De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nog maar een keer in de herhaling, want deze cover van Public Enemy’s protestsong uit 1990 mag er nog steeds zijn.
Niet alleen de Amerikaanse politiediensten zijn ingericht op het bedienen van welgestelde witte wijken, ook de ambulancediensten.
In eigen land was Benny Likumahuwa een legende. En Indonesië is een groot land, dus als je daar een legende bent, stel je wel wat voor. Al is jazz dan weer niet heel groot in het eilandenrijk. Sinds 1968 speelde hij op talloze podia trombone, klarinet en trompet, maar ook bas of slagwerk als het zo uitkwam. Wie zijn bands telt, komt al gauw op een dozijn. Cool jazz, dixieland, gospel, allemaal goed. In 1990 1n 1997 was hij in Nederland, op het North Sea Jazz festival. Benny overleed eerder deze week.
In 1987 scoorde de Australische band Midnight Oil een hit met het nummer Beds are burning. Het nummer was een aanklacht tegen de wijze waarop sinds de aankomst van Westerse kolonisten is omgegaan met de rechten van de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Tijdens de Olympische Spelen van Sydney speelde Midnight Oil het nummer, geheel gekleed in zwart met in het wit de tekst Sorry op hun kleding. Een verwijzing naar het gegeven dat de toenmalige Australische premier dat woord niet over zijn lippen kreeg richting de Aboriginals. De zanger van Midnight Oil werd later nog parlementariër en minister.
Het is echt van alle tijden hè, dat politiegeweld in de VS? Police Truck, van de onvolprezen Dead Kennedys, komt uit 1980 en gaat over een ‘incident’ een paar jaar eerder.
Op 5 april 2010 kwamen 29 mijnwerkers in West Virginia om het leven bij een explosie. Theatermakers Jessica Blank en Erik Jensen maakten een stuk op basis van interviews met de overlevenden en familie van de overledenen. Steve Earl schreef, op basis van de interviews, de nummers voor het stuk. Waaronder het nummer The devil put the coal in the ground. Ter herinnering dat niet alleen mijnbouw in Congo zwaar en gevaarlijk werk is, maar ook mijnbouw voor oude vormen van energie: kolen.
De protesten tegen racisme naar aanleiding van het hardhandige politieoptreden, dat tot de dood van George Floyd heeft geleid, houden wereldwijd aan. Sinds afgelopen weekend wordt in de VS de vergelijking met 1968 getrokken. Een jaar dat voor de zittende macht rampzalig verliep met het Tet offensief in Vietnam, dat liet zien dat de VS niet almachtig waren, en onlusten naar aanleiding van de moord op mensenrechtenactivist Martin Luther King. Daarom als ode aan alle demonstranten een nummer uit de oude doos van Public Enemy: Fight the power. Een nummer dat voorkomt in Do the right thing van Spike Lee. Een regisseur van films die naar mijn mening ook zeker de moeite van het terugkijken waard zijn.
Hoewel de naam Arsenal misschien een herkomst op de Britse eilanden doet vermoeden, komt het duo Hendrik Willemyns en John Roan gewoon uit Brussel, voor zover iets uit de prachtige hoofdstad van België ooit gewoontjes zou kunnen zijn. Ik heb ze één keer zien optreden in de Brakke Grond en heb daar verdomd goede herinneringen aan. Het liedje Longee, gezongen door Ruth Da Costa, kwam uit in 2003.
Je denkt bij een bandnaam als KONGOS al gauw dat dat te maken heeft met de muziekstijl, maar in dit geval is het gewoon de achternaam van de vier broers Kongos, Dylan, Daniel, Jesse en Johnny.
Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Afrika waar ze hun jeugd doorbrachten, maar alweer jaren gestationeerd in Phoenix waar hun moeder vandaan komt. Papa John Kongos had wat succes als zanger in de jaren ’70 en de jongens treden heel niet onverdienstelijk in zijn voetsporen.
Dit nummer zit aan het begin van de nieuwe dramaserie Little Fires Everywhere met Reese Witherspoon en Kerry Washington. Het is maar een héél kort fragment, maar genoeg voor mij om stante pede op te veren en het op te zoeken op YouTube. O ja Annie Lennox, die heb ik lang niet gehoord. En dit nummer Little Birds was ik al helemaal vergeten. Leuk man.
De concerten gaan vergezeld van een ‘food drop’ om lokale voedselbanken te ondersteunen, in hun teksten gaat het over politieke en sociale misstanden en met het meest recente album Fake News & Propaganda richten ze de pijlen rechtstreeks op o.a. The Sun van Rupert Murdoch.
Het nummer Ruby Bridges gaat over, nou, Ruby Bridges.
Ondanks de rechterlijke uitspraak dat rassenscheiding op scholen ongrondwettelijk was, duurde het 6 jaar voordat een school in Orleans besloot om donkere mensen toe te laten, vooropgesteld dat ze een toelatingstoets konden halen. Samen met 5 anderen was Ruby Bridges, toen 6 jaar oud, het eerste groepje dat werd toegelaten. Twee daarvan besloten op hun oude school te blijven, drie anderen gingen alsnog naar een andere school en werden bekend onder de naam “McDonogh Three“.
The dark brown shades of my skin, only add colour to my tears
That splash against my hollow bones, that rocks my soul
Looking back over my false dreams, that I once knew
Wondering why my dreams never came true
Het protestnummer Killing in the Name van Rage Against the Machine uit 1992 over institutioneel racisme en politiegeweld is helaas nog steeds actueel. Het lijkt wel of er in bijna 30 jaar niks is veranderd.