Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Frankie and Johnny

, door

Sinds de coronacrisis werk ik thuis. Ik heb een werkplek ingericht: een bureaustoel, een laptopstandaard en een tweede beeldscherm. Met mijn collega’s overleg ik via MicrosoftTeams. Tussen de middag loop ik een rondje door de wijk, het park of langs de rivier en eet ik mijn lunchboterham.

Om het sociale contact met de collega’s niet helemaal te verliezen, hebben we een spotify-groep bedacht. Iedere week verzint iemand een thema waar we dan liedjes bij zoeken. Precies passend of creatief buiten de lijntjes.

Closing Time | Prayer in C

, door

In 2014 en 2015  stond het aanstekelijke Prayer in C van Lilly Wood & The Prick op nummer 1 in diverse hitlijsten. Het nummer zal wel de boeken in gaan als zomerhitje en luchtig niemendalletje, maar wat vond ik ‘m leuk. Wat ik alleen niet zo in de gaten had, was dat het remix betrof. Die naam van die Duitse producer, Robin Schulz, had ik wel zien staan, maar ik let eigenlijk nooit zo op producersnamen of aan welke knoppen ze hebben zitten draaien en schuiven, boeien. Totdat ik het origineel uit 2010 hoorde van het liedje. En mijn mond viel open. Hoe, hoe, had die producer in dat toch wel wat oubollige, lieve, suffige folkliedje een floorfiller kunnen horen? Hoe, hoe, had hij door die dwarsfluit heen, de hitpotentie kunnen horen?

Closing Time | I Wanna Be Adored

, door

Het is 1990 en dan staat je bandje met het debuutalbum en single op nummer 1 in the charts. Je hebt het in je om net zo groot te worden als Oasis. Je maakt precies die muziek voor toen die tijd. Je had de looks, het talent, het momentum.  Je kwam uit de juiste stad: Manchester. Wat ging er mis? De onervarenheid, de drank, de drugs, de ego’s, de media, de ruzies, rechtszaken, de platenmaatschappij? De band viel uit elkaar. Gelukkig hebben we de plaat nog.

Closing Time | Djagneba

, door

 Amadou Bagayoko & Mariam Doumbia komen uit Mali waar ze elkaar hebben ontmoet op het blindeninstituut: ze zijn blind. En ze maken allebei muziek. Ik heb ze nooit zien optreden maar dat schijnt er wel liefdevol en hecht uit te zien omdat ze steeds fysiek contact met elkaar houden op het podium. Op onder andere Lowlands had hun optreden, met swingende band, veel succes. Djagneba bevalt me niet alleen door de zang maar vooral door dat melancholieke toetertje. Is het een saxofoon?

Closing Time | Little Red Riding Hood Hit the Road

, door

In een Engels muziektijdschrift las ik ‘ns een interview met Robert Wyatt. Het stuk begon met: Interviewing Robert Wyatt is very unlike doing interviews with other musicians, because Robert Wyatt actually thinks before he answers your questions. Spooky.

Little Red Riding Hood Hit the Road is afkomstig van de plaat Rock Bottom uit 1974. En ja, dat is geen doorsnee popplaat. Er zijn vast mensen die na een minuut zullen vragen: zeg, blijft dit zo, gaat dit nog lang zo door? Ja, het blijft 7 minuut en 40 seconden toewerken naar het  einde. En onderweg is de melancholieke, klaaglijke stem van Wyatt te horen (wat zingt hij toch?) en de stuwende, nimmer aflatende percussie die dan ook nog bijgevallen wordt door blazers, op weg naar de kakofonische, verlossende apotheose.

Closing Time | I think You’re Great

, door

Een liedje dat je gelijk vrolijk maakt, is dat dan een criterium, een kwaliteit? Dan komt er ineens een liedje voorbij, gewoon, een popliedje, doet geen gooi naar eindejaarslijjstjes of naar de eeuwigheid, maar wil gewoon vluchtig, vrolijk en aanstekelijk zijn. Gewoon een wegwerppopliedje, volgend jaar ben je het alweer vergeten, maar dat maakt niet uit. En van de uitvoerende artieste had je ook nog nooit gehoord. Maar het liedje pakt je gelijk. Als je het hoort doe je de radio of je telefoon altijd harder. En je voeten willen bewegen. En ligt dat nou aan die lichte drums? Dat de zangeres je buurvrouw had kunnen zijn? Het nummer heeft niks in de mouwen, whatyouheariswhatyouhear.

Closing Time | Heart Of Darkness

, door

Voor Mark Linkous – 9 september 1962 –  6 maart 2010

(een fan-sonnet)

Je noemde je eerste plaat: Viadixiesubmarinetransmissionplot.
En je band Sparklehorse. Die band dat was jij, ik dacht dit is voor eeuwig.
De muziek klonk zo gelaagd, zo melancholisch, romantisch, herfstig.
Je had nog geen weet van dat uiteindelijk vernietigende geweerschot.

Je tweede plaat was Good Morning Spider, je derde: It’s a wonderful life.
Je klonk geplaagd, er was dat gruis en die geluidjes, onwezenlijk mooi en vreemd.
Soms stonden je liedjes haast stil, het was niet gehaast en toch klonk het ontheemd.
Feilloze noten, inktzwart op papier gezet, je zag de aarde hier als tijdelijk verblijf.

Closing Time | You & Me

, door

Een heerlijk optreden van Meute – een techno fanfare band uit Hamburg – op straat. Folkore in een nieuw en aanstekelijk jasje.

Geïnteresseerd geraakt? Kijk/luister dan ook eens naar hun concert in Parijs:

Closing Time |  Heaven

, door

Zeg je Bettie Serveert dan zeg je waarschijnlijk gelijk Palomine, zowel de debuutplaat uit 1992, als het titelnummer met die inmiddels klassieke gitaarsolo en die droeve tekst: and now the sun will allways shine on this pall o’mine. Maar er is gelukkig meer moois van Bettie: Heaven, van de plaat Dust Bunnies uit 1997. Een vrolijke dansbare song, ruimtelijk geluid, rammelende gitaar, ritselende drums, galm, raadselachtige, grappige tekst en perfect gezongen – het is er allemaal, daar in Heaven.

Closing Time | Osmonds

, door

Zat ik laatst in een snackbar een broodje te eten, hoorde ik ‘Crazy Horses’ van de Osmonds op de radio. Ineens was ik weer even een jongetje van zeven op een lagere school in een Apeldoornse nieuwbouwwijk. Ik heb later nog weleens gelezen dat de Osmonds destijds een ware manie hebben ontketend. Dat is destijds langs me heengegaan, maar nu ik het exuberante clipje zie, denk ik dat ik er iets van snap. Je kunt van de muziek denken wat je wilt, maar het enthousiasme spat er vanaf.

Vorige Volgende