De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
I see visions of outrage
Europe is falling apart
In the absence of war
We are questioning peace
In the absence of god
We all pray to police
De immer lezenswaardige publieksintellectueel Bas Kromhout gooide er vanochtend nog maar een Laibachje in. Right on the money.
Lorn is een van die elektronische muzikanten die zichzelf liever helemaal verschuilen achter hun muziek. Hij heet in het echt Marcos Orgeta en komt uit de VS. Liever geen foto’s of interviews. Bovenstaand een onheilspellende track met dito clipje, dat verschillende prijzen won.
We blijven nog een dagje in Polen, deze keer met Bovska, een zangeres die met haar bandje nog niet de moeite heeft genomen om marketing buiten de grenzen te bedrijven. En dat is jammer, want bovenstaand nummer is zo aanstekelijk dat het ook op Nederlandse podia goed zou doen.
Mocht u hierna nog geen genoeg hebben van Poolse zangeressen, dan kunt u een kijkje nemen bij Mela Koteluk, Mary Komasa (nsfw) of Dumplings.
Monika Brodka is een Poolse zangeres, die de aandacht op zich weet te vestigen met bizarre clipjes zoals het bovenstaande en het eerder dit jaar verschenen Horses.
Young Fathers is een driemansformatie uit Edinburgh, bestaand uit een drummer en twee vocalisten, die op het podium assistentie krijgen van een vierde man en een computer.
Tico Tico no Fubá is een compositie van de Braziliaan Zequinha de Abreu uit 1917, die in de loop van bijna een eeuw door talloze versies ging, van Carmen Miranda en de Andrew Sisters tot Paco de Lucia en de Grateful Dead. Hierboven een virtuoze quatre mains uitvoering door Cecilia Sequeira en Fernando de Lima.
In 1978 reden drie filmmakers door de Mississippi delta, op zoek naar authentieke bluesmuzikanten. Op die tocht ontmoetten ze Belton Sutherland, die twee nummers voor hen speelde (dit is de andere). Voor ze wegreden, schreven ze zijn naam op. En dat is het enige dat van deze rasmuzikant bekend is.
Yeshidon (Yeshi Dolma Lama) is een fashionista uit Kathmandu. Bovenstaande hypercommerciële clip is duidelijk gericht op de Oost-Aziatische markt, maar is het kijken en luisteren waard vanwege de eclectische stijlmix. Het ene moment klinkt het als Salt ’n Pepa, dan weer als mierzoete Aziatische pop. Hiphopritmes vloeien over in dancebeats. Er komt een Arabisch melodietje in een loop voorbijzetten. Het lijkt makkelijk en gladjes, maar het zit knap in elkaar.
ChocQuibTown is een Colombiaanse hiphopgroep, die met bovenstaand nummer een Latin Grammy Award won. In 2010 deden ze een wereldtoernee, waarbij ze ook ParkPop aandeden.
De Heartless Bastards komen uit Cincinnati, Ohio en spelen stemmige, goed doordachte indierock.
Okto’s uitstapje in de deprimerende zieleroerselen van Sopor Aeternus van vorige week bracht me nog eens terug bij de Neue Deutsche Todeskunst, een muziekstroming bij onze Oosterburen die in de jaren negentig opgang maakte.
Een band die ik ook wel kon waarderen was Das Ich. In tegenstelling tot Sopor Aeternus bedient die zich niet van middeleeuwse en renaissance-instrumenten, maar vaart die met name in het genre dat ‘Industrial’ heet.
Dat Dead Can Dance er nog altijd een hypnotiserend deuntje uit kan krikken bewijst ze op haar album ‘Anastasis‘ (2012).
De beelden uit Samsara (2011) van Ron Fricke passen er wonderwel bij.