Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Wicked Song

, door

De muziek? Americana, helemaal, qua look & feel – en geluid. Maar het is Nederlands. Blackbird is de zangeres Merel Koman.

In het Engels is Merel, Blackbird, dus dat is logisch. En het liedje is helemaal perfect, af, percussie, gitaar en de zang natuurlijk. En tussendoor zit nog iets, is het een akkoordverschuiving of zo iets, dat gelijk de melancholieke toon zet.

Wicked Song nog een keer beluisteren dan maar?

Closing Time | History Song

, door

Een gelegenheidsband, of hoe noem je zoiets als de muzikanten, die voor de gelegenheidsband zijn samengevoegd, nog een eindje verder gaan? The Good, The Bad And The Queen. Damon Albarn (Blur) op zang, Paul Simonon (The Clash) op gitaar. Wat dan begon in de studio, eindigde op de grote muziekfestivals.

Noot voor de jonge lezer: een muziekfestival was een weide vlak bij een dorp of stadje in de provincie waar, in de zomer, vanaf ongeveer twaalf uur ’s middags tot twaalf uur middernacht op een groot podium muzikanten speelden. En op de weide van een krappe twee hectare, stonden dan ongeveer 50 tot 60 duizend muziekliefhebbers dicht opeengepakt om niks van hun favoriete band te misen.

Closing Time | Sea Song

, door

 Je koestert al jarenlang, sinds je jeugd zo ongeveer, de elpee Rock Bottom van Robert Wyatt. Dat is omdat je daarna nooit iets hebt gehoord dat zo klinkt. En toen de cd kwam, heb je Rock Bottom ook op cd gekocht, zo’n fan was je wel.

Weer jaren later, werd je gegrepen door de muziek en de zang van americanamuzikant Will Oldham, omdat het zo ontroerend klonk, die overstuurde zang die er steeds net naast was.

Closing Time | The Architect

, door

Had je dat al gehoord, Richard Rogers is overleden.

-Uh, Richard Rogers, nee, in welke band speelde hij?

Nee, Richard Rogers was een architect.

-Een architect, jahnee, dat hou ik niet echt bij.

Maar hij was de architect van het Centre Pompidou in –

-Parijs! Maar dat ken ik, geweldig gebouw! Ik zag het voor het eerst als puber en was gelijk verkocht. Heerlijk die dwarsliggerij, alles lekker binnenstebuiten, alles andersom. De verwarmingsbuizen, de riolering, gewoon zichtbaar aan de buitenkant. Hoe kom je erop. Ik keek mijn ogen uit. En er was dat dakterras waar ik samen met een vriend, nog een jointje gerookt heb, daarna begreep ik dat gebouw, en de kunst daar, nog beter. En volgens mij begreep dat gebouw mij ook toen wat beter,  dacht ik. Fantastisch gebouw. Geweldige architect.

Closing Time | Jlin

, door

De muziek van Jlin draait om het ritme – snel (vaak gejaagd), wisselend, aritmisch – en op haar tweede album Black Origami is bijna geen enkele melodie te horen (heel soms komen ritmisch vervormde stemmen er bijna bij in de buurt). Haar muziek wordt doorgaans geschaard onder het genre ‘footwork’, een housestijl uit Chicago, waar ze haar eigen draai aan heeft gegeven – een recensent beschrijft Jlin als niet zozeer een muzikant maar een ‘one-woman genre’.

Closing Time | Farai

, door

Farai schreeuwt haar poëtische teksten begeleid door een soms naargeestig klinkende mix van post-punk en hiphop. Dat klinkt niet alleen opzwepend maar is ook een prima vorm voor een aanklacht, bijvoorbeeld op het nummer National Gangsters (“bankers are gangsters”) of zoals hier aan de politiek (“Theresa May, do you know how it feels to count days and hours to pay day”). Te vinden op het album Rebirth (2018).

Closing Time | Mohabbat

, door

Hoe vaak hoor ik nou Urdu? Arooj Aftab woont in Brooklyn, New York, maar is geboren, en bracht haar jeugd door in Lahore, Pakistan. Wat ze zingt zijn eeuwenoude Soefi-gedichten in het Urdu die opnieuw op muziek zijn gezet. En wat heeft ze een prachtige stem en wat brengt ze het mooi.

Mohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waale kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Zamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Zamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Ye ġham hogā to kitne ġham na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Agar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Agar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Terī furqat ke sadme kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Mohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waalе kam na hoñge
Terī mehfil mеñ ham na hoñge

 

Closing Time | Stonefruit

, door

Ik word nooit zo door hiphop gegrepen. Het komt wel ‘ns op mijn pad, maar dan valt het mij meestal niet zo op. Op een enkele keer na. Dat ik dan denk, hé, dat klinkt best lekker, de tekst, en de muziek. En dat had ik met Stonefruit van Armand Hammer & The Alchemist. Nee, ik had geen idee wie dat waren, dus zocht ik ze op. Armand Hammer is een hiphopduo bestaande uit rappers Elucid en Billy Woods. En die Alchemist is dus de producer.

Closing Time | Pull Up To The Bumper Baby

, door

De popjournalist die ooit het begrip ‘Ritmetandem’ heeft geïntroduceerd voor de muzikanten (bassist) Robbie Shakepeare en (drummer) Sly Dunbar, die heeft waarschijnlijk in zijn jeugd nooit een vakantie op Terschelling doorgebracht – en daarbij een tandem gehuurd.

Los van dat de metafoor van wel erg Nederlandse makelij is, ik snap wel wat er bedoeld is. De musici gaan gelijk op, op één fiets immers, de één volgt de ander, twee mensen die als één organisme functioneren. De een stuurt en de ander volgt.

Closing Time | Kollaps

, door

Deng deng deng deng deng deng, dat repeterende, hypnotiserende gitaargeluidje (bijna) de hele song door, (wat me wel een beetje doet denken aan enkele Velvet Underground songs) wat rommelige, niet traditionele,  percussie (drilboor, hamer) wat naargeestige dystopische teksten. Industrial, noise: Einstürzende Neubauten begin jaren tachtig. Het klinkt allemaal erg experimenteel, direct, primitief haast. Het  was niet de bedoeling van de energieke sombermannen om een mooi liedje met een catchy melodie te maken, het was niet de bedoeling om erg muzikaal te zijn. Dat was het concept niet. Wel om rauw te zijn, om de woede, de bitterheid uit te schreeuwen vanaf de rafelranden van de Westerse wereld (zie en hoor ik daar een kettingzaag?) die ten onderging, snel, er is niet veel tijd meer, zoiets.

Closing Time | Taking Me Back (gentle)

, door

Van de week kwam ik thuis en zette de radio aan en luisterde met een half oor, want ik was nog bezig met schoenen uittrekken, jas ophangen, verwarming hoger zetten – maar het drong wel tot me door dat mijn halve oor naar een erg aanstekelijk, lichtvoetig wijsje aan het luisteren was. Oud waarschijnlijk, of retro, want mijn halve oor had inmiddels zijn associaties met de charleston en jaren twintig, aan mijn hersenen doorgegeven.

Vorige Volgende