De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
VIDEO - Jaaa, ok, het is kerstmis en geen halloween… maar “This is halloween” komt uit The Nightmare Before Christmas, wat echt een heel prima kerstfilm is. En hé, het is vrolijk! Gelukkig kerstfeest iedereen.
Er zijn bandjes die hebben leuke songs. En er zijn songs die je gelijk pakken door het aanstekelijke ritme, het mooie geluid.
En er zijn bands die Mariachi trompetjes hebben. Mariachi trompetjes! En er zijn bands die ineens een zwoele Franssprekende zangeres opvoeren. En er zijn bands die romantiek, drama en weemoed weven in hun liedjes, en die beloftes oproepen en van verre einders zingen. En er is een band die dat allemaal in 1 liedje kan: Calexico. En hier doen ze dat in de song The Ballad Of Cable Hogue.
Simbiatu ‘Simbi’ Abisola Abiola Ajikawo, prachtige naam, maar lastig om op een affiche of op een cd te zetten en ook te lang voor het scherm van je mobieltje, dus heet ze dan Little Simz.
En ze staat in de spotify-playlist 2020 van Barack Obama, op de twintigste plaats. Waarschijnlijk heeft de dochter van Barack haar vaak beluisterd, wie zal het zeggen. Rap en hiphop. Maar als ik Little Simz zo zie en hoor past ze ook makkelijk binnen Spoken Word beweging, ze brengt het alsof het een gedicht is. Ze is Brits, misschien is dat het. Waarom kende ik haar niet eerder?
Hè, gezellig, de donkere dagen, laat ik weer ‘ns Nick Cave & The Bad Seeds opzetten, van die gezellige dubbelaar Your Funeral, My Trial uit 1986.
Hè ja, en daarvan dat gezellige nummer Stranger Than Kindness. Wat doen die muzikanten daar, hoe produceren ze samen die sfeer, dat geluid? Het is misschien wat ongebruikelijk om te zeggen, maar van dit nummer is het eind het mooist. Dus, haast u naar het einde.
In het begin van dit jaar kocht ik in de ramsj de bundel Blind Op Me Oge, Verzamelde Liedteksten van Bob Fosko, uitgeverij Nieuw Amsterdam. Voorin de bundel staat: van dezelfde auteur Sodemieter op. En die titel is ook nog tweedehands verkrijgbaar.
Bob Fosko was de zanger van De Raggende Manne, maar het is grappig om zijn teksten los van de muziek te lezen. Amper een maand later las ik dat Bob Fosko was overleden, 64 jaar. Dus dat was weer een reden om nog ‘ns door die bundel te bladeren. Ruwe, rechtstreekse teksten, duidelijk, grappig en alfabetisch geordend. Maar ik denk niet dat dat nog lukt dit jaar Bob, Sneeuw op de straten, de pleinen, de daken en de bomen.
Even een covertje vandaag. Een feelgood-filmpje. En dat is natuurlijk wel een beetje glad ijs.
Het kan kromme tenen trekkend zijn, zo’n idee dat uitgaat van de welwillendheid en de spontaniteit, en het niet moet hebben van cynisme, want het duo wee & klef ligt bij zoiets wel op de loer natuurlijk. En ja, het begint een beetje akward in die trein met die stropdas die zijn inleiding houdt en waarvan je denkt: leuk dat je een hobby hebt, maar betrek mij er niet bij, het is vroeg, knul. Maar dan begint die ukelelespeler en dan begint het gezang, het gelach en hangt er een prettige sfeer bij de passagiers. En het blijft een sterk liedje, dat somewhere over the rainbow, nostalgisch en met een mooi meezinggedeelte: ‘Ooh-ooh-ooh Ooh-ooh-ooh-ooh Ooh-ooh Ooh-ooh-ooh-ooh Ooh-ah-ah-eh-ah Ah-ah-ah-ah-ah-ah-ah’.
Deze week heb ik de Kersteditie van OOR gekocht. Voor de lijstjes. Daar was ik nieuwsgierig naar. En ook omdat het al jaren geleden was dat ik een OOR had gekocht.
