De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Dit nummer van The Soft Moon is alweer van een tijdje terug. Mooie variant in het NIN/Depeche Mode/Joy Division genre. Antidepressiva zijn indien nodig verkrijgbaar op uw gebruikelijke afhaalpunt.
Wat je met een Binas en wat CGI niet kunt bereiken ;-)
Een van de de dingen waar ik me over verbaas is, is dat ‘klassieke muziek’ zoals dat op radio 4 voor gewone mensen geinterpreteerd wordt, zo’n beetje na de 1e wereldoorlog afgelopen is. Nou kun je stellen dat muziek -als kunstvorm- tegelijkertijd een vergelijkbare transitie doormaakte als de schilderkunst, waar expressionisten, modernisten, kubisten en al dat hun kunstvorm verregaand abstraheerden en daardoor op totaal andere kunst uitkwamen. Helemaal correct.
De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding zo zomaar eens de vrouwelijke reïncarnatie van Leonard Cohen kunnen worden.
Zijprojectje van NIN-frontman Trent Reznor met z’n vrouw.
Keith Flint, de zanger van The Prodigy, is overleden. Hij heeft zichzelf afgelopen weekend van het leven beroofd.
Russische alternatieve jaren ’80-pop vind ik dus helemaal de bom. Альянс (‘Aljanz’) heeft ook een Bandcamppagina.
Hippe alternatieve outfits uit vervlogen tijden ogen sowieso al vaak gedateerd, maar in Rusland was het zo te zien bovendien een goedkope kopie, waardoor het er extra vervreemdend uitziet.
En dan die hopeloze levensinstelling die er in doorklinkt… helemaal top!
Een stem als breekbaar glas, verstilling en een eenvoudige, eerlijke songtekst die je aan het denken zet.
Het motivatiepraatje van de week krijgt u van Jess Cornelius. Op een kek retro-jaren ’70 muziekje.
Johnny Marr (ooit gitarist/toetsenist van The Smiths) maakt tegenwoordig doorgaans middle of the road gitaarrock. In dit merkwaardige synthpopnummer weet hij een uptempo beat te verenigen met een mistroostig nihilisme.
Yup, dat had ik dus goed aangevoeld. Die troosteloze jaren ’70 socialistische betonbouw die het decor vormt voor de clip helpt ook enorm.
Dat heilige geloof van Amerikanen in het vermogen om zichzelf op te pakken en bergen te verzetten blijft fascinerend.
Depri jaren negentig Britpop, daar vrolijkt een mens van op.