De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Rapper Falz legt in een satirische clip even uit hoe zijn vaderland in elkaar zit. Het is een van de vele antwoorden op de clip This is America van Childish Gambino. Falz brengt het er beter af dan het origineel. Kijk ook This is Iraq.
Zeb aka The spy from Cairo (paspoort: Moreno Visini) maakt dub met een Arabisch tintje.
“… ene Gilla, van wie ik daarvoor noch daarna ooit iets gehoord heb”, schreef Karin gisteren. Misschien is het maar beter dat zo te houden, want de muziek van de Oostenrijkse zangeres is, om het voorzichtig te formuleren, nogal tijdgebonden. Het moet 1978 of 1979 zijn geweest toen “We gotta get out of this place” in de hitparade stond.
Het clipje heeft misschien nog wat waarde, als tijdsbeeld dan.
Terwijl ik in mijn geheugen zat te graven naar welke muziek ik luisterde tussen mijn 14e en 18e, schoot me iets van veel eerder te binnen. Natuurlijk was het niet uitsluitend kleine-meisjespop waar ik als kind naar luisterde. En hoe kon ik deze nou vergeten!
Urenlang zaten mijn vriendin en ik bij haar op een zolderkamer te luisteren naar een verzamel-LP, die ze denk ik van haar vader had gejat. De naam is me ontschoten, maar er stonden nummers op van ene Gilla, van wie ik daarvoor noch daarna ooit iets gehoord heb, van het altijd lollige Boney M. (Freeze I’m Ma Baker, put your hand in the air and gimme all your money!), en één nummer van de band Eruption.
Zo te zien is Jimi Hendrix achtentwintig keer op Sargasso genoemd geweest, maar nog nooit hebben we een Closing Time aan de goede man gewijd. Dus bij dezen. En als we dan toch aandacht besteden aan een superberoemde artiest, waarom dan niet gelijk een van zijn allerberoemdste nummers?
Een originelere versie is hier, maar Hendrix’ versie is niet zonder reden bekender. Een hommage is daar en een parodie is er ook.
Myrkur is een black metal project van de Deense dame Amalie Bruun. De muziek is sfeervol en traag, en behoorlijk goed geproduceerd. Ik zeg het er maar even bij, want zeker bij de oudere (Noorse) black metal klonken de drums nogal eens alsof er gebruik was gemaakt van een pannenset, met daaroverheen wat extra ruis gemixt.
Anyway, verrassend en heel mooi dit.
Hele vage muziek, met een vage clip, van het (vage) gezelschap Igorrr. Voor de muzikale avonturiers.
Ik hou van blaasmuziek. Lucian Berio (in 2003 overleden) heeft een aantal schitterende Sequenzas gecomponeerd, waaronder deze voor trombone solo. Sequenza V is bedoeld als ode aan de clown Grock en dient dan ook in clownskostuum te worden uitgevoerd. Hier de uitvoering door Christian Lindberg.
Sequenza V is geschreven in 1966 voor trombonist Stuart Dempster. Die trombone, daar kom ik nog op terug.
Net gisteren uitgebracht, ‘Hunter’ van Anna Calvi. Een ondergewaardeerde artieste, als u het mij vraagt. Ze bracht in 2014 een EP met zeer beluisterenswaardige covers uit.
In mijn eerste Closing Time vertelde ik waar ik fan van was als kind. Na de Dolly Dots en Doe Maar kwam Duran Duran. Nu ik het zo opschrijf blijkt dat ik al vroeg een liefde had voor alliteraties.
Toen ik een jaar of 13 was werd The Reflex een grote hit, met die geweldige clip waarbij het lijkt of het publiek overspoeld wordt door een plens water. Van de tekst begreep ik geen ruk (nog niet eigenlijk), maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was op slag verliefd op Simon Le Bon, wat een gelukkie was, omdat Doe Maar datzelfde jaar uit elkaar ging en dit mijn liefdesverdriet daaromtrent een beetje dempte.
Als nieuwbakken redactielid kennen jullie mij nog niet zo goed natuurlijk, behalve dan dat ik in de tot nu gepubliceerde stukken als gastredacteur best wel een mening heb. Maar er is meer! Ik heb ook een muzieksmaak, jawel. Die is in de loop van mijn leven alle kanten op geschoten. Het lijkt me wel een aardig idee om via Closing Time een inkijkje te geven in die ontwikkeling.
Het begon als klein meisje met de Dolly Dots. Nee, geen zorgen, daar zal ik je niet mee vervelen…hoewel ik het stiekem nog steeds best leuk vind, being my first love and all. Maar kleine meisjes-pop lijkt me niet aan jullie besteed.
Abby Roach de lepellady….
Ze is uniek maar beslist geen curiositeit, want ze treedt al jaren op en verdient er haar brood mee. Bekijk ook deze korte film (10 m in.) over/met haar.
Nu is lepelen meer bekend als ritmische begeleiding van (vooral folk) muziek, dus hier de ‘Spoon Lady’ aan het werk in ‘You gotta move’.