De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ze worden vergeleken met Joy Division, Ultravox, The Killers en The Editors. Natuurlijk komen ze uit Londen. Ik mis een goede ‘hook’ zoals dat heet in het muziekjargon, maar dat heldere gitaargeluid spreekt me altijd wel aan.
Op zijn tweede leerde Cory Henry het Hammond orgel bespelen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ‘ie zijn kunsten vooral in de kerk heeft geleerd, maar daarover kan ik zo gauw niets terugvinden.
De als Leon Morris geboren jazzdrummer Idris Muhammad (1939 – 2014) bekeerde zich in de jaren ’60 tot de islam, zoals wel meer zwarte Amerikaanse jazzmusici.
Dat was de tijd dat de islam nog ‘cool’ was en door behoorlijk wat zwarte Amerikanen als emancipatievehikel werd gezien, omdat het een alternatief vormde voor het witte christendom dat hen was opgedrongen.
Junge Römer is de titeltrack van het tweede album van de Oostenrijkse poplegende Falco (‘Jeanny’, ‘Rock Me Amadeus’). Het werd een jaar uitgebracht na ‘Let’s Dance’ van David Bowie, dus dat de funky gitaarrif aan die van Nile Rodgers doet denken, zal geen toeval zijn.
‘Junge Römer’ was tevens de Oostenrijkse term voor yuppen, zoals die zich in de jaren ’80 lieten gelden.
Floyd Lloyd Seivright was een Jamaicaanse reggae-artiest, die een oeuvre heeft nagelaten waar de meeste mensen slechts van kunnen dromen. Als je niet beroemd wordt, moet je gewoon veel en hard werken.
Wat kon ze toch heerlijk in de microfoon hijgen. Pianogodin Tori Amos schudde midden jaren ’90 melodiën uit haar Bösendorfer alsof het reclamedeuntjes waren. Terwijl ze naar eigen zeggen geen noot kan lezen.
Covid-19 heeft weer een slachtoffer gemaakt in de culturele sector. Er is niemand dood (voor zover ik weet), maar doom/death pioniers Anathema hebben hun loodzware bijl er bij neer gegooid, als gevolg van dit klotejaar. Wellicht kent u ze nog van vroeger, uit de tijd dat hier op deze site hele epistels werden geschreven over dit soort bands. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik ze eigenlijk alleen maar ken van nóg langer geleden, uit hun doom/death tijd; later gingen ze meer de progressieve kant op, en ben ik ze een beetje uit het oog verloren (niet per se daarom hoor).
Blood, Sweat & Tears is een jazz/bluesrockband in wisselende formaties die gedeeltelijk uit Canadezen en deels uit Amerikanen heeft bestaan. Dit bluesnummer dateert van hun debuutalbum uit 1968, Child is Father to the Man.
Paweł Zadrożniak is een Poolse computergeek die een huispierement gebouwd heeft van 64 floppy drives, 8 hard disks en 2 scanners. Die programmeert hij zodat er bekende deuntjes uitkomen. Hé, ’t is een hobby.
Van alle televisiedominees is Kenneth Copeland misschien wel de engste. Hij levert met zijn bizarre fratsen ook een hoop vermaak op. Volgens sommige bronnen heeft ‘ie een vermogen van 300 miljoen dollar bij elkaar geluld.
En gezongen, want eigenlijk is ‘ie z’n roeping als Vegas-artiest misgelopen.
Siouxsie and the Banshees was een post-punk band die vanaf de jaren ’80 enorm invloedrijk was in de gothic scene. Susan Janet Ballion (alias: Siouxsie Sioux) is inmiddels 63, en maakt nog steeds muziek.
De Zweedse rockformatie Ghost wil choqueren met antireligieus theater, maar is ondertussen net zo lachwekkend als Kiss. Deze remix brengt het helemáál terug in de jaren ’80.