De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
The Mouse Outfit is een achtmansformatie uit Manchester, die zich op de grenzen van hiphop en jazz beweegt. Hierboven in gezelschap van hun stadgenoot rapster IAMDDB.
In 2009 bracht Flat Earth Society, het anarchistische dollemansorkest uit Belgie, Answer Songs uit, de langverwachte antwoorden op vragen die in bekende nummers uit de muziekwereld gesteld worden. De answer song was een veelgebruikt concept in b.v. blues en country ergens halverwege de vorige eeuw.
Iedereen kent natuurlijk het originele stuk waar onderstaande het antwoord op is. Ze beginnen ingetogen, maar het eindigt allemaal in een voor dit orkest zo typerende spetterende uitbarsting van doldwaze hoempa, big-band, swing en nog een heleboel meer.
Het optreden van Nicolas Jaar op Lowlands dit jaar was er eentje om te onthouden. Uiteraard was de redacteur van dienst aanwezig, anders zou hij dit natuurlijk niet in jullie gezicht durven wrijven. De muziek is duidelijk geïnspireerd op techno, maar gewoonweg te downtempo om echt dansbaar te zijn en er worden teveel andere genres en instrumenten bijgesleept om een hokje te kunnen proppen. En dan geldt de regel dat je het post-iets moet noemen. Post-techno ofzo, maar dat laat ik graag over aan de mensen die er wel verstand van claimen te hebben.
Het combineren van noise en ambient kan uiteraard best boeiende muziek opleveren, maar ik dacht niet dat het goed of mooi zou kunnen klinken, tot ik de EP In Summer van Jefre Cantu-Ledesma hoorde. Klinkt als: idyllische chaos, of een chaotische idylle.
Norma Tanega is een Californische singer/songwriter, die haar hoogtepunt zo’n vijftig jaar geleden kende. Ze had in 1966 een hit met Walking my cat named dog, maar bovenstaand nummer heeft de tand des tijds beter doorstaan.
Mooie omschrijving hier van Forest Swords’ mix van dub, psych, dance en drone: “if there was a rave in the Upside Down dimension on “Stranger Things,” Forest Swords would have made for the perfect soundtrack”. ‘Miarches’ staat op zijn eerste album Dagger Paths.
St. Vincent is de artiestennaam van Anne ‘Annie’ Clark, die vandaag vijfendertig wordt. Over een week of twee komt haar album ‘Masseducation’ uit.
De muziek schijnt verwantschap te hebben met Goldfrapp, maar die ken ik slechts van naam, uit de film ‘Hard Candy’, waarin Ellen Page een tiener speelt die een pedofiel, gespeeld door Patrick Wilson, in de val tracht te lokken.
Mij deed het op de een of andere manier denken aan de Simple Minds (post 2000). En ik zou zweren dat ik die beats en dit metrum al eens ergens eerder heb gehoord, maar ik kan er niet op komen. Irritant is dat.
Biig Piig is een jonge Ierse muzikante die rap, spoken word en zang moeiteloos in elkaar laat overgaan.
De meeste Thaise popmuziek bestaat uit zijige synthesizerballads. Phum Viphurit is een gunstige uitzondering. Bovenstaand een stemmige indiepopdeuntje van zijn hand.
The Regrettes, gewoon een leuk indiepopbandje uit Los Angeles.
Morgen zijn in Duitsland de verkiezingen en dat schreeuwt om een Schlusszeit over het Duitse politieke leven. Dus waarom niet de “Steuer Song” uit het satirische programma Die Gerd Show, waarin stem-imitator Elmar Brandt jarenlang de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder op de hak nam?
Schröder had de belastingen verhoogd. De “Ketchup Song” was een dijk van een hit geweest. Het team van Die Gerd Show hoefde de bal maar in te schieten. Er werden meer dan een miljoen singles verkocht en het liedje stond in Duitsland wekenlang op één.
Vrijdagavond gekkigheid met G-Dragon, een van de grootheden van de K-Pop. Mocht u nou denken ‘meer meer’, dan treft dat, want u kunt hem dinsdag live gaan zien in de Ziggo Dome.