De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gadverdamme. Die moderne popmuziek, die jongeren verleidt tot onzedelijk gedrag en grensoverschrijdend seksueel gedrag. En dat doet die moderne popmuziek nu al een eeuw, want het origineel van dit nummer is krap 100 jaar oud.
Sadus is, of was, een thrashmetal band uit Antioch, VS. Het is onduidelijk of ze nog bestaan. Eén van de belangrijkste muzikanten is de (briljante) bassist Steve Digiorgio, die onder andere speelde voor Death, Testament, Iced Earth en Obituary. De laatste jaren was hij veel op tour met de Death tribute band “Death To All” (DTA), die is ontstaan na het overlijden van Death mastermind Chuck Chuldiner. Het laatste wapenfeit van Sadus is inmiddels ruim tien jaar oud.
Toen Steve Harley eind december 2014 een verkeersboete kreeg, wisten de jongens van Top Gear wat ze te doen stond: je organiseert een inzameling voor de zanger van een van de geliefdste popliedjes uit de jaren zeventig. Als iedereen het nu eens zou downloaden.
He’s making a meagre living out of, let’s be honest, one hit single. Everybody loves that song – you can’t trust someone who doesn’t like that song. Imagine if everybody did it – he would wake up tomorrow and think “I’m number one, where did that come from?” It would cheer him up.
Skik, een Drents bandje dat debuteerde met een buitengewoon grappige LP die gewoon Skik heette, was in 1995 een sensatie. De “Protestsong” neemt de conventies van het genre vrolijk op de hak. Dat is eerder gedaan, maar dat doet niet af aan het feit dat het een aanstekelijk nummer is.
Dismal Euphony is een Noorse band, die actief was tussen 1994 en 2001. Het maakte vier albums. Het begon als een soort black metal met gothic invloeden, maar ging op latere albums helderder, meliodeuzer en langzamere muziek maken. De band is nooit doorgebroken, helaas, want wat mij betreft hadden de muzikanten meer erkenning verdiend. (Daarom probeerde ik ze ook al te pluggen op een ander blog waar ik voor schrijf). Het nummer All Little Devils is een pareltje.
Laïs is een folkgroep uit Vlaanderen, bestaande uit drie zangeressen. De Wijn is van hun eerste cd, uit 1998. Proost!
In 1990 was AIDS een betrekkelijk nieuwe ziekte. Onderzoek was bitter hard noodzakelijk. “Red Hot + Blue” was het eerste van een reeks benefiet-albums waarmee geld werd geworven. Een nog altijd erg leuke elpee, met allerlei nummers van Cole Porter, uitgevoerd door de sterren die in 1990 groot waren: na een intro door Neneh Cherry die uitlegt wat AIDS is, komen onder andere David Byrne, Erasure, the Fine Young Cannibals, the Jungle Brothers, kd lang, Annie Lennox, Sinead O’Connor, The Pogues, the Thompson Twins, U2 en Tom Waits aan bod. Artwork van Keith Haring.
Klassieke TV-beelden hierboven: Iggy Pop (voorheen The Stooges) gooit in 1977 in TopPop een lamp omver en gaat een palmboom te lijf. Uit mijn hoofd citeer ik het commentaar Het Parool vele jaren later aan het incident wijdde.
Vergeet de jaren zestig, vergeet Woodstock. Iggy Pop! Een palmboom! Het TopPop-decor! Hier werd muziekgeschiedenis geschreven.
“Lust for life” is natuurlijk al even klassiek. Behoeft geen toelichting. Geweldig nummer, ook na veertig jaar. Ik herinner het als de dag van gisteren al zat ik destijds in de brugklas. Een palmboom! Het TopPop-decor! Dit was nog nooit vertoond.
Op de Summer of Love volgde de deceptie en op de deceptie volgde de punk. Een van de eerste bands die opteerde voor zelfdestructie en snoeiharde muziek was The Stooges uit Detroit, met als voorman James N. Osterberg Jr., beter bekend als Iggy Pop. Het in 1969 uitgebrachte “I wanna be your dog” (inderdaad, drie akkoorden en drie minuten, dus klassieke punk) is hun bekendste nummer.
Iggy Pop vertelde later dat hij het nummer losjes had gebaseerd op het één jaar oudere “A thing called love” van Jerry Reed, waarmee Johnny Cash later furore zou maken. Het zal waar zijn dat Pop andermans muziek naar zijn hand zette, maar het consequente gebruik van een arresleebel was toch echt zijn eigen idee.
“Dat er wel wat vaker metal op Sargasso mag komen“. Geen probleem hoor, graag zelfs. Ad Noctum is een nummer van het derde album van Borknagar, The Archaic Course (1998). Het nummer klinkt erg lekker, en is verrassend toegankelijk voor een band wiens muziek een combinatie is van black metal en andere (meer melodieuzere) stijlen.
Ik kwam laatst met de fiets door de Benelux-tunnel, waar op een 900 meter lange tegelwand het gedicht “Lieve Ari” van Jules Deelder is aangebracht. Het ontroerde me. Op het clipje hierboven hoort u hoe Deelder het rapt.
Lieve Ari
Lieve Ari
wees niet bang.
De wereld is rond
en dat istie al lang.De mensen zijn goed
de mensen zijn slecht,
maar ze gaan allen
dezelfde wegHoe langer je leeft
hoe korter het duurt.
Je komt uit het water
en gaat door het vuur.Daarom lieve Ari
wees niet bang.
De wereld draait rond
en dat doettie nog lang.
De New York Noise band Sonic Youth die haar hoogtepunt had in de jaren 80/90 bestaat inmiddels niet meer, helaas, maar niet getreurd: gitaristen Thurston Moore en Lee Renaldo gaan ieder op zichzelf gewoon door. We hoeven mijn favoriete alternative rockband dus niet echt te missen.
Thurston Moore woont tegenwoordig in London en heeft daar een band gevormd waarmee hij keurig om de zoveel jaar een album uitbrengt. Dit jaar komt hij met zijn nieuwe plaat “Rock n Roll Consciousness“. In de sound herkennen we de late Sonic Youth, die naar mijn mening niet onderdoet voor het vroege werk. Nog steeds de flink opzwepende soundscapes met gierende crescendo’s, maar het klinkt vriendelijker. Het openingsnummer ‘”Exalted” duurt een kleine 12 minuten. Wat Moore doet is niet nieuw meer, we kenden hem inmiddels al een kleine veertig jaar, en zijn laatste plaat klinkt niet alsof hij na zijn eerste nog enige majeure stijlverandering heeft willen ondergaan… maar waarom zou hij ook? Het is schitterende muziek.