. Maar hoe wil de overheid ons meer burger laten zijn als we tegelijkertijd ook nog meer consument moeten zijn? Misschien is de enige manier om ons meer burger te laten voelen wel, om de commercie een stapje terug te laten nemen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Operaprotest

De Italiaanse kunstwereld staat op zijn kop. Premier Berlusconi wil ongeveer een derde van de staatssubsidie voor kunst stopzetten. De subsidieverlaging maakt deel uit van een grootste bezuinigingsoperatie om het gigantische begrotingstekort terug te dringen. Italië overtreedt de begrotingsregels van de EU-landen, en daar moet iets aan gebeuren.Maar niet zonder slag of stoot natuurlijk. Operazangers bijvoorbeeld, zijn in hongerstaking gegaan om tegen de plannen te protesteren. De traditioneel goed doorvoede operazangers en -zangeressen pakken de staking echter wel op zijn Italiaans aan. In plaats van op water leven de meeste nu op een dieet van koffie. Een beslissing over de plannen wordt pas eind dit jaar verwacht.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Open draadje het weekend in

Races north of the Pyrenees … never reach maturity; they are of great stature and of a white color. But they lack all sharpness of wit and penetration of intellect.

Said of Toledo (1100)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Open draadje het weekend in

There are many who lust for the simple answers of doctrine or decree. They are on the left and right. They are not confined to a single part of the society. They are terrorists of the mind.

A(ngelo) Bartlett Giamatti (1938-1989)

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende