Closing Time | Ondatrópica
, door
Ondatrópica is een uitgebreid gezelschap uit Bogotá. Señoras y señores, dansamos la cumbia!
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Closing Time | Amanda Palmer
, door
Amanda Palmer is sinds haar tijd bij de Dresden Dolls een van mijn favoriete artiesten. Cabaret op muziek, een beetje zoals Acda en de Munnik, waarbij die laatsten dan wel de iets minder getalenteerde achterlijke broertjes zijn. Voor verder luisterplezier verwijs ik u graag naar spotify en youtube. Hier alvast een beginnetje waarin ze een soort van ode brengt aan, eh, lichaamsbeharing.
Closing time | Kate Tempest: Lonely Daze
, door
Kate Tempest, volgens haar wikipedia woordkunsternaar, dichter en toneelschrijver maakte hier een nummer dat vertwijfeling in de liefde combineert met de problemen die jongeren in de huidige economie tegenkomen.
Closing Time | Urban Country
, door
Zelfs op de site van hun label blijft duister wie er achter Urban Country zitten. Maar topmuzikanten zijn het, gezien de volkomen vanzelfsprekende manier waarop ze hier hiphop en country door elkaar heen vlechten.
Closing Time | Lusine: Two Dots
, door
Lusine maakte met “Two Dots” een aanstekelijk liedje, dat ondanks de beperkte tekst ook nog eens ergens over gaat.
Closing Time | Nym
, door
Closing Time | Gilbert & Sullivan
, door
]
Aan het einde van de negentiende eeuw schreven Gilbert & Sullivan, ofwel librettist W. S. Gilbert (1836–1911) en componist Arthur Sullivan (1842–1900) veertien komische opera’s, waarmee ze de grondslag legden voor wat nu een “musical” heet. Om de waarheid te zeggen: het is niet de muziek waar ik zelf heel enthousiast van word, maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms verbluft luister naar hoe knap sommige zangers zijn.
Closing Time | The Lumineers
, door
The Lumineers, gewoon een sympathiek gitaarbandje uit Denver.
Closing Time | Zager and Evans
, door
Als het Rapport van de Club van Rome op muziek was gezet, zou het hebben geklonken als “In the year 2525”, het zomerhitje waarmee Dennis Zager & Rick Evans de hitparades in 1969 bestormden. Een vrolijk deuntje met een buitengewoon zwartgallige tekst over de voortgaande dehumanisering van de mensheid in de toekomst. Ironisch genoeg stond het liedje, vol wantrouwen jegens de hedendaagse techniek, op één in de Billboard Top-100 toen Neil Armstrong die kleine stap voor een mens zette en suggereerde dat techniek toch ook leuke kanten had.
Closing Time | Whitefield Brothers
, door
Jan en Max Weissenfeldt komen uit München en hebben een vrij eclectische kijk op muziek. Bovenstaand nummer klinkt nog het meest als een funky gamelan-orkest.
Closing Time | Esma Redžepova
, door
Zingen in Romani was ongehoord in het Joegoslavië van de jaren zestig en zeventig. Maar het talent van Esma Redžepova viel niet te ontkennen. Zij brak het taboe open. Na het uiteenvallen van het land woonde ze in het nietige Macedonië, dat haar in 2013 naar het Eurovisie Songfestival stuurde met iets popperigs. Hierboven klinkt ze zoals het hoort.
Closing Time | Beethoven (of zoiets)
, door
Het is algemeen bekend dat Strawinsky alle muzikale taboes doorbrak zodat de rock & roll het niet meer hoefde te doen. Maar die Beethoven, die kon er ook wat van: hier speelt Hyonsoo Lee het begin van de Vijfde Symfonie, onherstelbaar verbeterd.