Het is die OOR met Eefje de Visser op de cover. Er staat een groot interview met haar in en dat is omdat haar plaat, Bitterzoet tot de favoriet van alle lijstenmakers werd gekozen. Gefeliciteerd! Wat staat er nog meer in? Een stuk over SAULT, over Puscifer, een niet onaardige column van Hooijer, Klaas Knooihuizen gelukkig, de overleden muzikanten van 2020 op volgorde gezet, een interessant stuk over de cancelcultuur in de popmuziek, en de recensies van de nieuwe platen, en, daar wilde ik eigenlijk heen: een stuk over Jeff Tweedy van Wilco. Wilco, ik heb er wel platen van, maar het is niet mijn favoriete band. Ik was een keer bij een concert van hen en toen leek het hen een goed idee om hun repertoire zo hard mogelijk te spelen. Of ze toen ook Jesus etc. hebben gespeeld, dat weet ik niet eens meer. Ik ken wel iemand van wie dit zijn favoriete liedje is. Daarom dus.
Glen Hansard ken ik van…. Closing Time. Ik had nog nooit van hem gehoord, tot die keer dus dat ik dat clipje van hem zag en geïnteresseerd raakte.
En jaren later zat ik in de auto, radio aan, en toen kwam er ineens een soulnummer voorbij dat spetterde, dat gloedvol gebracht werd, Her Mercy. En dat bleek ook van Glen Hansard te zijn. Met blazers, dit keer, drie stuks. Nou, en als dan die rossige zanger de soul uit zijn bleke Ierse tenen haalt, op een bedje van drie toetertjes, dan val ik stil.
The Sadies spelen (americana, surf, bluegrass, spaghetti western, garagepunk) al sinds eind jaren negentig, maar echt bekend zijn ze nooit geworden.
Ze hebben ook nooit hits gehad, zijn ook nooit zo vaak op de radio te horen, en waren ook nooit headliner bij een festival. Toch hebben ze regelmatig getourd door Nederland. Aan hen lag het niet. En toen ik ze vorig jaar weer zag tijdens het Koningsdag-concert, kon ik zowaar van deze song nog een flard of twee meezingen, die hadden zich in mijn geheugen vastgezet. Maar o, wat zingt hij snel, je verstrikt je zo in die zinnen. ‘Wanneer de herfst het blad vermoordt’, geen alledaagse poptekst.
Er was een periode dat ik, als ik thuiskwam na een nachtdienst, voordat ik naar bed ging, een vast ritueel had: ik pakte de krant uit de brievenbus, maakte een pot thee en zette de cd Goochelaars & Geesten van Spinvis op. Even chillen in mijn ochtend-bubbel.En dan had ik zo mijn lievelingsnummers. En zeker, het nummer De Loop Der Dingen, had zijn betovering, en ook Dag 1 liet mij niet onberoerd, en sowieso had ik geen weerstand tegen Wespen Op De Appeltaart. Maar verderop op die plaat stond nog een nummer dat dat me altijd net iets meer pakte: Op Een Ochtend In Het Heelal. Als ik dat gehoord had, kon ik rustig naar bed. Wat was dat dat dat nummer zo bijzonder maakte? De Lennard Nijgh-achtige tekst? Het optimisme, de poëzie? Wat was er zo ongrijpbaar mooi en intrigerend aan dat liedje? Die verhalende tekst? En dan die zinnen die zo blijven hangen: ‘op een ochtend in het heelal.’ Dan sta ik paf. Of: ‘De burgemeester schraapt zijn keel. Uit zijn mond komen woorden vrij. Ze stijgen op, het zijn er veel’. Later las ik dat Spinvis, Erik de Jong dus, het nummer had gemaakt in opdracht van de gemeente Amsterdam ter gelegenheid van de eerste tram naar de nieuwe wijk IJburg.
Roomful of Teeth is een Amerikaans koor dat een breed scala aan stukken en stijlen vertolkt, met regelmatig ook eigen werk er tussendoor. Bovenstaande werkje is van de hand van koorlid Caroline Shaw.
In de reeks vrouwen die een keel op kunnen zetten toch maar weer eens Diamanda Galas, hoewel ze een aantal jaar geleden ook al eens langs kwam. Deze keer met werk dat een heel andere sfeer ademt.
En nou vooruit, hier nog eentje met wel heel bijzondere vocalen: