De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ja, die Closing Time van Krang van vorige week, die kon ik erg waarderen. Nu wil het dat zanger, cabaretier en columnist* André Manuel nog een band had, en inmiddels weer heeft: Fratsen. Ook zeker de moeite van het beluisteren waard, voor de muziek en de tekst.
*Nou vooruit, ook schennispleger – maar niet uit viezigheid maar als luldiek maatschappelijk protest.
Traditionele Mongoolse keelzang gaat heel goed samen met stevige rock. Als u dat nog niet wist, dan weet u het na bovenstaande performance van Hunnu Rock uit Ulanbator (muziek na 1:02 minuut).
Marimba. Twee bassen. Kartonnendozendrums. En een stem.
And if you think that you can tell a bigger tale, I swear to God you’d have to tell a lie…
Er zijn drinkliederen die drank verheerlijken of romantiseren. Er zijn smartlappen over de ellende die alcoholisme aan kan richten. En een enkeling bezingt de rauwe realiteit van de drankzucht. Dit is de rauwe realiteit van de heerlijk ouderwetse cabaretier Kees Torn.
Het is een oude muzikantenwijsheid: een band is nooit beter dan zijn drummer. Met een slechte drummer wordt het nooit wat, zelfs als bestaat de rest van de band uit briljante muzikanten. En een clubje matige muzikanten met een goede drummer kan best een goede band zijn.
Nu wil ik niet zeggen dat de andere bandleden van 16 Horsepower matige muzikanten zijn. Maar de intensiteit van 16 Horsepower heeft David Eugene Edwards in zijn latere projecten nooit meer gehaald. En dat zou toch wel eens te maken kunnen hebben met de ritmesectie: de geweldige drummer Jean-Yves Tola, met functionele ondersteuning van bassist Pascal Humbert.
Krang was de band van André Manuel. En van Adri Karsenberg, zo’n drummer die meestal net wat aan de late kant was en dus net op tijd. Het lukte me alleen niet om een acceptabele video te vinden waarin die lekkere timing goed uit de verf komt. Dus hou ik het maar bij Kraaien, de Krang-klassieker.
Johnny Dowd is 70 jaar oud en al zijn hele leven verhuizer, met zijn eigen bedrijfje in Ithaca, New York: Zolar Moving Company. Hij speelde daar ook zijn hele leven in lokale bandjes, tot hij op zijn 49e “Wrong Side of Mephis” uitbracht. Die plaat leverde hem aanhang op tot ver buiten Ithaca. Als hij in Europa is trekt hij vaak op met Nederlandse muzikanten, zoals Rotterdammer Mark Lotterman, of Melle de Boer van de Haagse helden Smutfish.
Lera Lynn is dankt haar bekendheid, voor zover daar al sprake van is, aan haar rol in de HBO-serie True Detective. Ze speelt daar een zangeres. Ik ben verslingerd aan de live-uitvoeringen van haar liedjes, waarvan er gelukkig een hele hoop te vinden zijn op Youtube. Op haar eigen kanaal zijn de nodige filmpjes te vinden waarin ze nummers van haar laatste plaat speelt in haar eigen studio. Solo, of met band, in de simpele bezetting: bas, drums, twee gitaren en zang. Waarom ik er niet op uitgeluisterd raak snap ik zelf niet zo goed. Behalve dan dat het gewoon ontzettend lekker klinkt.
Ter gelegenheid van de verse samenwerking tussen ons klimaatblog en Sargasso mag ik een weekje Closing Time doen. Ik heb geen moment na hoeven denken over waar ik de week mee zou openen. In mijn muzikale universum is Charlie Darwin van The Low Anthem het mooiste liedje van de eenentwintigste eeuw tot nu toe.
Voor een klimaatblogger had het misschien voor de hand gelegen om te kiezen voor de officiële video, een aandoenlijk stop-motionfilmpje. Maar de versie die ze live speelden in het BBC-programma van Jools Holland vind ik nog net iets bijzonderder.
“Don’t believe the hype I never beat my wife, I’m not a macho man that would stab you with a knife, I live by your rules every single day, but some things are written in my DNA.” En dus is het vanavond punk/ska met Dubioza Kolektiv uit Bosnië.
Tim Tim is een Oostenrijkse reggaeband. Dat is een beetje raar, maar daar gaat het nu niet om. Ze hebben namelijk ook een innovatieve versie opgenomen van Rum dan Coca-Cola, dat gisteren even aan de orde kwam. Deels remix van de Andrews Sisters, maar met extra tekst en een ritme dat heen en weer beweegt tussen calypso en reggaeton.
Gisteren hadden we een cover van een Trio Matamoros bolero. Vandaag de mannen zelf. Miguel Matamoros, Rafael Cueto en Siro Rodríguez componeerden en speelden ruim 35 jaar samen bolero’s, son en rumba. In hun tijd van 1925 tot 1961 toerden ze door Europa en de Verenigde Staten, tussendoor talloze platen opnemend.
Bovenstaande Son de la Loma is een van hun bekendste nummers, dat talloze versies kent, waaronder een van de onvermijdelijke Compay Segundo. Mij doet het gitaartje altijd denken daan Rum and Coca-Cola, een met plagiaat omgeven calypso die bekend werd in de uitvoering van de Andrews Sisters.