De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sean Rowe is kennelijk niet alleen een vermaard zanger, gitarist en liedjesschrijver, maar hij heeft ook een serie over voedsel dat je in het wild aantreft: Can I Eat This?
Franse geanimeerde muziekclipjes zijn de beste geanimeerde clipjes.
Chaka Khan? Die discokoningin van I’m Every Woman? Ja, die!
Limonademuziek, zou mijn ex dit noemen. Maar limonade kan zo nu en dan best lekker zijn.
Omdat zomers leuker zijn als de Ronde van Frankrijk niet pas in september is. En natuurlijk ook omdat de quatorze juilliet het leukst is als een gretige jonge Nederlandse wielrenner alle Fransen op achterstand rijdt op de berg der bergen, op de top der toppen, op de aankomst der aankomsten. Peter Winnen was pas vierentwintig toen hij op 14 juli 1981 op Alpe d’Huez bergkoning Lucien van Impe en Bernard Hinault het nakijken gaf. Morgen negenendertig jaar geleden.
Het was natuurlijk Sineád O’ Connor die het nummer in 1990 wereldberoemd maakte, maar het werd midden jaren tachtig geschreven door Prince, en uitgebracht door The Family, waar Prince de nummers voor schreef en produceerde.
In bovenstaande versie heeft het veel weg van een kerklied. Wel toepasselijk op den zondag.
Tanerélle Stephens is een 26-jarige Amerikaanse alternatieve R&B-zangeres. Chill as f*ck.
O, en voordat u over haar borsten begint… u bent niet origineel.
Mike Glebow is een Russische singer-songwriter met z’n eigen rockband, die hier een lang niet onaardige cover van Laura Pergolizzi neerzet.
Duma is een duo uit Nairobi. Het eerste album komt pas in augustus uit, maar in metalkringen is men er nu al wild van. Zie hierboven. Luidruchtig en verontrustend.
Het is niet helemaal mijn genre, en ik kan u er niets over vertellen wat niet op Wikipedia staat, maar hé, het is wel een lekker nummer, dat “Space Invaders – Are Smoking Grass”. Niet dan?
Hee wat leuk, Neuk! bestaat niet alleen nog, ze maken ook nog steeds nieuwe muziek. Bovenstaande komt van hun nieuwe EP “Ongeregeld Heden“. Het blijft een fijne combinatie van Nederlandse raps, hardcore en ook wat metalinvloeden. En met “Tot de schijt ons doodt” hebben ze nog altijd één van de mooiste albumtitels van ons land.
En gewoon, omdat het oude werk óók neuk is:
Neeeee! we hebben Jacob Collier nog nooit behandeld hier. Dat moet onmiddelijk rechtgezet worden, want de man is een ware hype in de muziekwereld, en met name veel youtube-muzikanten zijn lyrisch over alles wat hij doet.
Zijn handelsmerk is het tot in het extreme doorvoeren van harmonie in zangpartijen, door soms letterlijk vele tientallen zangtonen van zichzelf over elkaar heen op te nemen. Hij is bekend geworden met het vertolken en drastisch her-arrangeren van bekende bestaande nummers, maar schrijft ook eigen nummers. En neemt uiteraard alles zelf op, speelt alles zelf, etc. Kortom, een alleskunnertje.