Closing Time | Giyo
Olly Guy, alias Giyo, is een multi-instrumentalist die al zijn nummers zelf schrijft, speelt en produceert. En verder niks over zichzelf loslaat.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Olly Guy, alias Giyo, is een multi-instrumentalist die al zijn nummers zelf schrijft, speelt en produceert. En verder niks over zichzelf loslaat.
Onvervalste boosheid in dit nummer van het Britse Sons of Kemet. “We know the system is rigged and the only path to freedom is for the system to burn.”
Nadia Struiwigh maakt ambient techno. Ze is alweer toe aan haar tweede album, dat het naar mijn smaak net niet haalt bij haar ietwat donkere eerste album, getiteld Lenticular, waar dit gelijknamige nummer op staat.
In het kader van ‘hard maar dan anders’ deze keer Russian Rammstein, de gelegenheidsnaam van folkorkest Russian Style, voor een instrumentele cover van Du riechst so gut. De rammende mannen zelf konden het wel waarderen.
We blijven in dezelfde stijl als gister: een obscuur bandje dat alleen een Duitstalige Wiki-pagina heeft. De Noren houden het qua stijl een beetje tussen doom, death en black in. Dit is een iets andere (eigenlijk: betere) versie van het nummer, dat te vinden is op het gratis schijfje Nuclear Blast Soundcheck series (volume 1), uit 1995. Mensen die nieuwsgierig zijn naar de originele versie van het nummer, met een heuse videoclip er bij, die staat hier.
Een bandje dat dermate obscuur is, dat ze niet eens een Engelstalige Wikipedia-pagina hebben. Tja, dan maar in het Duits. My Sleeping Karma is een psychedelisch rockbandje, dat volledig instrumentale nummers maakt. Niemand die er doorheen blèrt, dus. Moksha is een heerlijk relaxed nummer van bijna tien minuten.
Ik kwam het tegen op het cd’tje “Napalm Records Summer Highlights 2015”, waar, eerlijk is eerlijk, veel meer lekkere nummers op staan.
Een ouwetje in een iets andere uitvoering ditmaal. Very Disco. Oorspronkelijk van het Daft Punk album Discovery uit 2001.
The Dixie Cups hadden een paar hits in de jaren zestig en verdwenen daarna in het B-circuit. Iko Iko was een van die hits, een traditional uit New Orleans waarin de Afrikaanse roots duidelijk doorklinken. Mocht u denken, ‘ik ken dit nummer ergens van’, dan is er allicht aanleiding voor enig zelfonderzoek inzake uw goede smaak.
Collega Janos zei gisteren in de comments van de Closing Time iets over muziek die niet te zacht mag worden. Welnu, die klacht hoeft niet te klinken bij bovenstaand nummer van Goddesses of Bagpipes. Of het helemaal telt als hardrock weet ik niet, maar vermakelijk is het wel.
Devil’s Road is een heel aardig nummertje (niet zo’n harde) hardrock van de band Spread Eagle. Die heeft halverwege de jaren negentig wat muziek gemaakt, maar is nooit doorgebroken. Het nummer is van hetzelfde wanstaltig genaamde schijfje als de vorige bijdrage in de ‘gratis meuk’ serie.
Orange Blossom is een Franse avant-garde band die menige muziekstijl combineert. Ze timmeren al vanaf 1995 aan de weg in wisselende bezettingen.