De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
‘Rejuvenation’ wordt algemeen beschouwd als het beste album van The Meters, nog zo’n toonaangevende funkband uit de jaren zeventig.
Ze begonnen als de huisband van de inmiddels legendarische producer Allen Toussaint, die ook hun platen produceerde.
Diskjockey, fotomodel en funkzangeres Betty Davis (niet te verwarren met Bette Davis, de hollywoodactrice) was niet enkel de ex-vrouw van jazztrompettist Miles Davis, maar ook een compromisloze artieste.
Haar rauwe teksten waren seksueel zo expliciet, dat zowel religieuze groeperingen als de NAACP campagne voerden om haar shows om zeep te helpen en haar plaatjes van de radio te krijgen.
Luister maar eens naar “He Was a Big Freak“, over haar SM-relatie met een ex-vriendje.
Bij een eerder bezoek aan Estland voor wtf-vrijdag heb ik Winny Puhh over het hoofd gezien. Waarvoor excuses. Als goedmakertje bovenstaand nummer, waarmee de mannen in 2013 naar het Eurovisie Songfestival hadden gewild. Dat is helaas niet gelukt.
Gisteren overleed de countryzanger Merle Haggard op 69-jarige leeftijd.
Zijn bekendste nummer is ‘Okie from Muskogee’ uit 1969, dat de mening ventileert van een fictieve inwoner van de staat Oklahoma en de aldaar gelegen stad Muskogee.
In 1969 was Oklahoma, om het voorzichtig uit te drukken, niet de meest progressieve staat in de VS. En dat is nu nog steeds zo.
In de negentiende eeuw werd Oklahoma een soort dumping ground voor Amerikaanse indianen die van de betere stukken land verder naar het oosten waren verdreven. Het aandeel native Americans in de bevolking van de staat is dan ook nog altijd tamelijk hoog.
James Ramey, beter bekend als ‘Baby Huey’ (Ramey werd vanwege zijn enorme omvang hernoemd naar een Amerikaans stripfiguur), zou slechts één soloplaat uitbrengen en overlijden nog voor die uitkwam.
Desalniettemin zou The Baby Huey Story: The Living Legend (1971) een blijvende invloed hebben op Afro-Amerikaanse muziek, met name Hip Hop.
Het valt gemakkelijk te horen waarom: dit is gewoon goed spul.
Cymande was een Westindisch-Britse funkband met een aantal bescheiden hits in de jaren zeventig. Onlangs zijn ze weer gaan toeren.
Als Pink Floyd elektronische funk had geschreven, zou je zoiets krijgen als Electronic System’s Skylab; dat vermoedelijk is vernoemd naar NASA’s eerste ruimtestation.
Van het album Tchip.Tchip (1974).
Geloof ’t of niet, maar de Chakachas waren een Belgische band die tussen de late jaren vijftig en late jaren zeventig salsa, soul, funk en god-weet-wat met elkaar combineerde.
Wie Grand Theft Auto heeft gespeeld, heeft wel eens een liedje van ze voorbij horen komen.
Zoals iemand opmerkte: als je bij iemand deze plaat aantreft, weet je dat je die avond high zult worden.
Nou, u hoeft alleen maar even op play te drukken om de zes lieve meisjes van Brandnew Idol Society een liedje te horen zingen. En te zien, dat ook. Meer.
Martyn Joseph, de “Bruce Springsteen uit Wales”, is een singer-songwriter van de oude stempel: hang een gitaar om en grom wat je op je lever hebt. Bovenstaand nummer is de weerslag van een bezoek aan een vluchtelingenkamp. Op de vraag of hij een artiest of activist is, moet hij het antwoord schuldig blijven. (dank wim)
We blijven nog even in Montreal, waar best wel veel muzikanten vandaan komen. Jodie Resther is actrice en zangeres. Franse R&B met een refrein in het Engels, het is weer eens wat anders.
Zebrat wordt gevormd door twee jongens uit Montreal, Zaman Naimi-Roy & Brandon Cummings. Zelf noemen ze hun muziek triphop, maar daarvoor is het eigenlijk niet loom genoeg. De animatie bij het clipje is van Iris Moore, ook uit Montreal.