Closing Time | Cry me a river
Julie London was een Amerikaanse actrice, die werkzaam was in film en televisie van 1944 tot 1979. Daarnaast vertolkte ze popliedjes.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Julie London was een Amerikaanse actrice, die werkzaam was in film en televisie van 1944 tot 1979. Daarnaast vertolkte ze popliedjes.
Niks mis met een beetje limonademuziek op z’n tijd.
Los Bitchos is een vijfkoppig gezelschap uit Londen dat vrolijke gitaarpop maakt met invloeden van Peruaanse cumbia.
Wat de hemel boven California zo sexy maakt, mag Mylène weten. U kent mevrouw Farmer van het hitje Désenchantée, waarin ze de Generatie X bezong.
Leuke aan dit clipje is de gastrol voor Giancarlo Esposito, beter bekend als ‘Gus Fring’ uit Breaking Bad en Better Call Saul.
Ik zou waarachtig niet meer weten hoe ik de Tindersticks heb ontdekt en waarom ik ooit Curtains heb gekocht. Maar het klinkt nog altijd prettig romantisch.
Het blijft lachen met dictators, zolang je zelf niet onder de plak leeft van zo’n narcistische despoot.
Nou ja, oké, ik zie óók wel dat het geen heel vrolijk plaatje is, maar dat is nou eenmaal de albumhoes van Tortured Existence, de eerste plaat van thrashband-met-death-invloeden Demolition Hammer. En nee, de titel ‘.44 Caliber Brain Surgery’ klinkt ook niet gezellig, is helemaal waar.
Maar het leven is niet altijd gezellig. En soms wordt het gewoon eens stukje mooier van wat rauwe thrash.
De Duitse Sybille Baier nam begin jaren ’70 wat muziek op, speelde in een enkele film van Wim Wenders, en vertrok naar Amerika om huismoeder te worden. In 2006 brak ze onverwacht alsnog door met haar oude huisopnamen.
Als ik u zou vertellen dat Portugal. The Man een bandje is uit hetzelfde gat in Alaska waar Sarah Palin haar politieke carrière startte als gemeenteraadslid en burgemeester, zou u me dan geloven?
Tsja, wat moet je, als scholier, als de scholen dicht zijn. Dan maar aan de muziek. Dit stukje huisvlijt van scholiere Ibi wilde ik u niet onthouden.
Neil Hannon van The Divine Comedy trekt hier een simpel pophitje met een knipoog, een guitaar en een piano even naar een hoger niveau.
Ook al weer zo’n bandje dat groot werd in de jaren negentig. Zanger Brian Molko loopt inmiddels tegen de vijftig. We worden oud.